บทที่ 920

กู้ชูหน่วนฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาตกใจ โยนผงพิษหนึ่งกำมือใส่ผู้คนนับสิบที่ล้อมรอบนาง และฉวยโอกาสจากความโกลาหล ลากซือม่อเฟยหนีไป

"คิดจะหนีหรือ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"

ผู้นำตระกูลไปหลี่หัวเราะเยาะ เขารวบรวมกำลังภายในไว้ที่ฝ่ามือ และซัดฝ่ามือใส่กู้ชูหน่วนที่อยู่ไกลออกไปอย่างดุเดือด

กู้ชูหน่วนคิดไว้แล้วว่าพวกเขาไม่มีทางปล่อยนางไปง่าย ๆ

นางเอามือขวาผลักจอมมารและกล่าวว่า "ไป รีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้"

จากนั้นก็ซัดฝ่ามือใส่ผู้นำตระกูลไป๋หลี่อย่างแรง

เมื่อต้องเผชิญกับผู้ที่แข็งแกร่ง นางก็รู้ว่าการหลบหลีกนั้นไร้ประโยชน์ ด้วยแรงฝ่ามือของผู้นำตระกูลไป๋หลี่ จะต้องขัดขวางการล่าถอยของนางอย่างแน่นอน สู้ต่อสู้เสียจะดีกว่า

เมื่อทั้งสองฝ่ามือปะทะกัน กู้ชูหน่วนก็โซซัดโซเซ แม้ว่าจะไม่ได้ล้มลง แต่ก็มีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของนาง

"หญิงผู้นี้เป็นใครกันแน่ ถึงสามารถรับกระบวนท่าที่แข็งแกร่งของผู้นำตระกูลไป๋หลี่ได้"

"ใครจะไปรู้ว่านางเป็นใคร ไม่ต้องพูดถึงว่านางเป็นพวกเดียวกับปีศาจร้าย หรือต่อให้ไม่ใช่ ถึงอย่างไรนางก็ฆ่าผู้อาวุโสของตระกูลไป๋หลี่ นางก็ต้องตายเช่นกัน"

"กล้าเป็นปฏิปักษ์กับผู้คนทั่วทั้งใต้หล้า ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ"

"ใช่ เหมือนกับนางชั่วตระกูลมู่ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ"

"......"

ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างวิพากษ์วิจารณ์ และเฝ้าดูความครึกครื้น

จอมมารจับมือของกู้ชูหน่วน เขาส่ายหัวอย่างแน่วแน่ แล้วเดินไปพร้อมกับนาง "พี่หญิงไม่ไป อาม่อก็ไม่ไป อาม่อจะอยู่กับพี่หญิงตลอดไป"

กู้ชูหน่วนเช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเอง นางชายตามองฝูงชน และหันไปมองคนสองคนที่จักรพรรดินีส่งให้มาคุ้มกันนาง

"จั่นเฟิง จั่นอวิ๋น พวกเจ้าสองคนพาอาม่อหนีไปก่อน บอกนายท่านว่าต่อให้ต้องสละชีวิต ข้าก็จะทำให้ตามที่นายท่านสั่งให้สำเร็จ"

จั่นเฟิงและจั่นอวิ๋น องครักษ์ทั้งสองคนตกตะลึง

ฝ่าบาทเพียงแค่ให้นางควักดวงตาของปีศาจร้ายออกมา ไม่ได้ให้นางพาคนที่ยังมีชีวิตอยู่กลับไป

อีกอย่าง......

เกี่ยวกับอะไรกับพวกเขาด้วย？

ทำไมพวกเขาต้องมีส่วนร่วม？

พวกเขาเพียงแค่พานางมาส่งเท่านั้น？

เมื่อเห็นว่าทุกคนจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความเกลียดชัง และบางคนถึงกับขว้างเคียวใส่พวกเขา

ดูเหมือนว่าจั่นเฟิงและจั่นอวิ๋นจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เข้าใจอะไรเลย

"ข้าบอกแล้วว่านางเป็นแค่เด็กโสโครกที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้าดีอย่างไรที่จะเป็นปฏิปักษ์กับผู้คนทั้งใต้หล้า ที่แท้นางก็มีคนหนุนหลัง ทุกคนฆ่าสองคนนั้นก่อน แล้วคอยจัดการกับนางเด็กโสโครกนั่น และต้องรู้ให้ได้ว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังของนางเป็นใคร"

วรยุทธ์ของจั่นเฟิงและจั่นอวิ๋นนั้นแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะผู้คนจำนวนมากได้

จึงทำได้เพียงเป่านกหวีดเพื่อเรียกกลุ่มชายชุดดำที่สวมหน้ากากมา

สถานการณ์เปลี่ยนไปในทันที ความโกลาหลและเสียงการต่อสู้ดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

ผู้คนต่างพากันงุนงง

ผู้คนเหล่านี้มีวรยุทธ์แข็งแกร่ง เอาพลังมาจากไหนกัน？

เหวินเส่าอี๋มองดูท่าทางที่คุ้นเคย จากนั้นก็มองไปยังคนที่เหมือนกันกับกู้ชูหน่วน

และเห็นว่านางกับกู้ชูหน่วนทับซ้อนกัน

วิธีการทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้ มีเพียงนางเท่านั้นที่ช่ำชอง

ตระกูลไป๋หลี่เริ่มสร้างค่ายกล โดยล้อมกู้ชูหน่วนและจอมมารไว้ตรงกลาง

ค่ายกลนี้ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลไป๋หลี่ และมีอานุภาพที่แตกต่างไปจากค่ายกลอื่น ๆ แม้แต่ผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่ง เมื่อถูกขังอยู่ในค่ายกลก็ยากที่จะมีชีวิตรอด

ผู้นำตระกูลไป๋หลี่กล่าวว่า "ข้าจะให้โอกาสเจ้า บอกมาว่าผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังในการช่วยเขาเป็นใคร แล้วข้าจะให้เจ้าตายด้วยอย่างไม่ทรมาน"

ท่านผู้เฒ่าหนิงอดไม่ได้ที่จะนิ่งเฉย จึงกล่าวเตือนว่า "แม่หนู ค่ายกลนี้ ต่อให้เป็นข้าก็ไม่สามารถทำลายได้ เจ้าบอกมาเถอะ เพียงแค่เจ้าไม่ขัดขืนและยอมให้ควบคุม บางทีข้าอาจจะช่วยชีวิตเจ้า"

จอมมารดึงแขนเสื้อของกู้ชูหน่วน และกระซิบว่า "พี่หญิง ค่ายกลง่ายมาก ข้ารู้ว่าจะทำลายมันได้อย่างไร"

ที่นี่มีผู้คนที่มีวรยุทธ์แข็งแกร่งมากมาย

ไม่ว่าเสียงของมารจะเบาเพียงใด พวกเขาก็ได้ยินอย่างชัดเจน

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ คนโง่คนหนึ่งจะรู้วิธีที่จะทำลายค่ายกลได้อย่างไร

ไม่มีใครใส่ใจคำพูดของจอมมาร

แม้แต่กู้ชูหน่วนก็ไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถทำลายค่ายกลได้

นางรู้วิชาการสร้างค่ายกลอย่างลึกซึ้ง แต่ค่ายกลนี้ นางเห็นแล้วก็ปวดหัว

นางสามารถทำลายมันได้ แต่ต้องใช้เวลา อย่างเร็วที่สุดก็สองสามวัน

แล้วผู้คนในนิกายจะรอนางสองสามวันได้อย่างไร

วันนี้หากต้องการพาอาม่อจากไป ต้องเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือดแน่นอน

"วันนี้ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้น ๆ จากนั้นก็เผาปีศาจร้ายตนนี้เพื่อสังเวยใต้หล้า"

ไป๋หลี่อวิ๋นเย่ว์ยกมือขึ้น และผู้อาวุโสทั้งแปดของตระกูลไป๋หลี่รวมตัวกันสร้างค่ายกล