บทที่ 967

"ก็ได้ เพียงแค่เจ้าสามารถพาข้าบุกเข้าไปในวังหลวงได้ และสามารถรับรองความปลอดภัยให้กับข้าได้ ข้าไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน ท่านผู้เฒ่าซั่งกวน ท่านจะไปหรือไม่?"

"ข้ายังไม่แก่ ข้าไม่ไป" ผู้นำตระกูลซั่งกวนกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เขากลายเป็นตาเฒ่าไปได้อย่างไร?

"ได้ เช่นนั้นท่านกลับไปยังเรือนตระกูลซั่งกวนเสียก่อน แล้วข้าจะส่งข่าวคราวมาเรื่อยๆ"

จากนั้นผู้นำตระกูลซั่งกวนก็ได้สนทนากับเหวินเส่าอี๋อีกครู่หนึ่ง และย้ำเตือนให้เขาระมัดระวังในการบุกเข้าไปยังวังหลวง จากนั้นจึงได้จากไป

เหวินเส่าอี๋มองผู้นำตระกูลซั่งกวนที่เดินจากไป แววตาของเขาลึกราวกับสระน้ำลึกไร้ก้นบึ้ง

กู้ชูหน่วนกล่าวว่า "ต่อให้เจ้าฆ่าเขาเสีย ความลับเรื่องที่เจ้าเป็นหัวหน้าเผ่าเพลิงฟ้าก็ต้องถูกเปิดเผยขึ้นสักวัน เหตุใดต้องทำเช่นนั้น มีคนคอยช่วยเหลือเพิ่มอีกคนไม่ดีกว่าหรือ"

"ไปกันเถอะ"

เหวินเส่าอี๋คว้าตัวกู้ชูหน่วนและเดินมุ่งตรงไปยังวังหลวงราวกับสายลม

กู้ชูหน่วนสูดดมกลิ่นหอมบนร่างกายของเขาที่คละคลุ้งอบอวลเป็นเอกลักษณ์ และอดไม่ได้ที่จะสูดดมอยู่หลายครั้ง

ตัวเขาหอมมาก เป็นกลิ่นหอมที่เจือจาง เมื่อได้สูดดมจะทำให้รู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข ผิวของเขาช่างเนียนเรียบและนุ่มนวล และอดไม่ได้ที่จะทำให้คิดเพ้อฝันเลยเถิด

สองมือของกู้ชูหน่วนกอดรัดไปที่เอวของเขา และตัวของนางก็ได้ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา เพื่อสูดดมเพลิดเพลินกลิ่นหอมบนกายของเขา

เหวินเส่าอี๋ขมวดคิ้ว และกล่าวอย่างเย็นชา

"ปล่อยมือของเจ้าเดี๋ยวนี้"

"ข้ากลัวล้ม"

"ปล่อยมือเดี๋ยวนี้"

กู้ชูหน่วนหลับตาลงและไม่สนใจคำพูดของเขา

เหวินเส่าอี๋โกรธมาก และภาพในวันวานที่เขาถูกนางปลดเปลื้องเสื้อผ้าก็ปรากฏขึ้นในหัว

โดยเฉพาะบนหน้าผากของนางที่มีดวงวิญญาณของผู้หญิงคนนั้นอยู่

เหวินเส่าอี๋รู้สึกรังเกียจอย่างมาก และขณะที่กำลังจะสะบัดนางออก เขากลับได้ยินเหมือนเสียงหายใจ

เมื่อก้มหน้าลงมอง ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาได้หลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

ขณะที่นางหลับนั้นช่างดูอ่อนโยนและไร้เดียงสาไร้พิษภัย บริสุทธิ์และสวยงาม ใบหน้านางดูอ่อนล้า ซึ่งคาดว่าหลายวันมานี้คงไม่ได้พักผ่อนอย่างดีแน่ๆ

หากไม่รู้นิสัยของนาง เหวินเส่าอี๋คงคิดว่านางเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนโยนและเป็นที่รักของทุกคน

และเมื่อนึกถึงตระกูลมู่ที่ถูกฆ่าสังหารอย่างน่าสลดทั้งตระกูล และรวมไปถึงการแสดงออกถึงความเจ็บปวดและความเศร้าโศกของนาง

บวกกับการถูกไล่ล่าฆ่าสังหารจากจักรพรรดินีและหลายสำนักใหญ่ๆ มาหลายวันติดต่อกัน

เหวินเส่าอี๋ก็ใจอ่อนลงเล็กน้อย

ในใจของเขาสับสนยุ่งเหยิงอย่างมาก

เขาทั้งรังเกียจผู้หญิงคนนี้

และรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนี้

ความรู้สึกหลายหลากอารมณ์ที่ปะทะเข้าด้วยกัน และในที่สุดเหวินเส่าอี๋ก็ไม่ได้สะบัดกู้ชูหน่วนออกจากอ้อมแขน

ทว่ากลับเดินทางมุ่งหน้าไปยังวังหลวงต่อ

และเมื่อกู้ชูหน่วนตื่นขึ้นมา ก็ได้เดินทางมาถึงยังห้องเล็กๆ อันเปล่าเปลี่ยวในวังหลวงแล้ว

เหวินเส่าอี๋ยืนกอดอกและมองไปยังพระจันทร์จากทางหน้าต่าง ซึ่งเผยให้เห็นแผ่นหลังที่งดงาม

ทว่าแผ่นหลังของเขานั้นมีร่องรอยของความโดดเดี่ยวเดียวดายและความโศกเศร้า เมื่อมองไปแล้วทำให้รู้สึกสงสารอย่างมาก

กู้ชูหน่วนยื่นมือออกไปและคิดว่าควรจะปลอบเขาอย่างไร ทว่าก็ไม่รู้ว่าจะพูดปลอบเขาได้อย่างไร

"ตื่นแล้วก็พาข้าไปดูดวงวิญญาณดวงนั้นกันเถอะ"

กู้ชูหน่วนบิดขี้เกียจและเมินเฉยต่อความโศกเศร้าของเขา

"เสี่ยวหูเตี๋ย เจ้าสุดยอดอย่างมาก วังหลวงที่มีการคุ้มกันอย่างหนาแน่นเช่นนี้ เจ้าก็สามารถบุกเข้ามาได้อย่างอย่างมาก ข้าหลับไปนานแค่ไหน เหตุใดเจ้าถึงไม่เรียกข้า?"

เหวินเส่าอี๋หันกลับมาและเลียนแบบท่าทีของนาง โดยการเอามือกอดอกและจ้องมองไปที่นาง

"เสี่ยวหูเตี๋ย เจ้าช่างร้ายนัก ท่าทางเช่นนี้อาจทำให้เจ้าเสื่อมเสียชื่อเสียงได้"

"เจ้าจะไปหรือไม่?"

"ไปสิ จะไม่ไปได้อย่างไร ข้าเข้าไปยังห้องลับจากห้องเล็กๆ ข้างห้องตำราหลวง แต่ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้จักรพรรดินีตัวปลอมคนนั้นจะรู้แล้วหรือไม่ว่าห้องนั้นมีแผงควบคุมที่สามารถเปิดห้องลับได้"

"พาข้าไปเดี๋ยวนี้"