บทที่ 97

"คุณหนูกู้ จวนอ๋องแบ่งแยกรางวัลและบทลงโทษอย่างชัดเจนแล้ว ท่าน......"

กู้ชูหน่วนขัดจังหวะอย่างเย็นชา "เจ้าเรียกข้าว่าคุณหนูกู้ เห็นได้ชัดว่าข้ายังไม่ใช่คนของจวนอ๋อง ในเมื่อข้าไม่ใช่คนของจวนอ๋อง เช่นนั้นก็ไม่ต้องนำกฎของจวนอ๋องมาข่มขู่ข้า"

"ขวับขวับขวับ......"

ร่างของคนทั้งแปดพุ่งออกมาโดยตรง และแยกกู้ชูหน่วนและชิวเอ๋อร์ออกจากกัน ด้วยความเร็วที่เทียบได้กับเสือชีตาห์

เพียงแค่แวบเดียว กู้ชูหน่วนก็รู้ว่าทั้งแปดคนมีวิทยายุทธที่ไม่ธรรมดา และเกรงว่าตนเองจะรับมือไม่ไหว

ชิวเอ๋อร์ตระหนกตกใจจนตัวสั่น

กู้ชูหน่วนเอียงศีรษะมองไปที่เยี่ยจิ่งหาน นางหรี่ตาและกล่าวว่า "ท่านอ๋อง ท่านหมายความว่าอย่างไร？"

"เจ้าชอบหยอกเย้าบุรุษรูปงามมิใช่หรือ？ข้าจะให้สาวใช้ของเจ้าได้เข้าใจผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าอย่างลึกซึ้ง"

นางตระหนักได้ว่าเยี่ยจิ่งหานเป็นชายหนุ่มที่อาฆาตแค้นและแค้นฝังใจ

"ข้าว่าไม่จำเป็นต้องเข้าใจอย่างลึกซื้ง"

"แต่ข้าว่า......มันจำเป็นมาก"

"เยี่ยจิ่งหาน ท่านอย่าทำอะไรที่มันมากเกินไปหน่อยเลย" การงีบหลับของกู้ชูหน่วนหายไป

เทพแห่งสงครามผู้สง่าผ่าเผย ต้องการจะจัดการกับหญิงสาวผู้หนึ่งที่ไร้ทางสู้อย่างไม่ละอาย

"ข้ารู้ว่าวิชาตัวเบาของเจ้านั้นไม่เลว หากเจ้าสามารถเอาชนะพวกเขาทั้งแปดได้ก่อนที่คนใช้จะพาตัวชิวเอ๋อร์ไป ข้าจะปล่อยนางไป"

กู้ชูหน่วนอยากจะทุบตีเขาให้ตาย

เห็นได้ชัดว่าเยี่ยจิ่งหานจงใจทำให้นางรู้สึกลำบากใจ แปดปรมาจารย์แห่งยุคที่ไม่มีใครเทียบได้ คิดว่านางเป็นเทพหรืออย่างไร？

เขายังกล้าที่จะไร้ยางอายอยู่หรือไม่？

"สิ่งที่ตนเองไม่ต้องการ จงอย่ายัดเยียดให้ผู้อื่น ท่านเป็นท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ หรือว่าแม้แต่หลักการนี้ ท่านก็ไม่เข้าใจ？"

"ผู้คนต่างก็รู้ดีว่าข้าฆ่าคนมาแล้วนับไม่ถ้วน โหดเหี้ยมอำมหิต เจ้าหวังว่าข้าจะใจดีงั้นหรือ？"

กู้ชูหน่วนกัดฟัน "ก็ได้เจ้าบอกว่าหากข้าสามารถเอาชนะพวกเขาได้ ก่อนที่คนใช้จะพาตัวชิวเอ๋อร์ไป ท่านห้ามซักถามเรื่องที่ข้าไปเที่ยวหอนางโลม และห้ามทำให้ชิวเอ๋อร์ต้องลำบาก"