บทที่ 976

เยี่ยจิ่งหานดึงเสื้อผ้าที่เพิ่งแห้งมาปิดคลุมร่างกายไว้ และจ้องมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา

หากไม่ใช่เพราะในร่างกายของนางมีดวงวิญญาณของอาหน่วนอยู่ หากไม่ใช่เพราะนางช่วยชีวิตเขาไว้ เขาแทบอยากตบนางให้ตายตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

ผู้หญิงอะไรชอบปลดเปลื้องเสื้อผ้าผู้ชาย หากไม่รู้คงคิดว่านางไม่เคยเจอผู้ชายแน่ๆ

เมื่อนึกถึงตัวเองที่ถูกนางปลดเปลื้องเสื้อผ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโกรธของเยี่ยจิ่งหานก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เขารวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีและคิดอยากสั่งสอนนางสักหน่อย

จากนั้นกลับกระอักเลือดออกมา

"ร่างกายยังมีบาดแผลอยู่ก็อย่าเพิ่งฝืนเลย แค่เห็นร่างกายของเจ้าเท่านั้น คนอื่นเขาก็มีเหมือนๆ เจ้า จะหวงแหนไปทำไม อีกอย่างเจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าข้าปลดเสื้อผ้าของเจ้าเพื่ออะไร"

กู้ชูหน่วนปักเข็มเงินไปที่จุดชีพจรของเขาหลายจุด หลังจากการฝังเข็ม เยี่ยจิ่งหานก็กระอักเลือดออกมา

"บาดแผลภายในของเจ้าเกิดจากการกดทับของก้อนหินขนาดใหญ่นั้น โชคดีที่ขับเลือดเสียออกมาได้แล้ว พักผ่อนสักระยะหนึ่งก็หายเอง"

ทันใดนั้นร่างกายภายในก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้น กำลังภายในก็ค่อยๆ กลับมาอีกครั้ง ทว่าเขายังคงปวดหลังเหมือนเดิม และถึงขั้นที่ไม่สามารถขยับได้

ส่วนขาของเขาก็แทบไม่ต้องพูดถึงเลย

"ที่นี่น่าจะเป็นนอกชานเมือง ข้าได้ทำเกวียนหวายขึ้นมา หากเจ้าไม่รังเกียจก็ขึ้นมา"

กู้ชูหน่วนชี้ไปยังเกวียนหวาย

บริเวณพื้นของเกวียนหวายนั้นใช้แผ่นไม้รองเป็นฐาน ส่วนรอบๆ นั้นใช้หวายสานเข้าด้วยกัน ซึ่งสามารถเข้าไปนั่งได้หนึ่งคนพอดี

ทว่าเกวียนหวายไม่มีล้อ และไม่มีม้าลากจูง และทำได้เพียงลากไปเท่านั้น

เยี่ยจิ่งหานอยากจะเปลี่ยนเกวียนหวายให้เป็นเกวียนล้อเลื่อน ทว่าที่นี่เป็นหุบเขาหิน นอกจากหินขนาดยักษ์แล้ว กลับไม่มีต้นไม้แม้แต่ต้นเดียว ไม่รู้ว่านางไปหาท่อนไม้เล็กๆ มาได้อย่างไร

"ที่นี่ไม่มีคนแม้แต่คนเดียว เราต้องเดินไปไกลแค่ไหนถึงจะออกไปจากที่นี่ได้"

เยี่ยจิ่งหานอยากบอกนางว่า ใช้เกวียนหวายลากเขาไปก็เหนื่อยเปล่าและต้องเดินไกลมาก

นางสามารถทิ้งเขาไว้ที่นี่ได้ และเดินออกไปเพียงลำพัง

"เจ้าบาดเจ็บเพราะข้า หากทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ ข้าคงรู้สึกไม่ดี ไปกันเถอะ"