ตอนที่ 751

เสี่ยวลู่กล่าวเสียวต่ำ “ว่ากันว่าค่ายกลใหญ่ที่เหวินเส่าอี้สร้างไว้นั้น ส่วนมากล้วนถูกน่าหลานหลิงลั่วทำลายทิ้ง รวมทั้งกองกำลังหลักของเหวินเส่าอี้ด้วย ก็ตายอย่างน่าสลดใจด้วยน้ำมือของหุบเขาตันหุย”

“นายท่าน ดูท่าแล้วเราจะมองหุบเขาตันหุยและน่าหลานหลิงลั่วต่ำไปนะเจ้าคะ”

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้ว

ตลอดทางมา พฤติกรรมของเหล่าลูกศิษย์ไม่เหมือนกับพฤติกรรมที่มาจากเผ่าเดียวกัน แต่กลับเหมือนทหารผ่านศึกที่เป็นผู้ควบคุมกองทัพอย่างไรอย่างนั้น

น่าหลานหลิงลั่วยังมีตำแหน่งอะไรบ้างกันแน่

“ฉับ…”

ระหว่างคิดทบทวน ก็มีลูกศิษย์อีกหลายคนถูกฆ่า

เพียงเวลาสั้นๆ ก็มีลูกศิษย์ตายไปแล้วห้าหกคน

น่าหลานหลิงลั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่บ่างรับใช้ยกมาให้ แล้วกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “ลูกศิษย์มากมายเพียงนี้ คาดว่าคงยื้อไปจนฟ้าสว่างได้ เจ้ายังมีเวลาทั้งคืนในการคิดทบทวน ช้าๆ ไม่ต้องรีบร้อน”

“น่าหลานหลิงลั่ว ข้าจะสู้กับเจ้าอย่างสุดชีวิต”

“ผู้ดูแลอวี๋ ท่านออกไปตอนนี้มีแต่จะทำให้นายน้อยมีอันตราย มิได้ช่วยอะไรเลย”

“แต่ว่าลูกศิษย์ของเราตายอย่างอนาถไปมากเพียงนั้น ข้า…”

“มันต้องการให้เราออกไป ต้องการให้นายน้อยออกไป แต่หากพวกเราออกไป ก็จะเป็นไปตามแผนการของพวกมัน”

“แล้วจะทำเช่นไรดี หรือว่าจะมองดูพวกเขาตายไปต่อหน้าเช่นนี้งั้นหรือ?”

ในตำหนักสวรรค์

เหวินเส่าอี้หลับตาลงอย่างเจ็บปวด เพียงระยะเวลาสิบวัน เขาได้เห็นเรื่องราวความเป็นความตายมากมายเหลือเกิน

ศึกครั้งนี้ ถูกกำหนดมาให้แพ้

แม้นจะฝืนยื้อต่อไป นอกจากจะมีคนตายเพิ่มแล้วก็ไม่มีหนทางอื่นใดเลย

“ท่านปู่ซ่ง ซ่งอวี้ ท่านพ่อข้าต้องวานให้พวกท่านดูแลแล้ว”

“นายน้อย ท่านจะทำอะไร? ในตำหนักสวรรค์มีค่ายกลที่หัวหน้าเผ่าได้สร้างเอาไว้ด้วยตนเอง นอกจากจะทำลายด้วยยอดฝีมือระดับเจ็ดขั้นสูงสุด มิเช่นนั้นจักไม่มีผู้ใดสามารถเข้ามาได้ เรามิเกรงกลัวหรอก”

“ใช่ พวกมันเข้ามาไม่ได้จริง แต่ทว่าข้างนอกยังมีลูกศิษย์มากมายเพียงนั้น ส่วนข้างใน…เสบียงกับน้ำก็จะหมดแล้วเช่นกัน”

ฝ่าวงล้อมออกไปมิได้

ติดอยู่ข้างใน ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตาย

“นายน้อย…”

ผู้คนต่างคุกเข่าลงร้องขอให้เขาอยู่ต่อ

ผู้อาวุโสสูงสุดซ่งหยวนทุบตีที่ศีรษะของตนอย่างรุนแรง

“ข้ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี ในเวลาขับขันเช่นนี้วรยุทธ์กลับสูญสิ้น ข้ามิเพียงแต่ช่วยอะไรไม่ได้เลย แต่ยังทำให้วุ่นวายมากขึ้นด้วย”

“เป็นฝีมือน่าหลานหลิงลั่ว เขาใช้ยาพิษเก่งกาจนัก” เหวินเส่าอี้เอ่ยปากกะทันหัน

ผู้คนต่างตะลึงงัน

เป็นฝีมือน่าหลานหลิงลั่วงั้นหรือ?

ทว่าผู้อาวุโสสูงสุดซ่งหยวนมิได้สัมผัสกับเขาโดยตรง แต่ทำไมถึงได้ตกพลางของเขาได้ล่ะ?

เหวินเส่าอี้ส่ายศีรษะ

เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

แต่ที่เขามั่นใจได้คือ บนตัวของผู้อาวุโสสูงสุดซ่งหยวนนั้นมีกลิ่นของเขาอยู่

หนึ่งในนั้นต้องเกี่ยวพันกันอย่างแน่นอน

บนโลกนี้ผู้ที่เก่งกาจด้านยาพิษไม่เป็นสองรองใครนั้น เขารู้จักเพียงกู้ชูหน่วนคนเดียว

ยาพิษที่น่าหลานหลิงลั่ววางนั้น แตกต่างแต่ก็คล้ายคลึงกับของนาง

เขามิรู้ว่ากู้ชูหน่วนเป็นคนสอนเขาหรือไม่…

นอกประตู เหล่าลูกศิษย์ที่ถูกคุมตัวเป็นเชลยต่างก็ตะโกนออกมา “นายน้อย ท่านอย่าได้ออกมาเป็นอันขาดนะขอรับ พวกข้าตายไปก็ไม่เสียดาย ขอเพียงแค่ท่านปลอดภัยก็เป็นพอ”

เหวินเส่าอี้ตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าใครจะขัดขวางเขาก็ไม่เป็นผล เขาเปิดประตูใหญ่ของตำหนักสวรรค์ออกอย่างกล้าหาญ

เท่าที่ตามองเห็น มีซากศพมากมายกองอยู่บนพื้น และคนของเขามีมากที่สุดในนั้น

ผู้คนที่เขารู้จักและไม่รู้จักส่วนใหญ่ตายอยู่บนกองเลือด

บริเวณตรงกลางของตำหนักสวรรค์ ลูกศิษย์นับสิบคนที่ถูกคุมตัวมือไขว้หลัง และบังคับให้คุกเข่าอยู่นั้น เมื่อเห็นเขาเดินออกมาต่างก็ตะโกนเสียงดังอย่างเป็นกังวล

ทว่ารองหัวหน้าเผ่าซือคง น่าหลานหลิงลั่วและคนอื่นๆ กลับมองเขาด้วยสายตาอันเย็นชา

เมื่อคนของพวกมันเห็นเขาเดินออกมาก็รีบเข้าล้อมรอบตัวเขาไว้ทันที

รองหัวหน้าเผ่าซือคงกล่าว “เหวินเส่าอี้ ออกมากเสียจนได้นะ”

“บอกจุดประสงค์หรือเงื่อนไขของเจ้ามา” เหวินเส่าอี้ในชุดสีขาวทั้งตัว หลังตรงราวกับไม้ไผ่สีเขียว และร่างกายของเขาก็ดูอบอุ่นเช่นเคย

เพียงแต่ว่าชุดสีขาวของเขาถูกย้อมด้วยสีแดงเลือดไปไม่น้อย มิรู้ว่าเป็นเลือดของเขาเองหรือเลือดของคนอื่น