ึตอนที่ 723

บริเวณก้นเหว

ทันทีที่ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยเดินเข้าไป ก็มีพายุหมุนอันสลับซับซ้อนพัดใส่เขา

พายุหมุนนั้นมีทั้งข้อดีและข้อเสีย พายุหมุนทุกลูกเปรียบเสมือนใบมีดคม เพียงแค่พัดโดนเล็กน้อย แม้นไม่ตายก็พิการได้

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยทำได้เพียงรวบรวมพลังฝ่ามือ เพื่อหลบจากพายุหมุน

พายุหมุนไร้สีไร้กลิ่น และไร้รูปร่างไร้ทิศทาง พัดไปทั่วทุกทิศ

ถึงแม้จะหลบจากมันได้แล้ว แต่ประเดี๋ยวก็จะรวมเป็นรูปร่างใหม่และพัดใส่อีกครั้ง

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาจะต้องสูญเสียพลังไปอย่างมากแน่นอน

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยทำตัวฉลาด

เขาเพียงแค่หลบหลีก ไม่โจมตีกลับ

พายุหมุนรุนแรงมากยิ่งขึ้น เป็นการยากมากสำหรับเขาที่จะไปด่านถัดไป

กลับกันกับกู้ชูหน่วน นางเพียงแค่ยืนกอดอกหลังพิงกำแพงอยู่ตรงนั้นเงียบๆ และมองดูเขาข้ามด่านอย่างจดจ่อ

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยโกรธเคือง

กู้ชูหน่วนกางมือออกและกล่าวอย่างไม่สนใจว่า “อาจเป็นเพราะข้าเป็นคนเผ่าหยก เพราะเช่นนี้ พวกมันถึงมิกล้าโจมตีข้าสินะ”

“คิดหาวิธีทำให้พายุหมุนหยุดเดี๋ยวนี้”

“ข้าเป็นเพียงระดับสี่ผู้ต่ำต้อย ไม่มีตำแหน่งใดในเผ่า สามารถพบเจอทางเข้าของเหวไร้ที่สิ้นสุดนั้นก็เหลือเชื่อมากแล้ว จะไปมีวิธีทำให้พายุหมุนหยุดได้อย่างไรกัน ท่านเป็นถึงขั้นสูงสุดระดับหกเลยมิใช่หรือ? เพียงแค่พายุหมุนยังยากสำหรับท่านอีกหรือ?”

“โครมคราม…”

ได้ยินเพียงเสียงที่ดังก้องกังวานเท่านั้น มิรู้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยทำอย่างไรกัน พายุหมุนที่พัดกระหน่ำบนท้องฟ้าหยุดลงทันที และไม่โจมตีผู้อาวุโสหกอั้นเฮยอีก

กู้ชูหน่วนชูนิ้วหัวแม่มือให้กับเขา “เก่งกาจมาก”

อั้นเฮยส่งเสียงหึอย่างเฉยเมย ให้นางไปด่านต่อไป

กู้ชูหน่วนเองก็ตกลงอย่างง่ายดาย โดดลงไปทันที และกระดกนิ้วอยู่ชั้นล่างเป็นสัญญาณให้เขาลงมา

ด่านที่สองไม่มีพายุหมุน และไม่พบเจอสิ่งที่เป็นอันตรายด้วย

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงได้โดดลงไปตาม

ใครจะคาดคิด เขาเพิ่งจะโดดลงไปยังด่านที่สองเท่านั้น อากาศก็ควบแน่นขึ้น กลายเป็นเกล็ดหิมะ เกล็ดหิมะบางราวกับใบมีดคม และพุ่งออกมาจากทั่วทุกทิศ

และอากาศที่ควบแน่นนั้น ก็ผนึกเรือนร่างของเขาเป็นชั้นๆ ราวกับจะผนึกเขาให้แข็งอย่างไรอย่างนั้น

แม้แต่ความเร็วในการโต้กลับของเขาก็ช้าลงมากนัก

อั้นเฮยโกรธจัด

พวกบ้าพวกนี้โจมตีแต่เขา

ไม่โจมตีกู้ชูหน่วนเลย

กู้ชูหน่วนนั่งห้อยขาอยู่ตรงมุม อ้าปากค้างรอดูเขาทำลายค่ายกล

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยโกรธยิ่งกว่าเดิม ไม่เก็บซ่อนความสามารถอีกต่อไป เขาใช้พลังฝ่ามือก่อเป็นพายุฝน

“ซู่ซ่า…”

พายุฝนห่าใหญ่ตกลงมา กัดกร่อนเกล็ดหิมะที่กำลังพุ่งเข้ามาเป็นสาย

ด่านที่สองผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยยังคงเป็นผู้ชนะ

แม้นจะชนะ แต่ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยกลับไม่ดีใจเลยสักนิด

เพราะว่าด่านนี้เขาสูญเสียพลังปราณแท้ไปมาก

กู้ชูหน่วนลุกขึ้นแต่โดยดี และตบเสื้อที่ยับบนเรือนร่างของตน จากนั้นจึงชี้ไปยังด่านต่อไป “ข้าโดดลงไปตอนนี้เลยจะได้หรือไม่?”

“ลงไป”

“ได้เลย รับทราบ”

หลังจากที่กู้ชูหน่วนโดดลงไป ด่านที่สามเงียบสงบ ไม่มีภัยอันตรายใดๆ

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันโดดลงไปตาม

ยังไม่ทันถึงพื้น อากาศก็พุ่งสูงขึ้น ทะเลโลหิตหินหนืดก็ทะลักหาเขา ราวกับน้ำท่วมในที่ลุ่ม แทบจะทำให้เขาจมน้ำตายอย่างไรอย่างนั้น

สีหน้าผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยผันเปลี่ยน ใช้ปราณน้ำแข็งห่อหุ้มทั้งร่างกาย เพื่อต่อกรกับทะเลโลหิตหินหนืด

เขาจ้องกู้ชูหน่วนเขม็ง

กู้ชูหน่วนกระพริบตาอย่างใสซื่อไร้เดียงสา

กางมือออกแล้วกล่าวอีกครั้ง “พวกมันโจมตีท่านเพียงผู้เดียว ไม่โจมตีข้า ข้าเองก็จนปัญญาจริงๆ หรือว่าข้ารอท่านทำลายทะเลโลหิตหินหนืดนี้เสียก่อน ค่อยไปด่านต่อไปดีกว่า”

“มีทั้งหมดกี่ด่าน”

“ดูเหมือนว่าจะมีทั้งหมดสิบแปดด่านนะ เหวิยเส่าอี้เองก็อยู่ด่านที่สิบแปด”

อะไรนะ…

สิบแปดด่าน?

ด่านหนึ่งยากกว่าด่านหนึ่งเช่นนี้