บทที่ 108

“ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันคงมีจิตสำนึกรู้สึกผิดกับคุณไปแล้ว”

ออร่าขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำพูดของลูน่า เธอเปิดประตูและลงจากรถเดี๋ยวนั้น

เธอตรงเข้ามาหาลูน่า “ลองพูดอีกสักคำสิ!”

ลูน่ามองเธออย่างเย็นชา “ต่อให้ฉันพูดอีกกี่สิบคำก็เหมือนเดิมค่ะ”

ออร่ากัดฟันแน่น

ลูน่าอยู่ในชุดคนรับใช้และไม่ได้แต่งหน้า เธอดูน่าสงสารและน่าอดสู กล้าดียังไงถึงมามองเธอด้วยสายตาแบบนั้น!

ความไม่เป็นมิตรในดวงตาของลูน่า ทำให้ออร่ารู้สึกเหมือนอยู่คนละชั้นกับเธอ ท่าทางถือดี ดวงตาที่เย็นชานั้นคู่นั้นดูไม่ต่างกับลูน่า กิบสันในตอนนั้นเลย!

เมื่อมองลูน่าในตอนนี้ออร่ายิ่งรู้สึกราวกับว่าเธอกลับไปอยู่ใต้เงาของลูน่า กิบสันอีกครั้ง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ออร่าก็โกรธเคืองขึ้นมา

เธอหาตัวลูน่า กิบสันไม่เจอและยังรับมือไม่ได้ นี่เธอจะจัดการกับคนรับใช้ชั้นต่ำนี่ไม่ได้ด้วยงั้นเหรอ

ออร่าขบริมฝีปาก เธอรีบเดินไปหาลูน่าด้วยรองเท้าส้นสูงเจ็ดเซนติเมตร

เธอยกมือขึ้นและตบลูน่าอย่างแรง

ออร่าคิดว่าเธอไวพอที่จะตบลูน่าได้ แต่เธอไม่คาดคิดว่าลูน่าจะไวกว่าเธอ

ในตอนที่เธอยกมือขึ้น ลูน่าก็จับมือเธอไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ

ลูน่ามองออร่าอย่างเย็นชา “มีแค่คนไร้ความสามารถเท่านั้นที่ชอบใช้ความรุนแรง”

จากนั้นเธอก็สะบัดมือของออร่าออก

ออร่าเสียสมดุลและล้มลงกับพื้น ชุดราคาแพงของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและผมของเธอก็ดูยุ่งเหยิงจนดูน่าสงสาร

“ลูน่า!”

ออร่าลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอมองด้านหลังของลูน่าอย่างดุร้าย “ถ้าฉันกำจัดลูน่า กิบสันได้ ฉันก็กำจัดเธอได้เหมือนกัน! อย่าคิดว่าพอออกจากบลูเบย์วิลล่าไปแล้ว ฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้นะ! เธอมันก็แค่คนรับใช้ ฉันจะทำให้เธออยู่ในเมืองบันยันไม่ได้เลยคอยดู!”