บทที่ 134

“ฉันมั่นใจว่าเรื่องนี้คงทำให้เนลลี่เสียศูนย์ไป...”

เนลลี่รอดพ้นความตายมาได้อย่างหวุดหวิดหลายครั้ง แม้ว่าเธอจะเป็นเด็กจิตใจแข็งแกร่ง แต่พอได้เจอกับเรื่องยาก ๆ และหนักหนาตั้งแต่อายุยังน้อย มันก็เป็นเรื่องที่เกินจะรับไหวทางอารมณ์อยู่ดี เมื่อเห็นพ่อของเธอให้ความเมตตากับผู้หญิงที่เกือบจะฆ่าเธอ สิ่งนี้เป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้!

“ตอนนี้ก็ดึกแล้ว” ไนเจลพูดพรางถอนหายใจออกมา “พรุ่งนี้ฉันจะพยายามปลอบเธอหลังจากที่เธอตื่นแล้วละกัน”

นีลพยักหน้า “อืม”

นีลเป็นคนที่ส่งเนลลี่กลับไปหาโจชัว เขาทำแบบนั้นเพื่อให้ลูน่ามีเหตุผลเข้าหาโจชัว และเพราะแบบนั้นก็จะได้มีคนคอยช่วยเธอจากข้างใน ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้กลันพลิกผันจนเขาควบคุมไม่ได้ นีลที่เป็นเด็กสดใส แต่พอมาเจอเรื่องแบบนี้ก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

นีลถอนหายใจขณะก้มลงมองลูน่าที่อยู่ชั้นล่าง ตอนนี้เธอเมามากแล้ว

มีโรงแรมอยู่ด้านบนของบาร์ มัลคอล์มพยายามพาเธอขึ้นบันไดด้วยการอุ้มเธอไว้ ถึงอย่างนั้นเขาก็สุภาพมากและพยายามระวังไม่ให้ล่วงเกินเธอ

นีลถอนหายใจเมื่อมองเห็นอย่างนั้น บางครั้งเขาก็รู้สึกซาบซึ้งในสิ่งที่พ่อทูนหัวทำเพื่อพวกเขา แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมัลคอล์มถึงยังไม่สามารถเอาชนะใจลูน่าได้

…

มัลคอล์มวางลูน่าลงบนเตียงในห้องของโรงแรม จากนั้นในตอนที่เขากำลังจะรินน้ำ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาขมวดคิ้วและหยิบมือถือขึ้นมา

“นายท่านครับ” มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย “เราตามหาออร่าเจอแล้ว โจชัวขังเธอไว้ที่สถาบันโรคทางจิตเวชครับ”

มัลคอล์มตัวแข็งทื่อไปเมื่อได้ยินเรื่องนี้

“พวกเขาให้เธออยู่ในห้องพักที่มีการรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุด เป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะบุกเข้าไปโดยไม่มีใครรู้”

มัลคอล์มขมวดคิ้ว “อืม ฉันเข้าใจแล้ว” เขาวางสายแล้วก้มลงไปเห็นลูน่าที่กำลังมองเขาด้วยสายตาเมามาย เธอดึงแขนเสื้อเขาแล้วพูดว่า “ฉันได้ยิน...มีคนพูดชื่อออร่า”