บทที่ 155

“ผมจะไปเปิดประตู” นีลขมวดคิ้ววางช้อนส้อม ร่างเล็ก ๆ ของเขากระโดดลงจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่ประตู

“ใครครับ?”

“หนูเอง” เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงดังมาจากข้างนอก “นีล นี่หนูเอง เนลลี่! หนูไปบ้านแม่ทูนหัวมา เธอบอกว่าทั้งสองคนไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน หนูเลยมาที่นี่ ไม่คิดเลยว่าพี่กับแม่จะมาอยู่ที่นี่! เร็ว เปิดประตูให้หน่อย!”

เมื่อได้ยินเสียงของน้องสาวนีลก็ตื่นเต้น เขารีบเปิดประตูในทันทีและอ้าแขนออก “เนลลี่!”

ข้างนอกมีเนลลี่ที่แต่งกายด้วยชุดสไตล์เจ้าหญิงยืนอยู่กับลิลลี่ เธอเห็นพี่ชายที่อ้าแขนออกมาหาเธอ แต่เธอไม่ได้กอดเขา

เธอทำจมูกฟุดฟิด “กลิ่นของอร่อย!”

เด็กหญิงตัวน้อยเดินผ่านนีลเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ “กำลังกินอาหารเช้ากันอยู่เหรอ? เตรียมให้หนูด้วยได้ไหม?”

“ไม่ล่ะ” นีลกลับมาที่โต๊ะรับประทานอาหารด้วยหน้าบูดบึ้งและนั่งลงเพื่อรับประทานอาหารเช้าต่อ

เด็กหญิงตัวน้อยนั่งลงอย่างน่าสงสารที่อีกด้านของโต๊ะอาหารโดยเอามือเท้าคางไว้ ดวงตาคู่โตและใสแจ๋วคู่หนึ่งจ้องไปที่อาหารเช้าของนีลโดยไม่กะพริบ “คงจะอร่อยใช่ไหม?”

นีลและลูน่ามองกันและกันอย่างช่วยไม่ได้

เวลาต่อมาเด็กชายตัวเล็กก็เดินไปที่ครัวแล้วนำจานมาแบ่งอาหารจากเขาแล้ววางลงตรงหน้าน้องสาว “เอาไป แล้วอย่ามาบอกว่าพี่ทรมานเธอล่ะ”

“ฮ่าฮ่า!” เนลลี่ยกช้อนและส้อมขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “นีล พี่ดีที่สุดเลย!”

พูดจบเธอก็ยกจานขึ้นมาแล้วกินอย่างมูมมาม