บทที่ 158

ลูคัสเองก็เบียดเข้ามาในลิฟต์มาด้วย

เมื่อประตูลิฟต์เปิด ลูคัสก็ตระหนักได้ว่าเขาลืมกดปุ่มชั้นที่เขาจะไป ดังนั้นเขาจึงยกมือขึ้นเพื่อกดปุ่มชั้น 18

ไม่คาดคิดเลยว่าไฟปุ่มเลขชั้นนั้นจะสว่างอยู่ก่อนแล้ว

มีเพียงอีกคนเท่านั้นที่กดปุ่มได้

ลูคัสหัวเราะเบา ๆ ขณะที่หยิบผลไม้และเค้กออกจากมือของลูน่า “ฉันช่วยถือนะ เธอนี่รู้จักเอาอกเอาใจจริง ๆ ลูน่า ฉันคิดว่าเธอไม่รู้เสียอีกว่านายท่านอยู่ชั้นไหน ไม่คิดเลยว่าเธอจะรู้ด้วยตัวเอง!”

ลูน่าขมวดคิ้วพลางสู้กับลูคัสในการถือของขวัญของตัวเอง “นี่ไม่ใช่ของโจชัว”

เธอเช็กกับเคาน์เตอร์แล้วว่านาตาชาอยู่ชั้น 18 เธอไม่รู้ว่าโจชัวอยู่ชั้นไหน และเธอไม่อยากจะรู้ด้วย!

“เธอไม่ได้มาเยี่ยมนายท่านที่นี่เหรอ?” ลูคัสกลอกตามองเธอคิดว่าเธอแค่หัวแข็ง “งั้นเธอมาเยี่ยมใครแต่เช้าแบบนี้? เธอมีเพื่อนหรือครอบครัวคนอื่นอยู่ในเมืองบันยันนอกจากคุณหมอซิมเมอร์ด้วยเหรอ? ฉันคิดว่าเธออยู่ต่างประเทศมาตลอดเสียอีก”

ลูน่าพูดไม่ออกกับคำถามของลูคัสที่ยิงมาเป็นชุด

เสียงดังติ๊ง ประตูลิฟต์เปิดออก

ก่อนที่ลูน่าจะทันได้ทำอะไร ลูคัสก็ถือของขวัญที่เธอเตรียมไว้ให้นาตาชาเดินไปยังห้องที่อยู่ตรงสุดทางเดิน

“มาเร็วสิ!” เขาเดินไปตามทางเดินและหันมากวักมือเรียกลูน่า

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามเขาไป

ลูคัสเอาของเยี่ยมของเธอไปและเธอก็ไม่มีเหตุผลมาอธิบายว่าทำไมเธอถึงไม่ไปเยี่ยมเขา ถึงแม้เธอจะเกลียดโจชัว แต่เธอไม่สามารถทำอะไรที่ทำให้เขาโกรธได้จนกว่าเธอจะตั้งครรภ์ได้อย่างปลอดภัย

เธอถอนหายใจและรีบตามลูคัสไป

“นายท่าน ลูน่ามาเยี่ยมคุณครับ!” ลูคัสเปิดประตูห้องและวางของขวัญไว้ตรงชั้นวางข้างหน้าต่างพลางหัวเราะเบา ๆ “เธอเป็นคนตลกมากเลยนะครับ เธออายที่จะยอมรับว่าเธอมาที่นี่เพื่อเยี่ยมคุณ แล้วยังมาบอกผมอีกว่าเธอไม่ได้มาเยี่ยมคุณ