บทที่ 16

ไม่นานหลังจากพยาบาลเดินออกไป ออร่าก็ถูกนำตัวมาที่ห้องทำงานของแอนน์

“ระวังหน่อยแล้วกันเวลาเย็บแผล ฉันไม่อยากได้แผลเป็นเพิ่ม!” ออร่าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้และนั่งดูวิดีโอต่าง ๆ ในมือถือ

แอนน์รู้สึกไม่ปลื้มกับพฤติกรรมเช่นนั้น แต่เพราะเป็นคุณหมอ เธอจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาจัดการเย็บแผลของออร่าอย่างขะมักเขม้น

ในตอนที่แอนน์ย่อกายลงและกำลังจะเย็บแผล ขณะเดียวกันนั้นออร่าก็กำลังดูละครในมือถือของตัวเองอยู่ นีลก็บังเอิญหกล้มทับแอนน์พอดิบพอดี

“โอ๊ย!”

นิ้วก้อยของเด็กชายโดนเข้าที่แผลของออร่า เขาฉวยจังหวะนี้ใช้เกลือจากนิ้วป้ายที่แผลของเธอ

“อ้าก!” ออร่าเจ็บเสียจนใบหน้าบูดเบี้ยวขึ้นมาในทันควันแถมยังเกือบดีดตัวออกจากเก้าอี้ไปแล้ว ซึ่งนั่นทำให้แอนน์ถึงกับสะดุ้งโหยง

“ขอโทษครับ...” นีลรีบโค้งตัวลงและยอมรับผิด “คุณน้าคนสวย ผมไม่ได้ตั้งใจครับ ผมแค่… บังเอิญหกล้ม...”

สีหน้าของออร่าเหยเกด้วยความเจ็บปวดขณะจ้องหน้านีลราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ไม่ทันระวัง? แค่นี้เหรอ?”

“มันเป็นอุบัติเหตุ” นีลเม้มริมฝีปากแล้วมองหน้าออร่าด้วยสายตาน่าสงสารดุจเจ้ากวางตัวน้อย “คุณน้าคนสวยครับ ถ้าโกรธจริง ๆ ล่ะก็… จะล้มทับผมคืนก็ได้นะ”

ดวงตาออร่าเบิกกว้างด้วยความโมโห เธอโตแล้วนะ! เธอจะให้ล้มทับเจ้าเด็กตัวเหม็นนี่ได้ไง

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ นี่ลูกทูนหัวของฉันเอง พวกเด็ก ๆ ชอบเล่นแต่อะไรแผลง ๆ” แอนน์กล่าวขออภัยด้วยเสียงอันแผ่วเบาขณะเริ่มต้นทำความสะอาดแผลของออร่าด้วยแอลกอฮอล์ “อาจจะเจ็บนิดหนึ่ง อดทนไว้นะคะ”

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องของออร่าก็ดังโหยหวนลั่นห้องยิ่งกว่าเดิม

พอแอนน์ทำความสะอาดแผลเสร็จแล้วเธอจึงเริ่มลงมือเย็บ

ส่วนออร่าก็ยังคงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ จิตใจจดจ่ออยู่ที่ละคร แต่เมื่อใกล้ถึงช่วงสำคัญของเนื้อเรื่อง จู่ ๆ มือถือของเธอก็ส่งเสียงแจ้งเตือนเตือนว่ารหัสไวไฟไม่ถูกต้อง

ออร่าขมวดคิ้ว “เป็นบ้าอะไรเนี่ย?”

ข้าง ๆ เธอนั้นคือนีลซึ่งชะโงกหน้ามาอย่างสงสัยใคร่รู้ “คุณน้าคนสวยครับ ให้ผมช่วยหารหัสผ่านให้เถอะนะครับ... ถือเป็นคำขอโทษสำหรับสิ่งที่ผมทำลงไป”

ออร่ามองเด็กชายอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอคิดเอาเองดื้อ ๆ ว่าเด็กตัวเท่านี้คงไม่โกหกหรอก เธอจึงยื่นโทรศัพท์ให้เขาไป

นีลหยิบมือถือเธอมาลงชื่อเข้าใช้บัญชีของออร่าด้วยมือถือสำรองของตนอย่างรวดเร็ว รวมถึงซิงค์ข้อความทั้งหมดของเธออีกด้วย

ทันทีที่ลงมือเสร็จ เขาก็ลบข้อมูลยืนยันตัวตนในโทรศัพท์ของออร่าแล้วค่อยลงชื่อเข้าใช้ Wi-Fi ที่เพิ่งเปลี่ยนรหัสผ่านให้

นีลจัดการทุกอย่างในเวลาอันรวดเร็วและด้วยความเป็นเด็กน้อย ออร่าจึงไม่นึกเอะใจเลยสักนิด

เธอรับโทรศัพท์คืนจากเด็กชายและยิ้มเย่อหยิ่ง “โอเค ฉันยกโทษให้ก็ได้!”

นีลจ้องเธอกลับและเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณน้าคนสวย ใจดีจังเลย!”

ออร่าพอใจกับคำชมของเด็กชาย เมื่อเสร็จเรียบร้อยเธอก็เดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี

หลังเจ้าหล่อนออกไปแล้ว แอนน์รีบปิดประตูและต้อนนีลเข้ามุมพร้อมกับยิงคำถาม “ทำไมหนูถึงป้ายเกลือที่แผลของออร่าล่ะ? แล้วครั้งล่าสุดที่อยู่ในร้านอาหาร หนูก็เป็นคนที่ทำให้เธอออกจากห้องน้ำไม่ไหว ถูกไหม? หนูมีปัญหาอะไรกับเธอเหรอ?”

นีลเปลี่ยนมาอยู่ในอิริยาบถสบาย ๆ ในขณะที่เด็กชายพิงหลังลงกับเตียงเล็ก “ลองเดาดูสิครับ”

...

ในคืนนั้นเอง

หลังจากที่ลูน่ากล่อมเนลลี่ให้เข้านอนแล้ว เธอก็แอบย่องออกไปโทรหานีล

“ครับ ผมรู้ว่าคุณแม่กำลังดูแลเนลลี่อยู่ ก็เลยไม่อยากรบกวน” จากปลายสาย นีลดูสุขุมและผ่อนคลายมากทีเดียว “อยู่กับแม่ทูนหัวทางนี้สบายดีครับ”