บทที่ 187

จู่ ๆ ลูน่าก็โดนขอให้คัดลอกข้อความกว่าหมื่นคำด้วยมือ

เธอตกใจไปเมื่อได้รับเอกสาร มันไม่ได้เกี่ยวกับการออกแบบเครื่องประดับหรือกฎของแผนกออกแบบเลย

พวกมันคือกฎและนโยบายของบริษัท และมีจำนวนคำอย่างน้อยก็ 20,000 คำ

แชนน่อนวางเอกสารลงตรงหน้าเธอ สั่งงานเล็กน้อยแล้วจากไป

“ส่งก่อนกลับบ้านวันนี้นะ”

“โห” บอนนี่ดันแว่นแล้วคำนวณ “คุณต้องเขียนราว ๆ สองหมื่นคำเลยนะ นอกจากพักเที่ยงก็เหลือเวลาทำอีกห้าชั่วโมง อย่างน้อยก็ต้องเขียนหกสิบคำต่อนาที”

นี่เป็นงานที่ไม่มีทางทำได้!

บอนนี่เก็บมือถือของเธอลง

“แปลกแฮะ วันนี้คุณไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วท่านประธานก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณด้วย ทำไมหัวหน้าถึงมาหาเรื่องลำบากให้คุณอีกนะ?”

ลูน่าหาปากกาและกระดาษและเริ่มเขียนอย่างใจเย็น “บางที่อาจจะเป็นท่านประธานที่ขอให้ฉันทำอะไรแบบนี้” เธอยิ้มเรียบ ๆ

ตอนที่เธอออกมาจากห้องแชนน่อนก่อนหน้านี้ เธอยังได้รับความเคารพอยู่เลย แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแบบฉับพลัน แชนน่อนไม่พูดอะไร แต่สั่งให้เธอคัดลอกกฎและนโยบายบริษัท ลูน่าไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีใครสั่ง

“จะคัดลอกทั้งหมดจริง ๆ เหรอ?” บอนนี่เม้มปาก “นั่นมันเยอะมากนะ!”

“ไม่เป็นไร” ลูน่าจับปากกาและเขียนอย่างรวดเร็ว “ในเมื่อมาทำงาน ฉันก็จะทำทุกอย่างที่เจ้านายสั่ง ควรเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ?”

ลูน่าไม่เข้าใจว่าโจชัวพยายามจะทำอะไร แต่โอกาสที่เธอจะได้อยู่และทำงานไม่ได้เข้ามาบ่อย ๆ ลูน่าไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่

ในไม่ช้าเธอก็เห็นถึงปัญหา การเขียนไว ๆ ทำไมให้เธอลืมลักษณะการเขียนก่อนหน้านี้ที่พยายามหลีกเลี่ยงไป

ลูน่าถูระหว่างคิ้วอย่างรำคาญใจ