บทที่ 192

คำพูดของลูน่าทำให้ใบหน้าของแชนน่อนเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินคล้ำ

แชนน่อนไม่สามารถรักษาความสง่างามและความเย่อหยิ่งเอาไว้ได้อีกต่อไป เธอรีบด่าลูน่าในทันที “คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? กล้าดียังไงมาสอนฉัน คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเครื่องประดับหรือการออกแบบบ้างหรือเปล่า? กล้าดียังไงมาวิจารณ์แผนกออกแบบของเรา! คุณก็แค่พนักงานฝึกงานจะไปรู้อะไร คิดว่าตัวเองเป็นนักออกแบบจันทร์เจ้าผู้โด่งดังหรือยังไง? คิดว่าคำพูดของคุณมีน้ำหนักอะไรด้วยเหรอ?”

ลูน่าย่นคิ้วเล็กน้อยและค่อนข้างประหลาดใจเมื่อได้ยินนามแฝงก่อนหน้านี้ของเธอที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึง

“ลูน่า” คอร์ทนีย์สูดจมูกแล้วเดินมาหาด้วยท่าทางอ่อนน้อมจากไกล ๆ เธอกล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ “ยกโทษให้ฉันได้ไหม? ถ้าคุณไม่ยกโทษให้ ฉันก็คงตอบท่านประธานไม่ได้”

“ได้สิ ฉัยจะยกโทษให้” ลูน่ากล่าวเย้ยและชี้ไปที่แชนน่อน “แต่คุณต้องให้เธอมาก้มกราบฉันสักสามร้อยครั้งก่อน”

ดวงตาของแชนน่อนเบิกกว้างอย่างโกรธเคือง “ฝันไปเถอะ!”

“ถ้างั้นก็เชิญพวกคุณฝันไปก่อนเหมือนกัน”

ลูน่าก้มหน้ามองดูนาฬิกาก่อนจะเริ่มเก็บของ “วันนี้ฉันเลิกงานละ ไปก่อนล่ะ!”

ลูน่าเดินกรีดกรายออกไปทิ้งให้กลุ่มนักออกแบบมองเธอตามหลัง

บอนนี่ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดรีบตามลูน่าออกไป เธอกำลังรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์

“คุณนี่เยี่ยมไปเลย!” บอนนี่วิ่งเข้ามาแล้วแตะไหล่ของลูน่า “คุณเป็นคนแรกที่ทำให้พวกเธอเงียบได้!”

ลูน่ามองรถเมล์ที่อยู่ห่างออกไป “งั้นเหรอ?”

“ค่ะ” บอนนี่ถอนหายใจ “แชนน่อนมีความสัมพันธ์กับท่านประธานลินช์ผ่านทางคุณย่า ท่านเป็นคนที่ส่งแชนน่อนมาทำงานนี้ ดังนั้นแชนน่อนก็เลยชอบทำตัวมีอำนาจตั้งแต่นั้น แชนน่อนคิดว่าท่านประธานลินช์เป็นคนกตัญญูจึงไม่ได้ปฏิเสธคุณย่า เธอก็เลยยิ่งได้ใจไปใหญ่ เธอไม่ให้ความเคารพกระทั่งคู่หมั้นคนก่อนอย่างออร่า กิบสันด้วยนะคะ!”

จากนั้นบอนนี่ก็มองหน้าลูน่าอย่างระแวง “คุณรู้จักออร่าไหมคะ? เธอเคยเป็นคู่หมั้นคนก่อนของท่านประธานลินช์ แล้วเธอก็...”

“รถเมล์มาแล้ว” ลูน่าขัดขึ้นเรียบ ๆ “ฉันต้องไปก่อน”