บทที่ 194

“คุณผู้หญิงครับ เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าครับ” นีลสังเกตเห็นว่าลูน่ามีสีหน้าบูดบึ้ง ดังนั้นเขาจึงเข้าหานาตาชาและดึงแขนเสื้อเธอด้วยท่าทียิ้ม ๆ “ในชุมชนเล็ก ๆ ของเรามีคนอยู่มากแล้วเพื่อนบ้านก็เป็นพวกชอบคุยซุบซิบนินทาเราไปคุยกันข้างในดีกว่านะครับ!”

นาตาชาขมวดคิ้วและอยากจะปฏิเสธนีลจนกระทั่งเธอสังเกตใบหน้าของนีลดี ๆ

ใบหน้านี้...

เธอคิดถึงลูน่า กิบสันตอนยังเด็กอย่างอธิบายไม่ได้ ทั้งลักษณะ กลิ่นอาย และดวงตากลมโตระยิบระยับราวแสงดาวก็ดูเหมือนลูน่า กิบสัน

ความคิดทั้งหมดของเธอหายออกนอกหน้าต่างไปหมดเมื่อนาตาชามองเขา

หลังจากนั้นนาตาชาก็ถอนหายใจและยอมให้นีลพาเธอเข้าไป

ภายนอกตัวบ้านไม่ต่างจากบ้านหลังอื่น แต่สิ่งที่นาตาชาไม่คาดคิดคือภายในบ้าน การตกแต่งเป็นแบบเรียบ ๆ และสะอาดตา ผนังมีรอยไหม้เกรียมและผนังก็มีรอยเผาไฟ

ราวกับว่าถึงจะทาสีใหม่ก็ไม่สามารถปกปิดรอยไฟไหม้ได้หมด

นาตาชาเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

“บ้านคุณ...”

“คุณออร่าส่งคนมาเผาไงครับ” นีลพานาตาชาไปนั่งที่โซฟาก่อนเขาจะนั่งลงตรงข้ามกัน “คุณแม่ของผมกับเนลลี่อยู่ที่นี่ในวันที่บ้านถูกไฟไหม้ด้วย ถ้าไม่ได้รับการช่วยเหลือไว้ได้ทันพวกเขาคงตายไปแล้ว”

ดวงตาของนีลกลมโตและระยิบระยับดูน่ารักยิ่ง แต่คำพูดของเขาปั่นป่วนนาตาชา

“เป็นไปไม่ได้ ออร่าเป็นน้าของเนลลี่และเธอไม่มีทางทำอะไรแบบนั้น”

เธอมองที่รอยไหม้ในห้องอีกครั้งและกล่าวย้ำความเชื่อของเธอ “เป็นไปไม่ได้”

“นี่ชาค่ะ” ลูน่าเสิร์ฟชาร้อนชงใหม่จากครัวให้ “วันนี้ฉันไปทำงานที่ลินช์กรุ๊ปเป็นวันแรก ฉันยังไม่ค่อยมีโอกาสติดต่อกับโจชัวเลยค่ะ”

ลูน่าสูดลมหายใจเข้าลึกและพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ “ฉันก็เลยยังไม่สามารถสืบเรื่องออร่าได้”

เธอวางชาไว้ตรงหน้านาตาชา “คุณป้านาตาชาดื่มชาก่อนสิคะ”

เธอชงชาเอิร์ลเกรย์ที่นาตาชาชื่นชอบ แต่นาตาชาแทบจะไม่สนใจขณะที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น “เมื่อไหร่คุณจะได้ข่าวของออร่าคะ? คุณเองก็เป็นแม่คน คุณน่าจะรู้สิว่าถ้าลูกหายไปมันรู้สึกยังไง พอคิดถึงออร่าฉันก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ”