บทที่ 208

“ค่ะ”

ลูน่าเงยหน้าและยิ้ม “คุณลินช์ แปลกใจไหมคะ?”

โจชัวขมวดคิ้วแน่น

จากนั้นเขาก็รีบเอื้อมมือออกไปจับข้อมือลูน่าไว้

เขาดูเหมือนจะโกรธมาก เขาจับข้อมือเธอไว้แล้วลากเธอออกจากแผนกออกแบบไป

เขาไม่ขึ้นลิฟต์และลากเธออย่างรุนแรงไปตลอดทางขึ้นบันไดไปยังชั้นบนสุด

ร่างของลูน่าเหมือนหุ่นเชิดพังที่โดนเขาทั้งลากทั้งดึง

เมื่อพวกเขาไปถึงชั้นบน เธอก็หมดแรงและไม่มีแรงเหลืออีกต่อไป

เธอก้มหน้าเอามือยันเข่าไว้แล้วหอบหายใจ

“โจชัว ลินช์ คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”

“บ้าสิ! ฉันจะบ้าก็เพราะเธอ!” โจชัวดึงลูน่าเข้าไปในห้องทำงานของเขา

ปัง!

เมื่อประตูห้องปิดลง หลังของลูน่าก็กระแทกกับประตูห้องทำงานอย่างแรง

ในตอนนี้สายตาของโจชัวเต็มไปด้วยความเดือดดาล

เขามองลูน่าเขม็ง “เธอรู้จักลูน่า กิบสัน เธอเป็นครูสอนเนลลี่ตอนที่เธออยู่ต่างประเทศ! เนลลี่อยู่กับลูน่า กิบสันมาตลอดหลายปี! เธอเกี่ยวข้องกับลูน่า กิบสันยังไง? พวกเธอสองคนร่วมมือกันเหรอ? ลูน่าส่งลูกกลับมาหาฉันในขณะที่เธอจงใจใช้ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับลูน่า กิบสันมาหลอกล่อฉัน! พวกเธอสองคนพยายามจะทำอะไรกันแน่?”

การตะโกนอย่างเกรี้ยวโกรธของโจชัวราวกับเป็นเสียงระเบิดที่ปะทะหูของลูน่า

เธอหลับตาลงและยิ้มอย่างขมขื่น “คุณคิดว่ายังไงล่ะคะ?”