บทที่ 224

ในตอนนั้นเองที่ลูน่าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอส่งข้อความหานาตาชาตอนที่เธอออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช

พวกเธอตกลงกันว่าจะเจอกันที่บ้านเก่าของลูน่า เธออยากจะบอกนาตาชาถึงเรื่องโหดร้ายทั้งหมดที่ออร่าทำไว้

ถึงอย่างนั้น ลูน่ามัวยุ่งอยู่กับเรื่องบอนนี่จนเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ลูน่ามองท้องฟ้าอันมืดมิด “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

จากนั้นเธอก็วางสาย เธอลงจากเตียงและเปลี่ยนเสื้อผ้า

“คุณแม่จะไปจริง ๆ เหรอครับ?”

เสียงของไนเจลดังมาจากสร้อยคอ “คุณแม่ว่าออร่าจะไปหาคุณยายไหมครับ? คุณยายเชื่อใจออร่ามาก แม้แต่ตอนที่ออร่าโดนขัง เธอก็ไปขอให้คุณยายช่วยนะครับ”

ตอนที่ลูน่าเปลี่ยนเสื้อผ้าไปได้ครึ่งหนึ่งเธอก็ชะงักขึ้นมา

ถ้านาตาชาและออร่ารวมหัวกันหลอกเธอล่ะ...

แต่ถ้าออร่าไม่ได้ไปหานาตาชาล่ะ?

นาตาชาไม่ได้เชื่อใจลูน่ามากนัก ลูน่าอัดเสียงมาอย่างยากลำบาก เธออยากจะเปิดเผยธาตุแท้ของออร่าให้นาตาชารู้ เธอไม่อยากเสียโอกาสดี ๆ แบบนี้ไป

ไนเจลถอนหายใจ “ให้ผมติดต่อนีลดูไหมว่าส่งแซคกับยูริไปหาคุณยายเป็นเพื่อนแม่ได้หรือเปล่า”

ลูน่าลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “โอเคจ้ะ”

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นแซคก็โทรมา

“พวกเรามาถึงบลูเบย์วิลล่าแล้วครับ” ลูน่าสูดลมหายใจเข้าลึก เธอลงบันไดมาอย่างโล่งใจ

ในห้องโถงชั้นล่าง นีลและเนลลี่กำลังวาดรูปและประดิษฐ์ของเล่นกันอยู่ เนลลี่กำลังวาดรูป ส่วนนีลกำลังประดิษฐ์ของเล่น

เมื่อเห็นเธอเดินลงมานีลก็ยิ้มสดใส “กลับบ้านมาไว ๆ นะครับ!”

ลูน่ารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

เธอมองลูกทั้งสอง “อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวแม่จะซื้อกลับมาฝาก”