บทที่ 245

“เนลลี่”

ในตอนที่เด็กหญิงตัวน้อยกำลังตีโพยตีพาย นีลก็จับมือเธอไว้

“ขอโทษด้วยครับ เธอใจร้อนไปหน่อย”

เด็กชายตัวน้อยจับเนลลี่ไว้แน่น จากนั้นเขาก็หันไปมองโจชัวอย่างเย็นชา “ในเมื่อคุณตัดสินใจแบบนี้แล้ว เราก็ไม่มีสิทธิจะต่อต้านคุณ ยังไงคำพูดของเด็กไม่ได้มีค่าอะไรอยู่แล้ว แต่คุณต้องสัญญานะว่าออร่าจะไม่โผล่มาหาเราอีกตลอดชีวิตของพวกเรา ไม่อย่างนั้น เราก็จะไม่นับคุณเป็นพ่อด้วยเหมือนกัน”

จากนั้นเขาก็ดึงมือเนลลี่ไปยังชั้นบน

อลิซหรี่ตามองแผ่นหลังของสองพี่น้องที่เดินจากไป จากนั้นก็ยิ้มแห้ง ๆ “เด็กคนนี้”

โจชัวถอนหายใจ “คุณวางแผนที่จะ...ส่งออร่าไปยุโรปจริง ๆ เหรอ?”

“ค่ะ” อลิซยิ้มจาง ๆ “ออร่าถูกพ่อแม่ตามใจมาตลอด เธอหยุดเรียนไปตั้งแต่จบชั้นมัธยมต้น ฉันอยากจะส่งเธอไปเรียนต่อที่โรงเรียนประจำ เธอจะได้รู้จักกาลเทศะมากกว่านี้ค่ะ”

โจชัวถอนหายใจ “แผนของคุณรอบคอบจริง ๆ”

นอกจากพวกเขาจะไม่ทำให้ความสัมพันธ์ทางครอบครัวต้องกระทบกระเทือนแล้ว พวกเขาก็ยังทำให้ออร่าได้สัมผัสกับชีวิตที่ไม่แตกต่างจากการถูกคุมขัง แถมยังหยุดเธอจากการก่อปัญหาในอนาคตได้อีกด้วย

นี่เป็นแผนการอันไร้ที่ติ

แต่...

นี่ไม่สามารถชดเชยความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานของเนลลี่และนีลได้เลย

…

“นีล ทำไมพี่ต้องห้ามหนูด้วย!”

ในห้องของเด็ก ๆ เนลลี่กำลังโกรธจนร้องไห้ “เธอจงใจนะ เธออยากปล่อยออร่าออกมา! หนูต้องขู่เธอ เธอจะได้เปลี่ยนใจ!”

“เนลลี่!”

เด็กชายตัวน้อยขมวดคิ้วแน่น “เราขู่เธอไปแล้วให้เธอปล่อยคุณแม่ออกมา! ตอนนี้คุณแม่อยู่ในกำมือของเธอ เราไม่มีทางเลือกมากหรอกนะ!”

เนลลี่ร้องไห้เสียงดังพลางกัดปากตัวเอง “แล้วเราจะปล่อยออร่าไปแบบนี้เหรอ?”

“ไม่ใช่”

นีลหรี่ตา

“อย่าลืมสิ เธอไปยุโรปนะ แล้วที่นั่นก็เป็นถิ่นของพ่อทูนหัวมัลคอล์ม ควินน์!”