บทที่ 264

โจชัวถามพลางขมวดคิ้ว

“อืม ถ้าไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงก็คงเป็นพระแม่มาโปรดล่ะมั้ง” จูดพูดขณะที่พิงหลังกับโซฟาในห้องทำงานของโจชัว “แต่เท่าที่ฉันรู้เรื่องเธอมา ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นพระแม่ได้นะ”

โจชัวซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานเหม่อมองออกไปไกล “บางทีเธอคงมีจุดประสงค์แอบแฝง...”

ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอมีจุดประสงค์อะไร?

จูดขยับตัวหาท่านั่งที่สบายตัวบนโซฟาและมองโจชัว “นายก็เห็น ฉันเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่ทำไมผู้หญิงทุกคนถึงเอาแต่ไล่ตามนาย”

โจชัวหยิบถ้วยกาแฟของเขาขึ้นมาจิบ “นายพยายามพูดอะไร?”

“ลูกสาวคนโตของตระกูลวอลเตอร์ เฮลีย์หายตัวไป” จูดหาวแล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วมองโจชัวก่อนจะพูดต่อ “คุณวอลเตอร์อยากให้ฉันถามนายหน่อยว่าช่วงนี้นายเจอเธอบ้างหรือเปล่า”

“ไม่เลย” โจชัวขมวดคิ้ว “ฉันไม่เจอเธอมานานมากแล้ว” โจชัวนึกถึงครั้งล่าสุดที่เขาเห็นเธอก็ตอนงานแต่งของเขากับลูน่า

“ฉันเองก็ไม่เห็นเธอนานเลยเหมือนกัน ประมาณหกปีได้แล้วมั้ง ฉันได้ยินว่าเธอคลั่งการศัลยกรรม เท่าที่ฉันรู้ช่วงนี้เธอเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นเลย”

จูดกล่าวต่อไปว่า “ครอบครัวของนายกับเธอสัญญาว่าจะให้พวกนายแต่งงานกันตั้งแต่ก่อนที่พวกนายจะเกิดนี่ ฉันรู้มาว่าเธออยากจะแต่งงานกับนายมาตลอด แล้วเธอก็ยังไม่ตัดใจซะด้วย พอได้ยินว่าเธอหายตัวไป ฉันก็เลยคิดว่าเธออยู่กับนายอะไรแบบนั้น”

โจชัวยิ้มเยาะให้เขาเล็กน้อย “ก็ ถ้าเธอมาหาฉัน ฉันจะบอกให้นายรู้ก็แล้วกัน” ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรออก เขาเงยหน้าแล้วมองจูด “ทำไมคืนนี้นายไม่มากินข้าวเย็นที่บ้านฉันล่ะ? ตอนที่ฉันแต่งงานนายก็ไม่มา แล้วทำไมคืนนี้นายไม่มาที่บ้านเพื่อทำความรู้จักกับอลิซและลูก ๆ ของฉันล่ะ?”

จูดโบกมือส่ง ๆ “โทษที คืนนี้คงไม่ได้ ไว้วันหลังนะ”

…

ตกกลางคืน ทั้งเมืองดูเหมือนจะสงบลงในขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ แต่ตึกลินช์กรุ๊ปกลับยังคึกคักไปด้วยกิจกรรมต่าง ๆ

ในตอนที่อลิซโทรหาเขาเป็นครั้งที่สามของคืนนั้น สุดท้ายโจชัวก็ถอนหายใจออกมาและวางเอกสารที่กำลังอ่านลง

โจชัวกดลิฟต์ลงไป ในตอนที่เขามาถึงชั้นล่าง เขาก็บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างพนักงานสองคนจากแผนกออกแบบ