บทที่ 286

แล้วโจชัวจะหาข้ออ้างใหม่อะไรได้อีก?

เขาไม่ได้เมา

เขารู้ตัวดีอยู่ตลอดเวลาว่าเธอคือลูน่า ไม่ใช่ลูน่า กิบสัน

ถึงอย่างนั้น...

ติ่ง ต๊อง! อยู่ ๆ ก็มีเสียงกริ่งประตูห้องดังขึ้น

หลังจากเสียงกริ่งประตูก็เป็นน้ำเสียงแฝงความห่วงใยของธีโอ “เป็นยังไงบ้างครับ? คุณดีขึ้นหรือยัง?ผมซื้ออาหารเช้ามานิดหน่อย มากินด้วยกันสิครับ”

ธีโอยังจำได้ว่าลูน่ารู้สึกเศร้าซึมไปอย่างไรจากสายของเนลลี่

“ลูน่า”

โจชัวขมวดคิ้ว เขากำลังจะเดินไปเปิดประตู แต่ลูน่าจับเขาไว้

“อย่ามาทำให้ฉันต้องขายหน้านะ คุณอาจจะไม่อาย แต่ฉันอาย!”

เธอกัดปปากและผลักโจชัวเข้าห้องนอนไป

“ถ้ากล้าออกมา ฉันจะปล่อยคลิปอลิซที่หอศิลป์ทันที!”

จากนั้นลูน่าก็ปิดประตูห้องนอน เธอยังวางรองเท้าของโจชัวไว้หลังกระเป๋าเดินทางของเธอด้วย

เมื่อทำทั้งหมดนั้นเสร็จ ลูน่าก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเปิดประตู

“ตื่นแล้วเหรอครับ?” ธีโอหัวเราะเบา ๆ พร้อมก้าวเข้ามาในบ้านของเธอ

ลูน่าหยุดเขาไว้ไม่ทัน เธอจึงทำได้แค่ตามเขาไปด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ

“คุณตื่นไวนะคะ”

“ผมตื่นเช้าทุกวันอยู่แล้ว ดังนั้นต่อไปผมก็สามารถนำอาหารเช้ามาให้คุณได้”

ธีโอหัวเราะคิกคักเบา ๆ เขาสังเกตเห็นผ้าห่มยับย่นบนโซฟา

“เมื่อคืนคุณนอนที่โซฟาเหรอ?”

ลูชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าทันที “ห้องนอนยังไม่เรียบร้อยดีค่ะ ฉันยังไม่ได้จัดก็เลยนอนที่โซฟา”

ธีโอพยักหน้ารับอย่างสงบ เขาวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะกาแฟรับแขก “งั้นกินข้าวเช้าสักหน่อยสิ ผมจะช่วยคุณจัดห้องนอนที่รกนั่นเอง”

ธีโอลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยังห้องนอน แต่ลูน่ารีบดึงเขาไว้ทันที “ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ ทำไมคุณไม่... กินข้าวกับฉันล่ะคะ กินข้าวคนเดียวน่าเบื่อออก”

ธีโอลังเลเล็กน้อย เขามองประตูห้องนอนที่ปิดสนิทจากนั้นก็เห็นรองเท้าผู้ชายที่อยู่ข้างหลังกระเป๋าเดินทาง