บทที่ 290

ลูน่าก้มหน้าและมองอลิซที่อยู่บนพื้น

“คุณนายลินช์นี่แสดงเก่งจังเลยนะคะ”

อลิซเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายทั้งน้ำตา “คุณยังไม่เต็มใจจะยกโทษให้ฉันอีกเหรอคะ?”

“เธอแค่ผลักคุณเอง! มันก็แค่รูปวาดนะ!”

“สามีเธอจ่ายเงินค่ารูปให้แล้ว ไม่ใช่เงินคุณด้วย ทำไมถึงยกโทษให้เธอไม่ได้ล่ะ?”

“อีกอย่างผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะไปทำงานกับสามีคนอื่นจนดึกจนดื่น คุณกำลังหลอกใครอยู่?”

“เมียหลวงก็แค่สั่งสอนเมียน้อย ตอนนี้ภรรยาตัวจริงกำลังขอให้เธอยกโทษให้ แต่เมียน้อยปฏิเสธงั้นสิ โลกนี้เป็นอะไรกันไปหมดแล้ว”

“ก่อนที่คุณนายลินช์จะกลับมา พวกเขาไม่ได้ประกาศความสัมพันธ์กันหรอกเหรอ? ฉันว่าพวกเขาก็คงถูกใจกันมาตั้งแต่แรกแล้ว”

อลิซหันไปมองคนที่ปากพล่อยเรื่องโจชัวทั้งน้ำตา “อย่าพูดอะไรไร้สาระได้ไหมคะ สามีของฉันดีกับฉันมาก ฉันรู้ดีว่าเขารักฉันมากแค่ไหน เขาแค่เคลิบเคลิ้มไปช่วงหนึ่งก็เท่านั้น”

ลูน่ายืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอมองภาพตรงหน้าแล้วหัวเราะออกมา

อลิซไม่ได้มาแต่เช้าเพื่อขอโทษ เธอมาเพื่อสร้างปัญหาเพิ่มต่างหาก

“คุณนายลินช์คะ ถ้าคุณชอบการแสดงมากนักก็เชิญอยู่แสดงต่อไปเถอะนะคะ”

ลูน่ากำลังจะเดินผ่านผู้คนเพื่อจากไป แต่ทุกคนกลับขวางทางเธอไว้

“เมียน้อยที่ไม่มีจิตสำนึก! เธอพยายามจะหนี!”

“อย่าให้เธอไป!”

“เธอจะไปได้ก็ต่อเมื่อเธอยอมยกโทษให้คุณนายลินช์!”

ฝูงชนที่ไม่รู้เรื่องต่างก็พูดอะไรที่ไม่เป็นเหตุเป็นผลใส่ลูน่า

เธอไม่สามารถเดินผ่านฝูงชนไปได้

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง คนพวกนี้ต้องมาที่นี่...ด้วยฝีมือของอลิซ

ลูน่าหันไปมองอลิซโดยไม่รู้ตัว

อลิซยังคงคุกเข่าอยู่ แต่มีความมุ่งร้ายปรากฏอยู่ในรอยยิ้มของเธอ “ลูน่า ยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

ลูน่าหรี่ตาลง เห็นได้ชัดว่าถ้าเธอไม่ยกโทษให้อลิซ เธอจะไม่สามารถเดินผ่านฝูงชนไปได้

ถึงอย่างนั้นถ้าเธอยกโทษให้อลิซ เธอก็ถูกบังคับให้ยอมรับว่าเป็นเมียน้อยที่แทรกกลางระหว่างโจชัวและอลิซ

ขณะที่ยืนอยู่ที่เดิม ลูน่าก็เงียบไปนาน สุดท้ายเธอก็มองไปที่ประตูทางเข้าและยิ้ม