บทที่ 295

เมื่อได้ยินคำพูดของเนลลี่ ใบหน้าของอลิซที่ในที่สุดก็กลับมามีสีก็เริ่มซีดเผือดเสียยิ่งกว่าผนังสีขาวเลยทีเดียว

ทั้งโถงทางเดินเงียบสงัด

ทันใดนั้นเองประตูห้องตรวจก็เปิดออก

นีลเดินออกมาขณะที่กำลังสวมเสื้อ

คนแรกที่เขาเห็นคืออลิซที่มีน้ำตาคลอ และเขาก็ยิ้มเยาะออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผู้หญิงสติไม่ดีคนนั้นมีการแสดงอยู่ไม่กี่อย่าง มักจะเป็นการบีบน้ำตา ร้องไห้ และโวยวาย

ในตอนนี้เธอเพิ่งกลับมาหาโจชัวและเขายังชอบเธออยู่ ดังนั้นน้ำตาจึงยังใช้ประโยชน์ได้ แต่พอโจชัวเบื่อเธอขึ้นมา ไม่เพียงน้ำตาจะไม่มีผล แต่โจชัวอาจจะรำคาญเธอด้วยก็ได้

หึ!

พวกเขาเป็นผู้ใหญ่แต่ยังไม่เข้าใจข้อเท็จจริงแบบนั้นกัน การใช้น้ำตากับทุกเรื่องอีกไม่นานก็จะไร้ประโยชน์!

นีลขบขันอยู่กับตัวเองขณะที่เดินไปหาเนลลี่ เขานั่งลงบนม้านั่งและกุมมือน้องสาวไว้ “ทำไมคุณอลิซถึงร้องไห้ล่ะ?”

โจชัวขมวดคิ้ว ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เนลลี่ก็เปิดปากบอกก่อน

“เธอบอกว่าเธออารมณ์ไม่ดีเพราะคุณพ่อเอาแต่ไปหาคุณแม่ เธอก็เลยมาระบายอารมณ์กับพวกเรา” เนลลี่พูดต่อในทันที “คุณพ่อบอกเมื่อกี้นี้ว่า ตอนนี้เธอไม่ต้องดูแลพวกเราแล้ว เขาให้พวกเราเลือกพี่เลี้ยงเองได้เลย หนูก็เลยเลือกคุณแม่ลูน่าของพวกเรา พี่ว่าไงคะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเนลลี่ นีลก็เข้าใจได้ว่าทำไมผู้ใหญ่สองคนนั้นถึงได้ทำหน้าน่าเกลียดกันแบบนั้น

“ฉันว่าข้อเสนอนี้ก็ไม่แย่นะ”

เนลลี่เบิกตากว้าง “พี่ไม่อยากอยู่กับคุณแม่เหรอ?”

“แน่นอนว่าอยาก” นีลก้มหน้า เขายังคงจัดเสื้อผ้าของตัวเอง “แม้ว่าเราจะไม่เต็มใจยอมรับ แต่ลูน่า กิบสันคนนี้ก็คือแม่ผู้ให้กำเนิดของเรานะ การปล่อยให้ภรรยาน้อยอยู่ในสายตาแม่ของเรา คอยดูแลเราในขณะที่เธอสงสัยพ่อ และคอยทะเลาะกับเขาก็ไม่ถูกต้อง”