บทที่ 312

“เธอใจดีจัง ฉันเกือบจะ...” เขาไม่ได้พูดจนจบประโยค

เมื่อเจอกับสายตาที่รู้สึกสงสัยของลูน่า โจชัวก็หัวเราะออกมาอย่างคนเมา เขากอดเธอไว้แน่น “นอนกันเถอะ”

มันเป็นคืนอันน่าหลงใหล

เช้าวันต่อมา ลูน่าถูกเสียงโทรศัพท์ของเธอปลุกให้ตื่นขึ้นมา

ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่ของเธอเอง นาตาชา

“คุณลูน่า” เสียงของนาตาชาฟังดูค่อนข้างกระวนกระวายใจ “วันนี้ 9 โมงเช้า ฉันจะให้คนไปเตรียมสถานที่สำหรับแถลงข่าวไว้ แล้วเจอกัน 9 โมงตรงที่ศูนย์กีฬาซิตี้ คุณต้องไปนะ คุณสัญญากับฉันแล้ว”

ลูน่าขมวดคิ้ว เธอปวดหัวนิดหน่อย “ค่ะ”

“อย่าลืมล่ะ! อย่าไปสายและอย่าทำพลาดล่ะ!”

นาตาชาย้ำกับเธอ “ฉันอัดเสียงบทสนทนาระหว่างเธอกับธีโอในห้องทำงานเมื่อวานไว้แล้ว! ถ้าวันนี้เธอไม่ไป ฉันคงทำได้แค่ต้องปล่อยคลิปเสียงให้สื่อ!”

มือของลูน่าที่กำโทรศัพท์ไว้สั่นเล็กน้อย

หัวใจของเธอเย็นเฉียบ “คุณอัดเสียงบทสนทนาของเราไว้เหรอ?”

“ใช่น่ะสิ” นาตาชาสูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันไม่ไว้ใจคุณ การมีไฟล์เสียงจะง่ายกว่า”

ลูน่าหลับตาลง เธออยากจะหัวเราะ แต่ก็หัวเราะไม่ออก

ที่ปลายสายเป็นแม่ของเธอ ลูน่ารู้ดีว่านาตาชาเป็นคนแบบไหน เธอไม่ใช่คนที่จะแอบอัดเสียงบทสนทนาของคนอื่น แต่ตอนนี้เพื่อออร่าและเพื่อเงินของอลิซ เธอก็ทำ

หลังจากเงียบไปนาน ลูน่าก็หัวเราะออกมาเบา ๆ “โอเคค่ะคุณป้านาตาชา ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไปที่นั่น”

จากนั้นก่อนที่เธอจะรอการตอบกลับของนาตาชาเธอก็วางสายในทันที