บทที่ 33

เมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า คิ้วของโจชัวก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

หลังมื้อเช้าเสร็จสิ้น เนลลี่กระโดดลงจากเก้าอี้ตัวเล็กของเธอ “หนูกลับห้องก่อนนะคะ!”

สิ้นเสียงเล็ก ๆ เด็กน้อยก็ขึ้นบันไดไป

ลูน่านั่งอยู่บนเก้าอี้จ้องมองผมหางม้าของเด็กน้อยที่กวัดแกว่งไปมาขณะจ้ำอ้าวขึ้นบันไดพลางส่ายหัวไปมาเบา ๆ อย่างอดไม่ได้

เด็กอย่างไรก็คือเด็กที่อารมณ์เปลี่ยนไปมารวดเร็วราวกับพายุ

จากท่าทีของเธอตอนนี้ ดูเหมือนจะลืมเรื่องราวเมื่อวานนี้ไปเสียแล้ว

สักพักเธอก็ลุกขึ้นยืนและเตรียมที่จะขึ้นไปข้างบน

“เดี๋ยวก่อน”

ทันทีที่เธอลุกขึ้น โจชัวก็เรียกเธอ

ลูน่ามองชายหนุ่ม “มีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่าคะ คุณลินช์?”

“มีสิ”

โจชัวกระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย “ฉันอยากทำอาหารให้เนลลี่”

เขายังจำคำพูดของเด็กชายตัวน้อยเมื่อคืนนี้ได้

“ถ้าพ่อแท้ ๆ ของผมมาอยู่ตรงหน้าล่ะก็ ผมหวังว่าเขาจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ผมทาน เลือกชุดตัวเก่งให้และเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังสักเรื่องครับ”

ถึงแม้ว่าเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายอาจจะมีความต้องการที่แตกต่าง แต่เพื่อเนลลี่ อย่างน้อยเขาก็ต้องลองดู

เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เนลลี่กลับมาหาและเขาไม่เคยให้ของขวัญสักชิ้นหรือทำอะไรให้ลูกเลยสักอย่างเดียว

เขาจะต้องชดใช้สำหรับเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อวานนี้

ลูน่ามองชายตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “คุณ… อยากทำอาหารให้คุณหนูทานเหรอคะ?”

ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ “ไม่ได้เหรอ?”

“ได้สิคะ”

เธอไม่ว่าอะไรต่อ หมุนตัวและตรงไปยังห้องครัว “ฉันจะสอนวิธีทำไข่คนมะเขือเทศให้คุณ”

เมนูนี้ทั้งทำง่ายและอร่อย เนลลี่ชอบเมนูนี้มาก

เท่าที่เธอรู้เกี่ยวกับโจชัว บอกตามตรงว่าเธอคาดหวังไม่ได้จริง ๆ ว่าเขาจะทำเมนูที่ซับซ้อนกว่านี้ได้

“ตกลง”