บทที่ 59

กลิ่นกายของโจชัวใกล้เข้ามาและชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

ย้อนกลับไปตอนนั้น ลูน่าปรารถนาให้โจชัวเป็นฝ่ายจูบเธอด้วยตัวเขาเองมาเสมอ แต่ชายหนุ่มกลับไม่เคยจูบเธอก่อนสักครั้งเดียวหลังจากแต่งงานกันมาสามปี

ไม่ว่าจะในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันหรือแม้แต่บนเตียง เธอคือฝ่ายเริ่มก่อนเสมอ

ในตอนแรกเธอคิดว่าเขาเป็นคนไร้ความรู้สึก แต่ในตอนนี้ เธอเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

เขาไม่ได้ไร้ความรู้สึก เขาแค่ไร้ความรู้สึกเฉพาะกับเธอต่างหาก ดูอย่างในตอนนี้สิ เธอเข้ามาเป็นคนรับใช้ของโจชัวเพียงครึ่งเดือน แต่เขากลับจะจูบเธอแบบนี้แล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ดวงตาของลูน่าก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

เพียะ!

วินาทีที่ริมฝีปากของโจชัวเฉียดใกล้ปากเธอ เสียงตบก็ดังลั่นไปทั่วสนามหลังบ้าน

ใบหน้าของโจชัวถูกฟาดเข้าอย่างจังจนหันไปอีกทาง สีหน้าของเขาขุ่นมัวขึ้นทันทีที่รู้สึกตัว

เขาหันกลับมามองลูน่าด้วยความโมโห “นี่เธอกล้าตบฉันเหรอ?”

ลูน่าดึงมือที่เจ็บปวดจากแรงตบกลับมา เธอจ้องเขาอย่างเย็นชา “คุณกำลังทำตัวไม่เหมาะสม แล้วจะไม่ให้ฉันตบคุณได้ยังไง?”

เธอมองหน้าเขาแกมเย้ยหยัน “ตอนนี้ได้สติหรือยังคะ คุณลินช์?”

โจชัวไม่พูดอะไรออกมาขณะสายตาจับจ้องที่ลูน่าอย่างเยือกเย็น แววตาของเขาเย็นยะเยือกเสียจนลูน่ารู้สึกว่าอากาศโดยรอบถูกแช่แข็ง ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังสบตาเขาอย่างไม่ลดละ

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากได้มาตลอดหรอกเหรอ?” หลังจากนั้นโจชัวก็ยิ้มเยาะ “ลูน่า การเสแสร้งในครั้งแรกก็ฉลาดอยู่หรอก แต่ครั้งที่สองมันจะกลายเป็นแค่ความผิดพลาดโง่ ๆ เท่านั้นแหละ”

“มั่นใจอะไรขนาดนั้นคะ คุณลินช์”

“แล้วมันจะเป็นอะไรไปได้อีก?” โจชัวเช็ดริมฝีปากขณะเหยียดยิ้มอย่างชิงชัง “เธอเอาแต่เสแสร้งทำตัวเหมือนภรรยาของฉัน เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อเป็นพี่เลี้ยง และคอยประจบประแจงลูกสาวของฉัน ไม่ใช่แค่นั้นนะ เธอยังพยายามสร้างรอยร้าวระหว่างฉันกับคู่หมั้นอีก! ลูน่า เธอก็แค่พยายามยั่วฉัน คิดว่าฉันไม่รู้หรือยังไง!”