บทที่ 64

ผ่านไปไม่นานประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก

แพทย์เดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ผมขอรายการที่คุณลินช์ทานไปวันนี้ด้วยนะครับ ผมต้องการตรวจสอบทั้งหมด”

ลูคัสขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไงครับ?”

“เขาได้รับยาถ่ายชนิดรุนแรงเข้าไป”

ลูน่าพูดไม่ออก เธอรู้ดีว่าใครเป็นคนวางยาโจชัว

เพราะก่อนที่เธอจะกลับประเทศมา เด็กชายได้วางแผนไปหาหมอเพื่อบอกว่าเขามีอาการท้องผูกรุนแรงไว้แล้ว

ลูน่าถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ นี่มันไร้สาระมาก!

“อีกอย่าง” หมอมองลูคัสด้วยสีหน้าเรียบตึง “คุณรู้ว่ากระเพาะอาหารของเขาไม่ดีแล้วคุณยังปล่อยให้เขาทานของเย็นตอนกลางคืนได้ยังไง?”

ลูคัสได้ยินดังนั้นก็นิ่งค้างไป เขาจำได้ว่าเด็กที่ชื่อนีลนั่นให้โจชัวดื่มน้ำแก้วนั้น อย่าบอกนะว่ามันมียาถ่าย...

เขาสูดหายใจเข้า “ลูน่า ดูแลนายท่านด้วย ผมจะไปโทรหาพ่อบ้านให้จดรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับอาหารที่เขาทานไป”

เมื่อกล่าวจบเขาก็รู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างผิดปกติอีกครั้ง ทุกคนทานอาหารเย็นด้วยกัน แล้วทำไมเนลลี่กับลูน่ายังสบายดี? แม้แต่เขาเองก็เช่นกัน มีเพียงโจชัวเท่านั้นที่ปวดท้อง

เมื่อภาพมื้อเย็นในหัวหมดไป สิ่งที่เหลืออยู่คือภาพของสิ่งที่โจชัวดื่ม เมื่อเขาอยู่ในห้องทำงานลูน่าก็คอยเสิร์ฟชาและกาแฟ แล้วยังมีน้ำของเด็กนั่นอีกที่ให้เจ้านายของเขาดื่ม

นั่นหมายความว่า...

ลูคัสมองลูน่าด้วยความสงสัย “เป็นไปได้ไหมที่เด็กคนนั้นจะเป็นคนวางยานายท่าน?”

เขาอายุเท่าไหร่กัน? ทำไมมีเจตนาร้ายอย่างนี้ได้? ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับโจชัวแถมยังเคยช่วยคุณหนูตัวน้อยก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ มันไม่มีเหตุผลเลยที่เขาจะวางยาโจชัว

แต่หากไม่ใช่นีลก็เหลือเพียงคนเดียวคือ...