บทที่ 67

ลูน่าอ้าปากค้าง “ไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะ!” เธอปฏิเสธทันทีเพราะกลัวว่าโจชัวจะรู้ว่าเธอกับนีลเป็นอะไรกัน

โจชัวไม่พูดอะไรเพียงมองลูน่าอย่างคาดคั้นจนทำให้เธอยิ่งวิตกกังวลหนักกว่าเดิม

ผ่านไปครู่หนึ่งเธอเงยหน้าขึ้นพลางตอบ “ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา... จริง ๆ สาบานเลย ฉันแค่…” ลูน่าสูดลมหายใจเข้าลึกและมองลูคัสที่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ โจชัว

“มันเป็นเพราะคุณบีนบอกว่า เขาต้องการหาว่าใครเป็นคนวางยาคุณ เขาบอกว่าหากไม่ใช่ฉันก็คงจะเป็นเด็กคนนั้นที่อยู่ข้างนอก”

เมื่อพูดถึงนีล ลูน่าแสร้งทำทีห่างเหินกับลูกของตัวเอง “ฉันเดาว่าเด็กชายคนนั้นแค่อยากจะแกล้งคุณเล่น แต่เขาไม่ได้ต้องการทำให้คุณโกรธ เขายังเป็นแค่เด็กเล็ก ๆ เอง”

“ดังนั้นเธอถึงได้ออกหน้ายอมรับผิดแทนว่าเป็นคนวางยาฉันเหรอ?”

“ค่ะ”

“อ้อ” โจชัวเลิกคิ้วมองพลันใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม “ไม่ยักรู้ว่าคุณลูน่าจะช่างเป็นคนที่ห่วงใยคนอื่นแม้แต่เด็กที่ไม่รู้จัก?”

ลูน่าพยักหน้ารับพร้อมยกยิ้มเล็กน้อย “ใช่ นั่นเป็นจุดอ่อนของฉันจริง ๆ ค่ะ ไม่อย่างนั้น ฉันคงไม่พยายามอย่างหนักที่จะเป็นพี่เลี้ยงที่บลูเบย์วิลล่าจนตัวฉันเองเกือบจะถูกคุณลวนลาม จริงไหมคะ?” ลูน่าจงใจเน้นคำว่า ‘ถูกลวนลาม’

ลูคัสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับงุนงงทันที เขามองลูน่าด้วยความรู้สึกตกใจแล้วหันมามองโจชัว

โจชัว… ลวนลามลูน่าจริง ๆ เหรอ? เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน! ตลอดหลายปีที่ทำงานกับเขา โจชัวหวงเนื้อหวงตัวมาก เขาไม่เคยแสดงออกว่าอยากใกล้ชิดกับคู่หมั้นอย่างออร่าเลยไม่ใช่เหรอ? แต่เขาลวนลามลูน่าอย่างนั้นเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากปฏิกิริยาของโจชัวแล้ว ดูเหมือนว่าลูน่าจะไม่ได้โกหก ลูคัสมึนงงราวกับโดนค้อนทุบหัว ไม่ใช่ว่าเธอมีเจตนาไม่ดีกับโจชัวหรอกเหรอ? ทำไมโจชัวถึงเป็นคนที่ทำมิดีมิร้ายเธอแทนล่ะ?

ลูคัสดูตกใจมากจนแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน โจชัวขมวดคิ้วและออกคำสั่งตัดรำคาญ “ออกไปก่อน”

“ครับ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้!” ลูคัสหมุนตัวเดินออกไปทันที