บทที่ 70

นีลยังไม่ทันบอกอะไรไนเจลเลยด้วยซ้ำ เขาเลยอยากให้ไนเจลลองเดาเล่นยังไงล่ะ!

“อย่างแรกเลยคือนายเพิ่งจะกลับไปได้ไม่นาน เลยไม่มีที่ไหนให้นายไปได้มากนักอยู่แล้ว แล้วนายยังอยากให้ฉันลองเดาอีก แสดงว่ามันต้องเป็นสถานที่ที่ฉันนึกออกแต่ไม่อยากจะเชื่อแน่ ๆ สุดท้ายสถานที่นี้ก็ฟังดูน่าสนใจแถมน่าตื่นเต้นสำหรับนาย นายก็เลยทนไม่ไหวและอยากให้ฉันรู้ด้วยยังไงล่ะ”

แม้เสียงไนเจลจะยังเด็กอยู่ แต่น้ำเสียงของเขากลับดูมีวุฒิภาวะและสุขุม “จากทั้งหมดนี้ฉันจึงสันนิษฐานว่าที่ที่นายอยู่คงเป็นบ้านของโจชัว ลินช์ คนเฮงซวยนั่นยังไงล่ะ”

นีลรู้สึกผิดหวังสุด ๆ “เล่นกับนายไม่สนุกเลย”

“งั้นก็อย่าเล่นอะไรที่มันน่าเบื่อแบบนี้สิ” ไนเจลยิ้มอย่างอ่อนโยน “บอกมาเร็ว ทำไมนายถึงไปอยู่ที่นั่น?”

นีลเม้มปากและเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนนี้ให้ไนเจลฟัง

“นายสะเพร่ามาก” ไนเจลพูดอย่างจริงจัง “โชคดีที่คุณแม่จัดการได้ ถ้าหากคุณแม่จัดการไม่ได้ คนเฮงซวยนั่นจะต้องรู้จนได้ว่านายเป็นอะไรกับคุณแม่ ครั้งต่อไปไม่ว่านายจะไปที่ไหนทำอะไรในเมืองนี้เขาจะรู้ โจชัวเป็นคนขี้สงสัย เขาจะเจอความจริงแน่ไม่ช้าก็เร็ว”

“เฮ้อ! รู้แล้วน่า ฉันรู้แล้วว่าที่ทำมันผิด!” นีลเบะปาก เขานึกถึงสิ่งที่ไนเจลกล่าวระหว่างทางไปโรงพยาบาลเมื่อช่วงค่ำที่ผ่านมา แต่เขาจะทำอะไรได้? โจชัวกินยาถ่ายเข้าไปจนหมดแล้ว จะให้เขาสั่งโจชัวอ้วกออกมาทั้งหมดก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?

“อืม” ไนเจลเข้าใจว่าน้องชายเขาเป็นคนอย่างไร เขาเชื่อว่านีลไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น เขาพูดคุยแลกเปลี่ยนบทสนทนากันสักพักก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

“แล้วนายจะเอายังไงต่อ?”

“ไนเจล” นีลยิ้มอย่างซุกซน “ฉันจะแชร์เลขไอพีแอดเดรสอินเทอร์เน็ตของบ้านคนเฮงซวยนั่นให้นาย นายลองดูว่าสามารถแฮ็กเข้าไปในกล้องวงจรปิดกับควบคุมอุปกรณ์ในห้องทำงานของเขาได้ไหม”

ไนเจลขมวดคิ้ว “นายอยากเข้าไปในห้องทำงานเขาเหรอ?”

“ฉันไม่ใช่แค่อยากแอบเข้าไปในห้องทำงานเขาหรอกนะ แต่ฉันยังอยากคัดลอกพวกเอกสารสำคัญไว้ด้วย”

นีลหรี่ตาลงเล็กน้อยพลางกล่าวอย่าจริงจัง “ฉันไม่เก่งเรื่องธุรกิจแต่นายรู้เยอะกว่า เพราะฉะนั้นฉันจะส่งเอกสารข้อมูลให้นายดู ฉันเชื่อว่านายรู้ว่าอันไหนสำคัญที่สุด!”

“นี่นายพยายามที่จะ…”

“เก็บมันไว้เป็นแผนสำรอง” นีลสูดลมหายใจยาว แววตาเขาหม่นลง “คุณแม่และเนลลี่อ่อนไหวเกินไป เรามาที่นี่กันสักพักหนึ่งแล้ว แต่ตอนนี้แผนของพวกเขาก้าวหน้าไปเพียงเล็กน้อย ถึงแม้คุณแม่อาจจะบอกว่าเกลียดคนไม่เอาถ่านนั่น แต่ฉันรู้ว่าคุณแม่ยังเป็นห่วงเขาอยู่”