บทที่ 86

ยูริไม่ได้ถามอะไรขณะที่เขาแบกนีลขึ้นหลังแล้ววิ่งขึ้นไปยังชั้นบน

เพราะว่ายูริยังแข็งแรงกำยำสมกับเป็นบอดี้การ์ดหนุ่มวัยแรกรุ่นทำให้พวกเขามาถึงยังชั้นเก้าได้อย่างปลอดภัยในเวลารวดเร็ว

เมื่อเท้าแตะถึงพื้นชั้นเก้า โทรศัพท์ของนีลก็ดังขึ้นทันที “หัวหน้า บ้านที่ให้ผมจับตามองไว้ตอนนี้เกิดไฟไหม้ครับ มีคนหลายคนยืนขวางบ้านไว้ไม่ให้ใครเข้า พวกมันเยอะมากผมสู้ไม่ไหวและเข้าไปไม่ได้เลย แต่ผมแจ้งกู้ภัยไปแล้ว จะให้ผมทำยังไงต่อ?”

นีลใกล้หมดสติเต็มทน

หายนะไม่เคยรอใคร

มีคนกันประตูอยู่ แต่บ้านกำลังไฟไหม้ เขาจะทำอย่างไรถ้าหาโจชัวไม่เจอ?

นีลรีบสาวเท้ายาว ๆ ตรงไปยังห้องของคุณย่าลินช์ เขากัดฟันกรอดและไม่ลืมที่จะกำชับแซคว่า “ถ่ายรูปกับวิดีโอเอาไว้แล้วส่งรูปของพวกที่กันประตูอยู่แต่ละคนมาให้ชัด ๆ!”

ไม่ว่ายังไงเขาจะทำให้พวกมันต้องชดใช้!

ในขณะเดียวกันที่ห้องพักผู้ป่วย…

หญิงสูงวัยยังคงนอนอยู่บนเตียงและจี้ถามโจชัว “โจชัว ถ้าแกไม่มีเหตุผลให้ย่าภายในวันนี้ ย่าจะไม่ปล่อยแกไปไหนทั้งนั้น”

“คุณย่าคะ อย่ามัวแต่คาดคั้นเอาผิดจากพี่โจชัวเลยค่ะ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉัน…”

ร่างเพรียวบางของหญิงสาวนั่งอยู่ข้าง ๆ พลางใช้ทิชชู่ซับน้ำตาที่ร่วงเผาะ

ทั้ง ๆ ที่กำลังร้องไห้ แต่ดวงตาหญิงสาวกลับแวววับด้วยความดีใจ

ตอนนี้ไฟคงจะไหม้แล้วใช่ไหมล่ะ? ตราบใดที่เธอและคุณย่าลินช์ยังคงรั้งโจชัวไว้แบบนี้ เพียงแค่ 10 นาทีเท่านั้น ยัยแพศยากับลูกสาวของมันก็จะหยุดหายใจทันที

ภายในครึ่งชั่วโมงพวกมันจะถูกเผาจนตาย!

ยิ่งคิดยิ่งแทบจะสำลักความสุข แต่ออร่ายังคงแสร้งทำเป็นร้องไห้เสียใจหนักเสียยิ่งกว่าเดิม “ฉันคงไม่มีวาสนาพอที่จะได้เป็นหลานสะใภ้ของคุณย่า…”

โจชัวค่อนข้างรำคาญเสียงร้องไห้โหยหวญของออร่า เขารู้ว่าออร่าเป็นศัตรูกับลูน่าและต้องการที่จะกำจัดเธอ แต่เรื่องนี้ออร่าทำเกินไปเพราะเธอพยายามดึงคุณย่าเข้ามาเกี่ยว

ลูน่าเป็นเพียงแค่สาวใช้ธรรมดา แล้วเหตุใดออร่าถึงได้รู้สึกระแวดระวังเธอถึงขนาดนั้น?