บทที่ 88

มีเพียงภาพในความฝันเท่านั้นที่ลูน่าจะได้เห็นความห่วงใยและความอ่อนโยนของผู้ชายที่ชื่อโจชัว

ลูน่ามอบหัวใจให้โจชัวมาเป็นเวลาหลายปี แต่เขาไม่เคยตอบรับความรักจากเธอเลยสักครั้ง

แต่ถึงอย่างนั้นในความฝันนี้เธอก็สัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยอย่างที่เธอเคยต้องการ

“คุณจะไม่เป็นอะไร”

ลูน่าอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่เธอยังพอหลงเหลือสติพอให้ได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่พร่ำบอกประโยคหนึ่งดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา

ลูน่ายิ้มอย่างขมขื่น จะดีแค่ไหนหากเธอตกอยู่ในห้วงความฝันนี้ต่อไปโดยไม่ตื่นขึ้นมาอีก...

…

ลูน่าตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมา เธอค่อย ๆ เปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งจากการหลับใหลเป็นเวลานาน เมื่อได้สติจมูกก็พลันตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ

คิ้วสวยขมวดมุ่นในขณะที่ลืมตาด้วยความยากลำบาก เธอพยายามฝืนตัวเองให้ลืมตาตื่น

ตอนนี้เธออยู่ในโรงพยาบาลและอยู่ในห้องไอซียู

มีอีกคนอยู่ในห้องกับเธอ เป็นผู้ชาย เขาสวมหน้ากากออกซิเจนอยู่และนอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ

ในตอนนี้ดวงตาลึกล้ำนั่นปิดอยู่เผยให้เห็นคิ้วเรียวคมสวยได้รูปและแพขนตายาว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างตกกระทบใบหน้าเย็นชาแข็งกระด้างให้ดูอ่อนลง

โจชัว...

“คุณฟื้นแล้ว” พยาบาลที่เพิ่งเข้ามาเห็นเธอตื่นอยู่ก็พลันดีใจ “อย่าเพิ่งขยับนะคะ! ฉันจะไปตามหมอ”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” ลูน่าขมวดคิ้วและชี้ไปยังโจชัว “เกิดอะไรขึ้นกับเขาคะ?”

“สามีของคุณปะทะกับกลุ่มคนข้างนอกเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อวานนี้ ท้องเขาโดนแทงแต่ก็ยังรีบฝ่าเข้าไปในกองไฟเพื่อช่วยคุณ แถมยังแบกคุณมาตลอดทางจนถึงโรงพยาบาล”

“เขาเสียเลือดมาก บาดแผลติดเชื้อและได้รับแก๊สพิษ ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลยค่ะ”

พยาบาลถอนหายใจ “คุณฟื้นแล้ว แต่อาการเขายังคงน่าเป็นห่วง เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่”

คำพูดของพยาบาลทำให้ลูน่าวิตกเล็กน้อย