บทที่ 94

นีลอายุเพียงหกขวบ แต่เขาพูดจาราวกับคนอายุ 26 ปี

ลูน่าถอนหายใจแผ่วเบาและตอบกลับ ‘แม่ตัดสินใจจะออกจากบลูเบย์วิลล่า หลังจากงานวันเกิดคุณย่าลินช์นะ’

‘จะทิ้งเนลลี่ไว้คนเดียวเหรอครับ’

‘ใช่’

‘งั้นเราต้องจัดการกับออร่า กิบสันก่อน’

นีลรีบตอบกลับไปว่า ‘ผมให้แซครวบรวมหลักฐานสำคัญ ถึงคนเลวนั่นจะไม่ทำอะไร แต่ผมจะเอาหลักฐานพวกนี้ไปให้ตำรวจ ออร่าต้องติดคุกอย่างน้อยสองถึงสามปี’

ลูน่าถอนหายใจ ลูกชายของเธอเป็นผู้ใหญ่และเข้าใจทุกอย่างมาเสมอ

‘ช่วงสองสามวันนี้ลูกต้องปลอบเนลลี่ เธอไม่อยากให้แม่ไป ในเมื่อลูกเป็นคนแนะนำให้เธอกลับไปหาโจชัว ลูกก็ควรรับผิดชอบเรื่องนี้’

นีลเงียบอยู่นานก่อนที่สุดท้ายเขาจะพูดว่าแอนน์กลับบ้านมาแล้วเพื่อยุติบทสนทนา

หลังจากผ่านไปนาน โทรศัพท์ของลูน่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากไนเจล

‘แม่ครับ ผมจะจัดการเรื่องเนลลี่เอง ยังไงเธอก็ฟังผมมากที่สุด แม่จัดการเรื่องออร่ากับนีลไปเถอะครับ’

ไนเจลแทบจะไม่เคยส่งข้อความหาลูน่าเลย เมื่อเห็นข้อความเธอก็ถอนหายใจออกมา

‘ขอบคุณนะ’

‘ไม่เป็นไรครับ’

ไนเจลถอนหายใจ

‘แม่ครับ ผมไม่สนใจหรอกว่าตัวเองจะอยู่ได้อีกกี่ปี แต่ผมเป็นห่วงแม่นะ แล้วก็เป็นห่วงนีลกับเนลลี่ด้วย แม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงขนาดนั้น แต่ก็ยังไม่ยอมให้ลุงมัลคอล์มช่วย ผมกลัวว่าในอนาคตแม่จะไม่มีความสุข นีลใจร้อน ถึงเขาจะฉลาด แต่เขาก็มองภาพรวมไม่ออก อีกไม่นานเขาจะต้องสร้างเรื่องเสียเปรียบให้แน่’

‘เนลลี่ก็ไม่มั่นคงและใช้อารมณ์มากไป เธอเหมือนจะเอาแต่ใจได้ตลอดเวลา ผมเป็นห่วงทั้งสามคนเลยยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ถ้าทุกคนไม่มีความสุขเพราะอยากจะช่วยผม ผมขอยอมตายดีกว่า’