บทที่ 15 ฉันไม่มีสามี

ช่วงนี้เหยียนสือเซี่ยกินอาหารที่มีแคลลอรี่สูงไม่ได้เพราะกำลังลดความอ้วน เธอปล่อยให้สองแม่ลูกนั่งกินอาหารบนเตียง ส่วนตัวเองลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งปอกแอปเปิ้ลกิน

“เป็นไง บริษัทใหม่กดดันมากจนถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลเลยหรือ?”

“ไม่ใช่ฮะคุณแม่ทูนหัว”

เฉียวจิ่งเหยียนยัดไก่หนึ่งชิ้นเข้าปากและพูดทั้งๆ ที่อาหารยังเต็มปากว่า “ผมกับหม่ามี๊กำลังไปเอารถที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน แล้วมีคุณอานิสัยไม่ดีคนหนึ่งขับรถตรงเข้ามา ทำให้หม่าม๊าตกใจจนเป็นลม”

เหยียนสือเซี่ย “...”

ใบหน้าของเฉียวชูเฉี่ยนแดงขึ้นเล็กน้อย พูดอย่างเก้อๆ ว่า “แค่เป็นหวัดนิดหน่อยน่ะ กินยาแล้วค่อยดีขึ้นนิดนึง อาจเป็นเพราะอากาศที่ลานจอดรถไม่ค่อยถ่ายเทด้วยก็เลยเป็นลม”

“ฮึ คุณอานิสัยไม่ดีคนนั้นทำให้หม่ามี๊ตกใจ!”

เจ้าตัวน้อยพูดอย่างขุ่นเคือง เคี้ยวอาหารเต็มปากจนแก้มป่อง

“เขาฉวยโอกาสตอนหม่ามี๊หลับจะลวนลามหม่ามี๊ด้วย น่าเกลียดมาก! ถ้าเจอกันครั้งหน้าผมจะไม่ปล่อยเขาไว้เด็ดขาด!”

เหยียนสือเซี่ยเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา ถามไปว่า “จริงเหรอ แล้วอาคนนั้นเขาหล่อหรือเปล่า”

“...หล่อกว่าคุณอาลู่ฉีนิดนึง แต่นิสัยแย่มากๆ ฮะ”

เจ้าตัวน้อยพูดจบจึงนึกได้ว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ จึงมองไปที่เหยียนสือเซี่ยอย่างตำหนิ “คุณแม่ทูนหัวโฟกัสผิดจุดหรือเปล่าฮะ”

“ก็ถ้าคุณอาคนนั้นหล่อ หม่ามี๊ของหนูก็โชคดีไป!”

เหยียนสือเซี่ยหัวเราะขำๆ เงยหน้าและเอื้อมมือไปขยี้ผมของเจ้าตัวน้อย “ยิ่งถ้ารวยด้วย แล้วได้มาเป็นพ่อใหม่ของจิ่งเหยียนของพวกเราก็คงดีมากๆ เลยเนอะ! ว่าไหม?”

“ผมไม่อยากได้!” เจ้าตัวน้อยพูดอย่างโกรธจัดแล้วจับมือของเหยียนสือเซี่ยออก

แม้ว่าคุณอาคนนั้นจะหล่อแค่ไหนแต่ก็เป็นคนนิสัยไม่ดี ยังไงเขาก็ยังชอบอาลู่ฉีมากกว่าอยู่ดี ฮึ!

หลังจากรับประทานอาหารกับเจ้าตัวน้อยแล้ว เฉียวชูเฉี่ยนจึงไปทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาล แต่ปรากฏว่าพยาบาลที่ช่องเก็บเงินบอกกับเธอว่า “สามีของคุณเพิ่งชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดไป เขาจ่ายค่าพักรักษาตัวล่วงหน้าสำหรับสามวันไว้แล้วด้วย เดี๋ยวฉันจะคืนส่วนต่างให้คุณนะคะ”

สามี?

เฉียวชูเฉี่ยนงุนงงและรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “คือ... ฉันไม่มีสามีค่ะ น่าจะมีอะไรผิดพลาดนะคะ”

“แต่เขาจ่ายเงินให้คุณแล้วจริงๆ นะคะ บนใบเสร็จก็เขียนเป็นชื่อคุณทั้งหมด” นางพยาบาลงงไปเหมือนกัน พูดจบก็ส่งใบเสร็จและเงินส่วนต่างคืนให้เธอผ่านช่องจ่ายเงิน “บางทีอาจจะเป็นเพื่อนของคุณ ยังไงต้องขออภัยด้วยนะคะ”

เหยียนสือเซี่ยจูงเจ้าตัวน้อยเดินมาหาแล้วเลิกคิ้ว “ว่าไง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”