บทที่ 6 แค้นที่ต้องชำระ เธอจะต้องล้างเเค้นอย่างแน่นอน

เฉียวจิ่งเหยียนสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มอย่างราบรื่น เฉียวชูเฉี่ยนดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเขา เจ้าซาลาเปาน้อยมองเธอด้วยดวงตาที่กลมบ๊อกราวกับอยากจะรู้อะไรบางอย่าง

“เหมือนที่ผมคิดถึงปาปี๊ใช่ไหมครับ?”

เฉียวชูเฉี่ยนผงะไปสักพักหนึ่ง ใจเธอสั่นเล็กน้อยยามนึกถึงชายหนุ่มที่บังเอิญเจอในร้านอาหาร

แล้วความเจ็บปวดก็ค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมาทีละน้อย

คำพูดที่ขมขื่นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนใจเบาๆ ออกมา เฉียวชูเฉี่ยนยิ้มบางๆ แล้วลูบศีรษะของเจ้าซาลาเปาน้อย “เด็กดี รีบนอนนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้หม่ามี๊จะพาไปเที่ยวบ้านแม่ทูลหัวเซี่ยเซี่ย”

“ครับ!” เจ้าซาลาเปาน้อยส่งเสียงครับไว้หน้าเธอเป็นอย่างมาก จากนั้นก็หลับตาอย่างว่าง่าย

หลังจากนั้นไม่นานก็ส่งเสียงกรนออกมา

เฉียวชูเฉี่ยนก้มตัวลงไปจูบกระหม่อมของเจ้าซาลาเปาน้อย “ลูกรัก แม่รักลูกจ้ะ”

……

วันรุ่งขึ้น ณ บริษัท M&R ——

“เอมี่ ฉันคงจะต้องอยู่จีนไปอีกซักพักหนึ่งนะคะ”

ขณะที่เฉียวชูเฉี่ยนกำลังคุยโทรศัพท์กับอีกฝ่ายหนึ่ง สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นว่าประตูลิฟต์กำลังจะปิด จึงรีบเอาตัวขวางไว้แล้วสอดตัวเดินเข้าไป “ขอโทษนะคะ รอด้วยค่ะ!”

เข้าลิฟต์แล้วสัญญาณโทรศัพท์ก็ถูกตัดโดยอัตโนมัติ

เฉียวชูเฉี่ยนเม้มริมฝีปากอย่างจนใจ แล้วเอาโทรศัพท์มือถือสอดเข้าไปในกระเป๋า

ด้วยความบังเอิญ เธอได้ยินเสียงที่คุ้นหูและนุ่มนวลของผู้หญิงคนหนึ่งดังอยู่ข้างหู “เป่ยชวนคะ เที่ยงนี้ฉันอยากทานฟิเลต์สเต็กของร้าน Moreca Western คุณไปทานเป็นเพื่อนหน่อยนะคะ?”

ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไม่เร็วหรือช้าจนเกินไป “ได้ครับ”

เฉียวชูเฉี่ยนตระหนกตกใจไปทั้งตัว

เธอแอบเหลือบไปมองก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ในลิฟต์ขนาดใหญ่

เป็นหลินเฟยเอ๋อร์ในชุดกระโปรงสีทับทิม สวมใส่รองเท้าสูงเกือบสิบเซนติเมตรกำลังโอบแขนชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกัน ทั้งสองแลดูเหมาะสมกันมาก

เฉินเป่ยชวน

เฉินเป่ยชวนอีกแล้ว!

ชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างหลินเฟยเอ๋อร์มีใบหน้าที่แสนเย็นชา ราวกับเขาไม่เห็นเธอมาตั้งแต่ต้นจนจบ แต่กลับทำให้ผู้อื่นสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่าง

น้ำเสียงอ่อนหวานที่เอื้อนเอ่ยผ่านลิปสติกสีแดงของหลินเฟยเอ๋อร์ดังมากระทบหูของเฉียวชูเฉี่ยน “พอทานข้าวเที่ยงกันเสร็จแล้วคุณช่วยพาฉันไปส่งที่กองถ่ายหน่อยจะได้ไหมคะ?”