บทที่ 10 แรกพบท่านอ๋อง

สมองของอิงเอ๋อร์ว่างเปล่า และเมื่อได้ยินคำสั่งของกู้ชิวเหลิ่ง นางก็รีบยกน้ำมาให้

กู้ชิวเหลิ่งพูดว่า "จูเอ๋อร์ไปเทน้ำชาให้แม่นมโจว"

ในระหว่างการสนทนา กู้ชิวเหลิ่งก็ได้ฉวยโอกาสยื่นขาข้างหนึ่งออกไปตอนแม่นมโจวไม่ทันสังเกต

เพียงได้ยินแต่เสียงของกะละมังตกลงพื้น และเสียงอุทานของอิงเอ๋อร์

ในชั่วขณะหนึ่งนั้นแป้งชาดและน้ำแป้งบนโต๊ะเครื่องแป้งนั้นล้วนถูกน้ำในกะละมังกระแทกลงบนพื้น แม้แต่ปิ่นก็เปื้อนชาดไป ทำให้ใช้ไม่ได้เลย

อิงเอ๋อร์ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง แม่นมโจวตบขาแล้วก้าวไปข้างหน้าตบหน้านางและพูดอย่างโกรธเคืองว่า:"เจ้าทำงานยังไงกันเนี่ย! ใครก็ได้! โยนอีนังสารเลวนี้ออกไปซะ! "

"แม่นมโปรดอภัยให้บ่าวด้วย! บ่าวไม่ได้ตั้งใจ! บ่าวแค่สะดุด......"

"แม่นมอย่าโกรธไปเลย ก็แค่อีนังหนูคนหนึ่ง ข้าหวีเองก็ได้ โชคดีที่เสื้อยังไม่สกปรก ข้าจะไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้ท่านอ๋องรองกับท่านพ่อรอนาน"

กู้ชิวเหลิ่งส่งสายตาให้จูเอ๋อร์ จูเอ๋อร์ก็ทำท่าทางเชิญและพูดอย่างเคารพว่า: "แม่นมออกไปรอข้างนอกก่อนเลย เรื่องเล็กๆอย่างเปลี่ยนเสื้อผ้านี้ให้บ่าวมาทำก็ได้แล้ว"

กู้ชิวเหลิ่งเหลือบมองอิงเอ๋อร์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นและพูดว่า:"อืม......งั้นเจ้ามาช่วยข้าหวีผมเถอะ"

"ไม่......"

อิงเอ๋อร์ถอยหลังด้วยความกลัว แต่แม่นมโจวกลับขัดคำพูดของอิงเอ๋อร์ โดยพูดว่า:"คุณหนูรองสั่งให้เจ้าทำอะไรก็ทำตาม นี่คือโอกาสที่เจ้าจะเอาความดีความชอบหักล้างความผิด อย่าไม่รู้ผิดชอบชั่วดี!"

อิงเอ๋อร์มองดูกู้ชิวเหลิ่งด้วยความขมขื่น จากความวุ่นวายในเมื่อกี้นี้นางรู้สึกได้แล้วว่ากู้ชิวเหลิ่งเป็นคนเอาเท้าสะดุดนาง และสีหน้าที่เย็นชาของกู้ชิวเหลิ่งในเมื่อครู่นั้น ก็ยิ่งทำให้นางสั่นไปทั้งตัว

หลังจากแน่ใจว่าแม่นมโจวออกไปแล้ว กู้ชิวเหลิ่งจึงค่อยยิ้มและพูดว่า:" เจ้ายังคุกเข่าอยู่ทำไม?ลุกขึ้นมาหวีผมให้ข้า"

อิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น เห็นเพียงแต่รอยยิ้มของกู้ชิวเหลิ่ง แต่ในสายตานั้นกลับเย็นชายิ่งนัก ซึ่งทำให้คนอดไม่ตัวสั่นไม่ได้

หลังจากนั้นไปครู่หนึ่ง กู้ชิวเหลิ่งจึงค่อยเปิดประตู บนใบหน้านั้นเอาผ้าพันคอสีน้ำเงินปกคลุมเอาไว้ มองเห็นความคับข้องใจและความอับอายจากสายตานาง

แม่นมโจวเหลือบมองอิงเอ๋อร์ที่ก้มหัวอยู่ในห้อง นึกว่าแผนการสำเร็จแล้ว จึงถามว่า:"เหตุใดคุณหนูรองถึงปิดหน้าเอาไว้?เป็นเพราะสาวรับใช้แต่งหน้าได้ไม่สวยหรือเจ้าค่ะ? "

"ไม่..ไม่ใช่ เพียงเพราะว่าข้ายังไม่ออกเรือน แถมยังได้ทำการหมั่นหมายกับท่านอ๋องหกแล้วด้วย ไม่สะดวกที่จะเจอท่านอ๋องรองสักเท่าไหร่ ดังนั้น......"

แม่นมโจวมีแผนการในใจแล้ว กู้ชิวเหลิ่งเป็นเพียงตัวขับกู้ชิวเซียงให้ดูเด่นเท่านั้น สวมชุดสีฟ้าที่อวี่เหวินเจี๋ยเกลียดที่สุด ทำทรงผมที่ธรรมดาที่สุด แถมหน้ายังไม่รู้ว่าถูกแต่งเป็นสภาพไหนแล้วด้วย รูปร่างของกู้ชิวเหลิ่งก็ยังไม่เติบโตดีพอ ผู้ชายไม่ชอบแน่

เมื่อมองดูความได้ใจของแม่นมโจว สีหน้าของกู้ชิวเหลิ่งก็เย็นลง ความละเอียดอ่อนและการเสแสร้งแกล้งทำนางเทียบกับมู่หรงอี๋ไม่ได้ แต่หากเป็นเรื่องการแสร้งเป็นหมูหลอกกินเสือนั้น นางคิดว่ายังไม่มีใครสามารถดูข้อบกพร่องของนางออกได้

อวี่เหวินเจี๋ยเพิ่งลงจากม้า และเดินตามกู้หนานเฉิงเข้าไปในห้องโถง กู้ชิวเซียงสวมชุดที่ค่อนข้างหรูหรางดงาม ชุดลายเสาเย่าที่เรียบร้อย เพราะความคล้ายคลึงกันของเสาเย่าและโบตั๋น ผู้หญิงในเมืองหลวงจึงชอบนำดอกเสาเย่ามาทำชุด ผู้หญิงหลายคนที่หลงรักอวี่เหวินเจี๋ยต่างก็รู้ว่าอวี่เหวินเจี๋ยชอบโบตั๋นและเสาเย่า ดังนั้นผู้หญิงหลายคนจึงทำเครื่องประดับที่เกี่ยวข้องกับเสาเย่าด้วย