บทที่ 131 ภรรยาในภายหน้า

นางโมโหอย่างที่สุด จึงหยิบผ้าขาวบนพื้นขึ้นมาเลยแล้วพันรอบคอของฮูหยินใหญ่ ฮูหยินใหญ่พูดไม่ออก แต่ก็ยังตะโกนอย่างคลุมเครือว่า "นังชั้นต่ำ"

เรี่ยวแรงของนางไม่เพียงพอ จึงอาศัยกำลังของโต๊ะ แล้วรัดคอของฮูหยินใหญ่อย่างโหดเหี้ยม จนกระทั่งฮูหยินใหญ่หลับตาลง นางถึงได้คืนสติกลับและรีบวิ่งออกไปด้วยความรีบร้อน

"ดี ที่แท้ก็เป็นเจ้าลูกเวรคนนี้!"

กู้หนานเฉิงเดินออกมาจากที่มืด แล้วก้าวไปด้านหน้าตบกู้ชิวเยว่หนึ่งฝ่ามือล้มลงกับพื้น ครึ่งใบหน้าบวมเป่งขึ้นในทันที แล้วมองไปที่กู้หนานเฉิงอย่างแปลกใจ ส่วนจางหย่วนเต้ากับกู้ชิวเหลิ่วที่หลบซ่อนตัวอยู่ในที่มืดเช่นกันก็ได้ก้าวเดินออกมา

"เหตุใด......เจ้า! พวกเจ้า!"

ยมทูตขาวดำ วิญญาณของฮูหยินใหญ่ และพญายมทั้งหลายเหล่านั้นล้วนได้ถอยออกไปอย่างเคารพ

จางหย่วนเต้าเอ่ยขึ้นว่า "ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผู้แสดงที่ข้าหามาแสดงทั้งสิ้น ไม่เช่นนั้นแล้วจะจับตัวเจ้าที่เป็นฆาตกรได้อย่างไร!"

กู้ชิวเหลิ่งก็ได้กล่าวว่า "น้องสาม เจ้าลงมือฆ่าท่านแม่อย่างโหดเหี้ยมได้อย่างไร? บุตรีอนุฆ่าท่านแม่ใหญ่ของตนเอง คำพูดนี้แพร่ออกไปแล้วจะให้จวนโหวออกไปพบผู้คนได้อย่างไรอีก"

กู้ชิวเยว่ไม่สามารถดึงสติกลับมาท่ามกลางความรู้สึกตื่นตกใจได้ เพียงแค่คิดว่าตนเองถูกหลอกเสียแล้ว การกระทำที่ชั่วร้ายทั้งหมดได้ถูกเปิดเผย ทันใดนั้นก็ล้มพับลงกับพื้น

กู้ชิวเยว่คุกเข่าอยู่บนพื้นและดึงชายเสื้อของกู้หนานเฉิง ร้องห่มร้องไห้แล้วกล่าวว่า "ท่านพ่อ! ลูกเลอะเลือนไปชั่วขณะ! ลูกมิได้ตั้งใจนะเจ้าคะท่านพ่อ......"

"ไปให้พ้น! ข้ากู้หนานเฉิงเหตุใดถึงมีลูกสาวที่เลวทรามเหี้ยมโหดเช่นเจ้าได้!"

กู้ชิวเยว่อายุเพียงสิบสามปี ก็กล้าที่จะฆ่าท่านแม่ใหญ่ของตนเอง หากว่าเติบใหญ่แล้วจะขนาดไหนกัน?

กู้หนานเฉิงคำนับจงหย่วนเต้าแล้วกล่าวว่า "ต่อไปกู้ชิวเยว่ไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลกู้ของเราอีก เชิญจางเซ่าชิงนำตัวไปสอบสวนจัดการได้ ตระกูลกู้ของเราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่เป็นแน่!"

"ท่านพ่อ! ท่านไม่ต้องการลูกไม่ได้นะเจ้าคะ! ลูกเป็นลูกแท้ๆของท่านนะเจ้าคะ! ท่านพ่อ!"

กู้ชิวเยว่เกี่ยวชายเสื้อของกู้หนานเฉิงเอาไว้แน่น เป็นตายก็ไม่ยอมคลายออก

กู้หนานเฉิงมองกู้ชิวเยว่อย่างเฉยเมย และน้ำเสียงรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่ผ่าน "ข้าให้กำเนิดลูกสาวแบบเจ้านี่มาได้อย่างไรกัน!"

จางหย่วนเต้าก็ไม่ได้รู้สึกทะนุถนอม แต่สั่งคนตรงหน้าประตูให้ลากตัวกู้ชิวเยว่ไป

กู้ชิวเยว่หมอบอยู่กับพื้นโดยที่ด้านหลังมีคนดึงแขนของนางเอาไว้ มองดูกู้หนานเฉิงสะบัดมือของนางออกซึ่งหมดหวังอย่างสมบูรณ์แล้ว "ท่านพ่อ! ท่านช่วยลูกด้วย! ลูกผิดไปแล้ว! ลูกไม่กล้าอีกแล้วเจ้าค่ะ! ลูก......"

กู้หนานเฉิงตะโกนว่า "อุดปากของนางไว้! อย่าให้นางรบกวนคนอื่นๆ!"

กู้ชิวเหลิ่งมองดูอยู่ด้านข้าง แล้วยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ กู้หนานเฉิงเป็นผู้ที่หน้าซื่อใจคดยิ่งนักผู้หนึ่ง เมื่อเทียบกับบุตรสาวคนหนึ่งแล้ว เขานั้นสนใจหน้าตาของตนเองมากกว่า หากว่าตอนนี้กู้ชิวเยว่ตะโกนร้องโวยวายเสียงดัง ไม่แน่ว่าทั่วทั้งจวนก็จะรู้เรื่องอื้อฉาวนี้ ถึงเวลานั้นเขาผู้เป็นถึงโหวเย๋ผู้นี้ก็จะขายหน้าเสียแล้ว

บุตรีอนุฆ่าแม่ผู้เป็นเอกภรรยา ช่างเป็นข่าวที่น่าสนใจนักจริงๆ

"เนื่องจากคดีได้คลี่คลายแล้ว ข้าน้อยจะกลับเดี๋ยวนี้เลยขอรับ"

กู้หนานเฉิงกล่าวอย่างเกรงใจว่า "เชิญ"

ก่อนที่จะจากไป จางหย่วนเต้าได้เหลือบมองกู้ชิวเหลิ่งทีหนึ่ง

เมื่อในห้องของกู้ชิวเยว่เหลือเพียงแค่กู้ชิวเหลิ่งกับจูเอ๋อร์ กู้ชิวเหลิ่งถึงได้สั่งการว่า "พวกเรากลับ"

จูเอ๋อร์พยักหน้า ระหว่างทางที่กลับก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าฆาตกรจะเป็นคุณหนูสาม คุณหนูสามอายุเพียงแค่สิบสามปี ก็เรียนรู้ที่จะฆ่าคนแล้ว นี่ก็ช่างน่ากลัวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"

"พูดให้มันน้อยๆหน่อย จางหย่วนเต้าผู้นี้เฉลียวฉลาดยิ่งนัก จะดึงเวลานานเกินไปไม่ได้"

"อะไรนะเจ้าคะ?"

กู้ชิวเหลิ่งหยิบนกพิราบขาวลงมา แล้วเขียนข้อความอยู่ตรงหน้าโต๊ะว่า: หาวิธี กู้ชิวเยว่จะต้องบ้าๆบอๆเสียสติตายอยู่ในคุก เหลิ่ง

ปล่อยนกพิราบขาวออกไปแล้ว กู้ชิวเหลิ่งถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก