บทที่ 155 คืนวันแต่งงาน

กู้ชิวเหลิ่งเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆนี้เอาไว้ในสายตา นางเดาความคิดและความทะเยอทะยานของฉินโม่เอ๋อร์ได้มากกว่าครึ่งแล้ว เพียงแต่ไม่พูดออกมาเท่านั้น

ในค่ำคืนนี้ ณ จวนอ๋องหก

อวี่เหวินหวายดื่มจนเมามายไม่ได้สติ แขกที่มาในงานเลี้ยงล้วนเป็นพวกบรรดาคุณชายทั้งนั้น ปกติจะคบหาอยู่ด้วยกัน ดังนั้นมอมเหล้าขึ้นมาจึงไม่รู้จักหนักเบากัน

อวี่เหวินหวายถูกบ่าวรับใช้ชายประคองไปยังห้องหออย่างโซซัดโซเซทิ่มหน้าถอยหลัง ใบหน้าของอวี่เหวินหวายแดงก่ำเพราะเหล้า ผลักบ่าวรับใช้ชายที่อยู่ข้างกายออกไป และคำรามขึ้นมา: “ไสหัวออกไปให้หมด!”

บ่าวรับใช้ชายสองคนวิ่งออกไปอย่างลนลาน แม่เฒ่าที่คุกเข่าอยู่หน้าประตู กล่าวว่า: “ท่านอ๋อง พิธียัง......”

อวี่เหวินหวายยิ้มเยาะเย้ย: “พิธี? เจ้าไสหัวออกไปเลยนะ! ไล่ทุกคนที่อยู่ในห้องออกไปให้หมด! วันนี้ เป็นวันดีของข้ากับพระชายา ใครก็ห้ามมารบกวนทั้งนั้น! ยังไม่รีบไปอีก!”

เสียงตะโกนของอวี่เหวินหวายดังมาก องค์หญิงอานไท่ที่อยู่ในห้องได้ยินอย่างชัดเจน แต่กลับคิดว่าอวี่เหวินหวายใจร้อนอยากจะรีบร่วมหอ อดที่จะทำหน้าเขินอายไม่ได้ กล่าวกับสาวใช้สองสามคนที่มาจากวังที่อยู่ข้างกาย: “ได้ยินคำพูดของท่านอ๋องแล้ว? ยังไม่ออกไปกันอีก?”

นางกำนัลสองสามคนโค้งคำนับเล็กน้อย กำลังจะเปิดประตูห้องออก ก็เห็นอวี่เหวินหวายเมาหนักจนเกือบจะล้มอยู่ตรงหน้าประตู นางกำนัลกำลังจะไปประคอง ก็ถูกอวี่เหวินหวายผลักออกไป หันหลังกลับไปก็ลงกลอนประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา

ริมฝีปากแดงขององค์หญิงอานไท่เปิดออกเล็กน้อย ออดอ้อนอย่างสุดพรรณนา: “ท่านอ๋อง......”

สายตาของอวี่เหวินหวายพร่ามัว เดินโซเซไปถึงหน้ามุ้งเตียงนอน องค์หญิงอานไท่ยังคงสวมผ้าบางสีแดง สามารถมองเห็นใบหน้าที่งดงามนั่นได้รางๆ

องค์หญิงอานไท่เงยหน้าขึ้นมา กล่าวว่า: “ท่านอ๋อง ทำไมถึงไม่ถอดผ้าคลุมหน้าของข้าออกล่ะ? มองดูเช่นนี้ จะไม่อึดอัดหรอกหรือ?”

อวี่เหวินหวายเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา กลับไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็ถอดผ้าบางสีแดงที่อยู่บนหัวขององค์หญิงอานไท่ออก

การกระทำนี้ไม่มีความอ่อนโยนทะนุถนอมเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับหยาบคายอย่างสุดจะพรรณนา

องค์หญิงอานไท่ถึงได้รู้สึกถึงความผิดปกติ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อ เห็นเพียงอวี่เหวินหวายหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตานั่นมันคือสายตาที่กำลังมองดูหมูหมาชัดๆ

“ท่านอ๋อง?”

“นังแพศยา!”

อวี่เหวินหวายตบไปบนหน้าขององค์หญิงอานไท่กะทันหัน ใบหน้าครึ่งหนึ่งขององค์หญิงอานไท่บวมขึ้นมาในชั่วพริบตา

องค์หญิงอานไท่มองดูอวี่เหวินหวายอย่างไม่อยากจะเชื่อ การแสดงออกทางสีหน้านั่นเต็มไปด้วยความตกตะลึง นางเคยถูกผู้ชายตบตีเมื่อไหร่กัน? ตั้งแต่เล็กจนโตมีแต่นางที่เป็นฝ่ายเฆี่ยนตีผู้ชาย แต่แล้ววันนี้กลับถูกสามีตบตีในคืนวันแต่งงาน

“ท่าน! นี่ท่านตบข้าหรือ?”

อย่าว่าแต่จะเป็นการแต่งงานของสองแคว้นเลย ถึงแม้ว่านางจะลดตัวมาแต่งงานในฐานะองค์หญิง ก็ไม่สามารถรับกับความคับข้องใจแบบนี้เด็ดขาด

อวี่เหวินหวายกล่าวอย่างดุดัน: “ข้าไม่เพียงจะตบตีเจ้าเท่านั้น! ยังจะเอาชีวิตของเจ้าด้วย!”

องค์หญิงอานไท่จ้องมองด้วยความโกรธทันที นางไม่เคยกลัวผู้ชายมาก่อน ในซีจิ้งผู้ชายล้วนเป็นทาส ใช้เพื่อความสนุกสนานทั้งนั้น ตอนนี้นางประจบประแจงผู้ชายคนหนึ่ง กลับได้รับการปฏิบัติด้วยแบบนี้ นางไม่มีทางยอมวางมือยุติเรื่องราวเด็ดขาด

อวี่เหวินหวายดึงผมขององค์หญิงอานไท่ขึ้นมา นึกถึงคำพูดที่หงฝูนำกลับมาบอกในวันนั้น อดทนมาหลายวันแล้ว วันนี้อาศัยตอนที่ดื่มจนเมา ระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมกันทีเดียว

“ท่าน! ท่านปล่อยนะ!”

องค์หญิงอานไท่ยื่นมือออกไปข้างหนึ่ง กลับถูกมืออีกข้างของอวี่เหวินหวายจับเอาไว้ อวี่เหวินหวายกล่าวด้วยความโกรธ: “นังแพศยา! ยังกล้าตอบโต้?”

อวี่เหวินหวายเห็นองค์หญิงอานไท่กำลังจะร้องตะโกน ก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เอาผ้าบางที่ถอดลงมาเมื่อครู่นี้ยัดเข้าไปในปากขององค์หญิงอานไท่

องค์หญิงอานไท่ร้องตะโกนออกมาไม่ได้ อานูที่อยู่ข้างกายก็ถูกนางส่งไปฆ่าหงฝูในเช้าวันนี้แล้ว ตอนนี้กลับยังไม่กลับมาอีก