บทที่ 16 งามล้นเมือง

ตอนญาชิงมา ซุปร้อนในโต๊ะยังมีครึ่งถ้วย ผักกาดยังมีมากกว่าครึ่งจาน ข้าวกินไปนิดเดียว จูเอ๋อร์เช็ดน้ำมันพืชข้างปากที่เดิมทีก็มีไม่มากนัก และถอยกลับไปด้านข้างอย่างเงียบๆ

กู้ชิวเหลิ่งมองดูสิ่งล้ำค่าทั้งสี่ในห้องหนังสือที่อยู่ในมือของญาชิง พูดว่า:"เจ้าช่วยวางไว้บนโต๊ะ เดี๋ยวข้าจะใช้พอดี"

ญาชิงเดินเข้ามาด้วยความเคารพ เห็นอาหารที่ถูกกินไปแล้วในบนโต๊ะ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว แต่การแสดงออกนี้ถูกซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว สิ่งที่แทนมาคือเสียงที่แหบแห้งไม่น่าฟัง: "ท่านอ๋องได้ยินว่าวันนี้ท่านอ๋องหกเคยมา ถามว่าคุณหนูรองยังสบายดีหรือไม่"

กู้ชิวเหลิ่งตอบอย่างไม่สนใจว่า:"ไม่มีปัญหาอะไรมาก"

กู้ชิวเหลิ่งเผยแขนให้เห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งเป็นร่องรอยที่อวี่เหวินหวายดึงนางไปที่กำแพง แล้วมือของนางไปชนกับตู้เสื้อผ้าโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้ว่าจะไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก แต่ผิวของกู้ชิวเหลิ่งนั้นบอบบาง พอดูแล้วก็เหมือนถูกตีจนบวมเลย

ญาชิงมองสังเกตอย่างละเอียด แต่ไม่แสดงออกมาให้เห็น

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า:"พรุ่งนี้อวี่เหวินหวายจะไปขอถอนหมั้นต่อหน้าฝ่าบาท เมื่อกี้มาก็เพื่อเรื่องนี้เท่านั้น เจ้าไปบอกท่านอ๋องว่า ของข้ารับไว้แล้ว ขอบคุณความหวังดีของท่านอ๋องรองแทนข้าด้วย"

ญาชิงพยักหน้าด้วยความเคารพ จากนั้นก็ถอนตัวออกไป

จูเอ๋อร์เห็นญาชิงจากไป แล้วค่อยถามว่า:"คุณหนู......ท่านได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่างไหมเจ้าค่ะ? "

ทันทีที่ญาชิงเข้ามา นางก็ได้กลิ่นแล้ว มันเป็นกลิ่นของไก่ย่าง

กู้ชิวเหลิ่งเปิดกล่องของขวัญบนโต๊ะ นอกจากชุดสิ่งล้ำค่าทั้งสี่ในห้องหนังสือที่เรียบง่ายแล้ว ยังมีไก่ย่างที่เอากระดาษน้ำมันห่อไว้ด้วย ซึ่งน่าจะพึ่งทำเสร็จไม่นาน ยังร้อนมือมาก

กู้ชิวเหลิ่งพูดอย่างเฉยชาว่า:"ยังหิวอยู่หรือไม่?"

ยังไม่รอกู้ชิวเหลิ่งตอบ กู้ชิวเหลิ่งก็บอกว่า:"กินให้หมดเลย"

พูดจบ กู้ชิวเหลิ่งก็เดินไปที่โต๊ะแล้ว เริ่มฝนหมึกและเอาพู่กันจุ่มน้ำ

ชุดสิ่งล้ำค่าทั้งสี่ในห้องหนังสือนี้ไม่ได้ด้อยกว่าชุดที่อวี่เหวินหวายส่งให้กู้ชิวเซียงเลย แม้จะดูเรียบง่ายและไม่ประณีต แต่ในความเป็นจริงลายบนแท่งฝนหมึกนั้นหายากนัก มันต้องเป็นหยกชั้นดีที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติแน่ แถมไร้สิ่งเจือปน โดยเฉพาะที่วางจับของพู่กันที่ทำมาจากหยกมันแพะ บริสุทธิ์เยี่ยงนี้ หาได้ยากนัก

กู้ชิวเหลิ่งเขียนสี่คำลงบนกระดาษ: งามล้นเมือง

จูเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้าและถามว่า:"ที่คุณหนูเขียนคืออะไรรึ?บ่าวไม่เคยเห็นมาก่อนเลยเจ้าค่ะ"

กู้ชิวเหลิ่งพูดว่า:"ข้าเห็นมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง ด้านบนนี้เป็นตัวอักษรของแคว้นฉี พูดว่า งามล้นเมือง "

จูเอ๋อร์มองดูกู้ชิวเหลิ่งด้วยความงุนงง และมุมปากของกู้ชิวเหลิ่งก็ยกขึ้นเล็กน้อย แต่ก็มีความเย็นชาเล็กน้อย: "หากกู้ชิวเซียงเห็นการเต้นรำชุดนี้ ท่าทางนางจะเป็นอย่างไร?ข้าอยากรู้จริงๆเลย"

ถ้ากู้ชิวเซียงเต้นรำนี้ต่อหน้าจวินฉีเซิ่ง จวินฉีเซิ่งจะมีปฏิกิริยาอย่างไรกันแน่? นางก็ยังอยากรู้เหมือนกัน

กู้ชิวเหลิ่งพูดกับจูเอ๋อร์ว่า:"ไปเด็ดดอกไม้แดงๆที่สดๆหลังลานมา ข้าจะใช้"

"บ่าวไปเตรียมเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ"

จูเอ๋อร์นึกว่ากู้ชิวเหลิ่งจะอาบน้ำ แต่เมื่อนางเด็ดดอกกลับมา โต๊ะหนังสือเดิมนั้นก็มีภาพวาดหญิงงามหลายรูปวางเอาไว้แล้ว

กู้ชิวเหลิ่งได้พรรณนาภาพท่าทางทั้งหมดเสร็จแล้ว เพียงแค่เติมสีลงอีกเล็กน้อย

บนใบหน้าของจูเอ๋อร์นั้นซ่อนความประหลาดใจไว้ไม่ได้:"คุณหนู ทั้งหมดนี้ท่านเป็นคนวาดรึ?แล้ว...แล้วหญิงงามที่อยู่ด้านบนนี้คือใคร? งดงามยิ่งนัก"

"งามมากหรือ?"