บทที่ 18 เหยื่อติดกับดักแล้ว

มุมปากของกู้ชิวเหลิ่งมีรอบยิ้มที่เยาะเย้ยปรากฏขึ้น กู้ชิวเซียงมองดูผู้หญิงที่อยู่ในภาพวาด เหม่อลอยไปครู่หนึ่ง นางไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยเช่นนี้มาก่อนเลย นางชมว่าตัวเองที่สวยในใต้หล้า แต่ผู้หญิงในภาพวาดนี้กลับเหมือนนางฟ้าจริงแท้ๆ ทุกการเคลื่อนไหว รอยยิ้ม ล้วนงดงามยิ่งนัก

ในขณะที่กู้ชิวเซียงกำลังเหม่อลอย กู้ชิวเหลิ่งก็นั่งยองๆ รีบเก็บภาพวาดม้วนเข้าแขนเสื้อ ดูตื่นเต้นยิ่งนัก และพูดว่า: "ในลานของลูกยังมีงานต้องยุ่ง ขอตัว......"

กู้ชิวเซียงตะโกนเรียกหยุดโดยไม่ทันได้คิด:"หยุดเดี๋ยวนี้! "

กู้ชิวเหลิ่งหยุดลงจริงๆ บนใบหน้าที่หันหลังให้กู้ชิวเซียงนั้นก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น

เหยื่อติดกับดักแล้ว

กู้ชิวเซียงเอามือเก็บผมข้างหู ลดเสียงลงเล็กน้อยและพูดอย่างอ่อนโยนว่า: "ภาพวาดม้วนเมื่อครู่นั้น น้องรองได้มาจากที่ใด?"

ฮูหยินใหญ่ครุ่นคิดไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า:"เหลิ่งเอ๋อร์จะหัดเต้นรำรึ?ให้พี่ใหญ่เจ้าสอนเจ้าดีกว่า ระบำนี้ยากเกินไปแล้ว ไม่เหมาะกับเจ้านัก"

กู้ชิวเหลิ่งกัดริมฝีปากล่าง และพูดว่า:"ข้า......นี่คือสิ่งที่ข้าค้นออกมาจากตู้เสื้อผ้าของอี๋เหนียงสามในเมื่อวานนี้ ข้าเห็นว่ามันสวยดี จึง......"

เมื่อพูดถึงอี๋เหนียงสาม ฮูหยินใหญ่ก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินเลยว่าอี๋เหนียงสามเก่งเรื่องด้านการเต้น แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าที่มีเสน่ห์เย้ายวนใจคนเก่งของอี๋เหนียงสาม ก็รู้สึกว่านี่ต้องเป็นวิธีที่อี๋เหนียงสามเย้ายวนใจกู้หนานเฉิงในอดีตแน่

ตั้งแต่อี๋เหนียงสามเสียไป นางก็เกือบเก็บสิ่งของที่อี๋เหนียงสามทิ้งไว้มาเป็นของตัวเองหมดแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังเหลืออยู่ชิ้นหนึ่ง และถูกกู้ชิวเหลิ่งค้นพบเข้า

เห็นได้ชัดว่ากู้ชิวเซียงจะต้องเอาภาพวาดนี้มาเป็นของตัวเองให้ได้อย่างแน่นอน แทนที่จะบอกว่าภาพวาดนี้ แต่บอกว่าท่าเต้นบนภาพวาดนี้มากกว่า เพียงได้มองแวบเดียว นางก็ตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ระบำนี้เอาชนะใจอวี่เหวินเจี๋ยในงานเลี้ยงแห่งแคว้น

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ กู้ชิวเซียงก็เดินขึ้นไปจับมือของกู้ชิวเหลิ่ง และพูดว่า: "น้องอยากฝึกการเต้นรำ พี่ใหญ่สามารถสอนเจ้าได้ แต่ภาพวาดม้วนนี้เป็นสิ่งของที่อี๋เหนียงสามทิ้งไว้ ตามกฎในบ้านแล้ว สามารถนำไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของได้เท่านั้น ไม่สามารถเก็บไว้เองได้ ข้ายังมีหนังสือทักษะการเต้นง่ายๆสองสามเล่น เจ้าเอามันไปดูก่อน ภาพวาดม้วนนี้เก็บไว้ตรงนี้เถอะ เดี๋ยวท่านแม่จะจัดการมันอย่างถูกต้องเอง"

กู้ชิวเหลิ่งหัวหดด้วยความกลัว พูดว่า:"ห๊ะ! ภาพวาดนี้เก็บไว้ไม่ได้รึ? "

กู้ชิวเซียงพยักหน้ายืนยันและพูดว่า:"ภาพวาดนี้เก็บไว้ไม่ได้ ครั้งที่แล้วมีสาวรับใช้ในจวนคนหนึ่ง แอบซ่อนสิ่งของที่ยายรับใช้คนหนึ่งทิ้งไว้ จากนั้นก็ถูกตีตายไปแล้ว"

กู้ชิวเหลิ่งรีบยื่นภาพวาดม้วนให้กับกู้ชิวเซียง ท่าทางเหมือนจะร้องไห้แล้ว: "ข้าไม่รู้......ท่านแม่อย่าลงโทษข้าเลย! "

ฮูหยินใหญ่รู้ว่ากู้ชิวเซียงจงใจทำให้กู้ชิวเหลิ่งกลัว เพื่อเอาภาพวาดม้วนนี้ ดังนั้นนางจึงพูดอย่างจริงจังว่า:"คราวนี้เห็นว่าเจ้าไม่รู้จึงไม่มีความผิด ครั้งต่อไปห้ามซ่อนสิ่งของที่อี๋เหนียงสามทิ้งไว้อีกแล้ว รู้หรือไม่?"

กู้ชิวเหลิ่งรีบพยักหน้า คำนับแล้วรีบจากไปเลย

เพิ่งเดินออกจากประตูลานบ้าน กู้ชิวเหลิ่งก็เปิดเผยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ากู้ชิวเซียงและฮูหยินใหญ่กำลังจงใจหลอกลวงนาง? เพียงแต่ว่าคำโกหกนี้พูดเยอะไป ก็เกิดข้อผิดพลาดได้ง่าย หากต่อไปต้องมาปิดบังคำโกหกเหล่านี้ ก็ต้องเสียแรงไปไม่น้อย

จูเอ๋อร์ถามอย่างลังเลว่า:"เหตุใดคุณหนูถึงพกภาพวาดม้วนนั้นไว้?ภาพวาดนั้น......"

กู้ชิวเหลิ่งทำท่าเงียบปาก เสียงไม่ได้อ่อนแอและขี้ขลาดเหมือนเมื่อครู่แล้ว กล่าวอย่างเย็นชา: "เรื่องนี้ ห้ามพูดกับใคร หากเจ้าพูดออกไป อย่าโทษว่าข้าไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างนายและบ่าวของเราละ"

จูเอ๋อร์ตกตะลึงเล็กน้อย และเมื่อนางกลับคืนสติมา กู้ชิวเหลิ่งก็ได้เดินไปไกลแล้ว

อึดอัดใจในลานนี้มานานแล้ว งานเลี้ยงแห่งแคว้นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น