บทที่ 198 ประกอบพิธีกรรม

ในดวงตาของจวินฉีเซิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที แต่ว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้าไป ก็ถูกหยินซวงซวงขวางเอาไว้ก่อนแล้ว

“เจ้าขัดขวางข้า?”

หยินซวงซวงเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างมีเสน่ห์มากมาย: “ในใจของฝ่าบาทคิดอะไรอยู่ หม่อมฉันรู้ดี ดูท่าจวิ้นจู่จะมีอะไรที่พิเศษเหนือคนทั่วไปจริงๆ มิเช่นนั้นจะสามารถทำให้ฝ่าบาทที่สุขุมมาตลอดของเราลืมพิธีรีตองไปได้อย่างไรกัน?”

จวินฉีเซิ่งย้อนคิดกลับมาใหม่ ก็รู้สึกว่าก้าวล่วงไปเล็กน้อยจริงๆ หยินซวงซวงเอ่ยปากกล่าวว่า: “ตอนนี้จวิ้นจู่กำลังอาบน้ำอยู่ ฝ่าบาทเข้าไปตอนนี้ เกรงว่าจะถูกมองเป็นบุรุษผู้มักมากบ้าตัณหานะเพคะ”

จวินฉีเซิ่งยกคางของหยินซวงซวงขึ้นมาช้าๆ กล่าวว่า: “สนมรักนี่แหละที่เข้าใจข้าดี”

หยินซวงซวงกล่าวว่า: “ฝ่าบาทถ้าอย่างไรก็รออยู่ที่นี่ดีกว่า หม่อมฉันเตรียมน้ำแกงหวานเอาไว้ ให้พวกนางตักมาเพิ่มอีกหนึ่งถ้วย จะได้หาเหตุผลในการอยู่ปลอบใจจวิ้นจู่สักสองสามคำใช่ไหม?”

จวินฉีเซิ่งนั่งลงไปบนเก้าอี้จริงๆ กล่าวว่า: “สนมรัก กล่าวได้สมเหตุสมผลมาก”

หยินซวงซวงจะไม่รู้ความคิดของจวินฉีเซิ่งได้อย่างไร และการรั้งจวินฉีเซิ่งเอาไว้ คือเจตนาของกู้ชิวเหลิ่ง ดูท่าค่ำคืนที่ยาวนานนี้ คงไม่ได้เข้านอนแล้ว

ไม่นานเท่าไหร่กู้ชิวเหลิ่งก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่บางเบาชุดหนึ่ง ด้านนอกคลุมด้วยผ้าบาง บนกระดูกไหปลาร้ายังมีหยดน้ำหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ทำให้คนเห็นแล้วเกิดจินตนาการผุดขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย

บวกกับรูปลักษณ์ที่งดงามอย่างมากของกู้ชิวเหลิ่ง ท่าทางที่เย็นชา ยิ่งทำให้จวินฉีเซิ่งรู้สึกยากที่จะควบคุมความปรารถนาในใจเอาไว้ได้

เส้นผมที่เปียกเล็กน้อยสยายออก ดูสบายๆและมีเสน่ห์อย่างสุดพรรณนา

กู้ชิวเหลิ่งมองเห็นจวินฉีเซิ่ง แสร้งทำเป็นประหลาดใจขึ้นมา กล่าวว่า: “ฮ่องเต้ฉีทำไมถึงมาในเวลานี้ได้?”

จวินฉีเซิ่งปกปิดความคิดภายในจิตใจเอาไว้ กล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง: “ข้ามาดูว่าหยินเฟยกับจวิ้นจู่ได้รับความตื่นตกใจหรือไม่ เมื่อครู่โจรชั่วสร้างความโกลาหล ไม่สามารถจัดการได้ทันท่วงทีจริงๆ นึกถึงความรู้สึกของจวิ้นจู่ ตั้งใจมาไต่ถามปลอบโยนโดยเฉพาะ”

กู้ชิวเหลิ่งยิ้มออกมาเล็กน้อย กล่าวว่า: “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ขอบพระทัยฮ่องเต้ฉี”

“เห็นจวิ้นจู่ปลอดภัยดี ไม่ได้รับผลกระทบอะไรมาก ข้าก็วางใจแล้ว”

ในดวงตาของจวินฉีเซิ่งเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แทบจะเอ่อล้นออกมาแล้ว ถ้าหากไม่ใช่เพราะกู้ชิวเหลิ่งประจักษ์ชัดในตัวตนของจวินฉีเซิ่งนานแล้ว เกรงว่าคงจะตกหลุมพรางความอ่อนโยนของจวินฉีเซิ่งเหมือนกับเด็กสาวคนอื่นๆแล้ว

หยินซวงซวงจงใจกล่าวขึ้นมาว่า: “ไม่ง่ายกว่าที่ฝ่าบาทจะมาสักครั้ง ถ้าอย่างไรก็นั่งที่นี่สักครู่หนึ่ง หม่อมฉันสั่งให้คนทำน้ำแกงหวานเอาไว้ ฝ่าบาทก็ลองชิมสักหน่อยเถอะ”

จวินฉีเซิ่งมองไปที่กู้ชิวเหลิ่งครู่หนึ่ง กล่าวว่า: “จวิ้นจู่รังเกียจหรือไม่? จะมีความไม่เหมาะสมหรือไม่?”

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้า กล่าวว่า: “ข้าไม่ได้รังเกียจ”

นางย่อมไม่รังเกียจอยู่แล้ว เดิมทีนี่ก็คือสิ่งที่นางกับหยินซวงซวงหารือกันเอาไว้อยู่แล้ว

เป็นเช่นนั้นจริงๆ นางกำนัลยกน้ำแกงหวานมาสามถ้วย หยินซวงซวงชอบโจ๊กฟักทอง ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วน้ำแกงหวานล้วนทำมาจากฟักทองทั้งนั้น ดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นอย่างมาก

ทั้งสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้หลีฮวากลม กู้ชิวเหลิ่งเอ่ยปากกล่าวขึ้นมา: “เหตุการณ์ในคืนนี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆ ไม่รู้จริงๆว่าก่อนตายสองคนนั้นเห็นอะไรกันบ้าง......เหมือนจะได้ยินคำว่ามู่หรงชิวสามคำรางๆ”