บทที่ 20 เข้าวังครั้งแรก

เรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับอี๋เหนียงสาม กู้หนานเฉิงก็มักจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ ดังนั้นจึงพูดกับหลี่เฉิงเย่ที่อยู่ข้างๆว่า: "ตอนนี้ลูกสาวข้าเป็นสภาพเช่นนี้ ขอให้ข้าจัดการกับเรื่องเล็กน้อยในครอบครัวหน่อย ใต้เท้าหลี่ได้โปรดรอสักครู่"

หลี่เฉิงเย่กล่าวว่า: "ในเมื่อคุณหนูของท่านมีเรื่องคับข้องใจ ก็ควรถามให้ชัดเจน ไม่ต้องเร่งรีบ"

กู้หนานเฉิงพยักหน้า ลดเสียงลงและถามว่า:"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?ใครกล้าตีเจ้าตาย! "

กู้ชิวเหลิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นและพูดว่า:"เมื่อวานนี้ท่านแม่บอกกับข้าว่า การแอบซ่อนสิ่งของของผู้ที่เสียไปแล้วนั้นจะต้องถูกตีตาย! เป็นเพียงภาพวาดที่ลูกค้นออกมาโดยบังเอิญเท่านั้น ไม่รู้เลยว่าจะถูกตีตาย ลูก......"

หลี่เฉิงเย่ขมวดคิ้วอยู่ด้านข้างและพูดว่า:"นี้มันคือกฎอะไรกันแน่?"

อย่าว่าแต่จวนกู้โหวเลย ในจวนของทุกคนในเมืองหลวงนี้ต่างก็ไม่มีกฎข้อนี้

ใบหน้าที่มืดมนของกู้หนานเฉิงฝืนยิ้มและพูดกับหลี่เฉิงเย่ว่า: "เรื่องนี้เป็นเรื่องของครอบครัว ทำให้ใต้เท้าหลี่รู้สึกตลกขบขันแล้ว"

หลี่เฉิงเย่กล่าวว่า:"ไม่เป็นไร ฐานะของคุณหนูรองนั้นสูงส่ง ยังไงก็เป็นพระชายาของท่านอ๋องหกในอนาคต ช่วงนี้ฝ่าบาทได้ใส่ใจเรื่องของนางแล้ว ท่านกู้โหวเย๋อย่าปล่อยให้คุณหนูรองต้องได้รับความไม่ยุติธรรมในช่วงเวลาอันสำคัญนี้เลย"

กู้หนานเฉิงพยักหน้าและพูดกับจูเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างว่า:"ยังมัวยืนทำอะไรอีก?ยังไม่รีบแต่งหน้าแต่งตัวให้แม่นายของเจ้าอีก! "

จูเอ๋อร์พยักหน้าอย่างต่อเนื่อง รีบยกกะละมังมาให้กู้ชิวเหลิ่งล้างหน้า แต่ดวงตาของกู้ชิวเหลิ่งก็ยังคงแดงและบวมเหมือนเดิม

กู้ชิวเหลิ่งก้มหัวลง ยังคงมองดูซุปที่ตกแตกอยู่บนพื้นอย่างอาลัยอาวรณ์

หลี่เฉิงเย่ในฐานะนักวิทยายุทธก็ไม่สามารถทนเห็นได้ จึงเอ่ยปากพูดว่า: "คุณหนูรองเป็นคุณหนูของจวนโหว กลับถูกปฏิบัติด้วยแย่กว่าพ่อครัวในกองทัพของข้าอีก แม้ว่าโหวเย๋จะยุ่งอยู่กับงานราชการ แต่ก็ควรให้ความสนใจกับเรื่องในจวนเช่นกัน"

กู้หนานเฉิงกล่าวว่า:"เป็นเพราะคนชั้นล่างดูแลไม่ทั่วถึง ทำให้ใต้เท้าหลี่รู้สึกตลกขบขันแล้ว"

"รถเกี้ยวได้รออยู่ข้างนอกมานานแล้ว พวกข้าก็ไม่ต้องเสียงแรงแล้ว"

กู้ชิวเหลิ่งกะพริบตาและถามว่า:"เข้าวังไปทำไร? เป็นเพราะท่านอ๋องหกต้องการพบข้ารึ? "

หลี่เฉิงเย่เห็นแก้มของกู้ชิวเหลิ่งแดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นความเขินอายของหญิงสาว หากผู้หญิงที่บอบบางและน่าสงสารที่อยู่ตรงหน้านี้รู้ว่าอวี่เหวินหวายกำลังจะถอนหมั้น ไม่รู้ว่านางจะรู้สึกอย่างไร

หลี่เฉิงเย่เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ไม่อาจฝืนทนที่จะพูดความจริงออกมาได้ ดังนั้นจึงพูดว่า: "เป็นคำสั่งเรียกพบของฝ่าบาท คุณหนูรองเข้าวังก็รู้แล้ว"

กู้ชิวเหลิ่งเดินตามหลังหลี่เฉิงเย่อย่างมึนงง กู้หนานเฉิงมองดูเศษอาหารใต้โต๊ะครั้งสุดท้าย รู้สึกปวดใจเล็กน้อย เมื่อก่อนเขารู้เพียงว่าฮูหยินใหญ่นั้นชอบอิจฉา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าไม่ได้เพียงแค่หักเงินและของใช้ของกินของลูกสาวคนนี้ของเขาเพียงเท่านั้น ในสถานการณ์เช่นนี้ กู้ชิวเหลิ่งยังต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน? เขาไม่เคยรู้มาก่อน

ยังไงก็เป็นลูกสาวของเขากับอี๋เหนียงสาม หากไม่ใช่เพราะกู้ชิวเหลิ่งเงียบและไม่พูดไม่จาตั้งแต่ที่อี๋เหนียงสามเสียไป ธรรมดาเกินไป แถมยังเต็มไปด้วยข่าวลืออื้อฉาว เขาก็จะปฏิบัติต่อกู้ชิวเหลิ่งเหมือนที่ปฏิบัติต่อกู้ชิวเยว่ จะไม่ปล่อยให้กู้ชิวเหลิ่งถูกคนอื่นรังแกจนกลายเป็นสภาพเช่นนี้

และในขณะที่ในใจของกู้หนานเฉิงรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มตอนกู้ชิวเหลิ่งหันหลังกลับ

กู้ชิวเหลิ่งยืนอยู่ข้างๆหลี่เฉิงเย่ เหมือนเด็กตัวน้อยๆคนหนึ่ง ส่วนสูงของนางยังไม่ถึงหน้าอกของหลี่เฉิงเย่เลย เมื่อหลี่เฉิงเย่ก้มหน้าลง ถึงยังพอมองเห็นปิ่นไม้ที่อยู่บนหัวของกู้ชิวเหลิ่งได้ ฝีมือการทำไม่ค่อยพิถีพิถันนัก

กลิ่นหอมจางๆที่ส่งมาจากด้านข้าง ทำให้ใจของหลี่เฉิงเย่รู้สึกคันเล็กน้อย ราวกับว่าถูกไฟเผา อาจเป็นเพราะความปรารถนาที่จะปกป้องของเขานั้นมากเกินไป มักมีความคิดหนึ่งอยู่เสมอ นั่นคือกอดกู้ชิวเหลิ่งไว้ในอ้อมแขน ช่วยนางต้านทานลมฝน

ทันใดนั้นกู้ชิวเหลิ่งก็เงยหน้าขึ้น มองดูหลี่เฉิงเย่ด้วยรอยยิ้มที่สดใส ทำให้ฝีเท้าของหลี่เฉิงเย่หยุดลงเล็กน้อย