บทที่ 201 นำอุบายเก่ามาใช้ใหม่

กู้ชิวเหลิ่งไม่ได้ปฏิเสธ แต่ยิ้มออกมาอย่างสุภาพ

หยินซวงซวงส่งกู้ชิวเหลิ่งกับจวินฉีเซิ่งไปถึงด้านนอกประตู โค้งคำนับด้วยท่วงท่าที่งดงาม: “หม่อมฉันน้อมส่งฝ่าบาท จวิ้นจู่เดินทางปลอดภัย”

จวินฉีเซิ่งกับกู้ชิวเหลิ่งเดินเคียงข้างกันไป จวินฉีเซิ่งจงใจเดินกลับไปในทางที่ค่อนข้างที่จะเงียบสงบ คนที่อยู่ด้านหลังล้วนอยู่ห่างไกลออกไป

“ฮ่องเต้ฉีมีอะไรจะพูดกับข้างั้นหรือ?”

กู้ชิวเหลิ่งไม่ได้คิดจะอ้อมค้อม และจวินฉีเซิ่งก็ไม่ได้หลบเลี่ยง แต่ว่าหยุดฝีเท้าลงมา จ้องมองดวงตาของกู้ชิวเหลิ่งอย่างไม่ละสายตา กล่าวว่า: “ไม่ทราบว่าจวิ้นจู่คิดเห็นอย่างไรกับวังหลวงของแคว้นฉี?”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “แคว้นฉีกับต้าเยียนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ต่างก็มีดีของตัวเอง ก็ไม่ได้มีความคิดเห็นอย่างไร เพียงแต่ว่ามาที่นี่ไม่กี่วัน ก็เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ หรือว่าฮ่องเต้ฉีรังเกียจว่าข้ามาเพิ่มปัญหา?”

จู่ๆจวินฉีเซิ่งก็วางมือบนไหล่ของกู้ชิวเหลิ่ง กล่าวว่า: “เหลิ่งเอ๋อร์ เจ้ายินดีจะแต่งงานกับข้าไหม? อยู่ที่แคว้นฉีตลอดไป?”

ความรู้สึกที่ลึกซึ้งบนใบหน้าของจวินฉีเซิ่งเพียงพอจะทำให้ผู้หญิงทุกคนหวั่นไหว ถูกพระราชาที่ได้รับความเคารพสูงสุดในใต้หล้าคนหนึ่งขอแต่งงาน เป็นความฝันของหญิงสาวในต้าหล้า

กู้ชิวเหลิ่งสามารถรู้สึกได้ถึงแรงของจวินฉีเซิ่งที่วางอยู่บนไหล่ของนาง ความรู้สึกนั่นดูเหมือนต้องการจะขยี้นางเข้าไปในเลือดและกระดูก

“ท่านทำข้าเจ็บแล้ว......”

เห็นกู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้ว จวินฉีเซิ่งถึงได้ยอมปล่อยมือ บนใบหน้ามีความกระอักกระอ่วนรางๆ: “ข้าก้าวล่วงแล้ว เหลิ่งเอ๋อร์......”

กู้ชิวเหลิ่งได้ยินคำว่าเหลิ่งเอ๋อร์ จู่ๆก็นึกถึงอวี้ฉือจ้านขึ้นมา และเมื่อคิดว่าชื่อนี้ถูกจวินฉีเซิ่งเรียกออกมา มันช่างทำให้คนรู้สึกสะอิดสะเอียนคลื่นไส้จริงๆ

“แต่ว่า ข้าจริงใจต่อเจ้าจริงๆนะ ถ้าหากว่าเจ้าเต็มใจ เช่นนั้นข้าก็ยินดีจะมอบตำแหน่งฮองเฮาแก่เจ้า”

ในสายตาของกู้ชิวเหลิ่งสายตาที่จริงใจของจวินฉีเซิ่งก็แค่ตลกบนคานกระโดด นำอุบายเก่ามาใช้ใหม่เท่านั้น

คิดถึงตอนนั้น จวินฉีเซิ่งก็ใช้สายตาแบบนี้ กล่าวกับนางว่านางจะเป็นฮองเฮาเพียงคนเดียว จับมือเคียงข้าง ไม่ทรยศและทอดทิ้งกันตลอดไป

แต่พอมาดูตอนนี้ วังหลังของจวินฉีเซิ่งมีสนมนับไม่ถ้วน คำพูดที่พูดออกจะถือเป็นจริงเป็นจังได้อย่างไร?

หากนางเป็นสาวน้อยที่อายุสิบสี่สิบห้าก็แล้วกันไป แต่นางดันไม่ใช่ ในเมื่อไม่ใช่ แล้วจะเชื่อคำพูดเพียงด้านเดียวของจวินฉีเซิ่งได้อย่างไร?

กู้ชิวเหลิ่งเว้นระยะห่างจากจวินฉีเซิ่ง กล่าวว่า: “ทิศทัศน์ของแคว้นฉีทำให้ข้าเกิดความรู้สึกชอบจริงๆ ภายในระยะเวลาอันสั้นก็ไม่เคยคิดจะออกจากแคว้นฉี เพียงแต่ว่าเรื่องการแต่งงานเกรงว่าคงจะไม่เหมาะสม”

“เพราะอะไร? หรือว่ามีตรงไหนที่ข้าทำได้ไม่ดีพอ หรือเป็นเพราะวังหลังแห่งนี้ทำให้เจ้าไม่พอใจ?”

ย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว กู้ชิวเหลิ่งยิ้มออกมาเล็กน้อย กล่าวว่า: “ยังมีสาเหตุอย่างอื่นอยู่ เพียงแต่ว่าตอนนี้ข้าไม่อยากพูดเท่าไหร่”

จวินฉีเซิ่งมองดูใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่งอย่างอาลัยอาวรณ์ ดวงตาที่ทำให้คนลุ่มหลงและใบหน้าที่ทำให้คนหลงใหลแบบนั้น

เขาไม่มีทางจะยอมปล่อยมือง่ายๆเด็ดขาด

จวินฉีเซิ่งกล่าวว่า: “เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าส่งเจ้ากลับไปแล้วกัน”

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้า กล่าวว่า: “ไม่ต้องแล้ว ข้ากลับไปเองได้ ฮ่องเต้ฉีมีราชกิจมากมาย ยังต้องไปตรวจอ่านฎีกา ข้าไม่สะดวกที่จะรบกวน”

จวินฉีเซิ่งเห็นกู้ชิวเหลิ่งหันหลังจากไป ถึงแม้ในใจจะรู้สึกเสียดาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะฐานะของกู้ชิวเหลิ่ง เขาแค่ต้องออกราชโองการฉบับหนึ่ง ก็สามารถแต่งงานรับกู้ชิวเหลิ่งเข้ามาในวังหลังแล้ว