บทที่ 203 เป็นเป้า

ฉ่ายฉินยากที่จะเก็บซ่อนความดีใจบนใบหน้า มู่หรงอี๋ต้องการฉินโม่เอ๋อร์ที่เป็นเป้าคนนี้ ตอนนี้ฉินโม่เอ๋อร์ตกหลุมพรางด้วยตัวเอง นางย่อมได้รับรางวัลจากมู่หรงอี๋อยู่แล้ว

ฉินโม่เอ๋อร์มองดูฉ่ายฉินที่กำลังไปจัดเตรียมของอยู่ จู่ๆก็ยิ้มเย้ยหยันออกมา

นางจะมองความคิดของฉ่ายฉินไม่ออกได้อย่างไร? เพียงแต่ว่าบางครั้งก็แค่เครื่องมือในการหลอกใช้เท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจมากนัก

ในใจของนางตัดสินใจเอาไว้นานแล้ว จะต้องทำให้กู้ชิวเหลิ่งล้มลงก่อนให้ได้ หลังจากที่ระบายความโกรธนี้แล้ว ถึงเวลานั้นไม่แน่ว่าอาจจะมีโอกาสย้อนกลับมาจัดการมู่หรงอี๋ก็ได้

สองสามวันมานี้ความคิดของจวินฉีเซิ่งที่มีต่อมู่หรงอี๋ไม่เหมือนในอดีตแล้ว อำนาจในการควบคุมดูแลก็ตกไปอยู่ในมือของหยินซวงซวง และมู่หรงอี๋ก็ถูกกักบริเวณแล้ว ถึงแม้นางจะเป็นเป้าสักครั้งแล้วมันจะเป็นไรไป?

อย่างไรเสียความโปรดปรานของมู่หรงอี๋ก็ต่างไปจากในอดีตอย่างมาก นางยังสามารถใช้ความโปรดปรานที่ยังหลงเหลือเพียงเล็กน้อยของมู่หรงอี๋ทำให้หยินซวงซวงล้มลง จากนั้นก็ผลักความรับผิดชอบออกไปให้หมดจด เพื่อความสงบสุขของสองแคว้น จวินฉีเซิ่งก็จำต้องเชื่อนางมากกว่า ถึงเวลานั้นหยินซวงซวงกับมู่หรงอี๋ล้วนสิ้นอำนาจลง เหลือเพียงนังปีศาจเหมียวเจียงกับฮองเฮาที่ป่วยกระเสาะกระแสะคนหนึ่ง จะสามารถทำอะไรได้?

ฉินโม่เอ๋อร์เกี่ยวรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย หรูเสวี่ยไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าเมื่อไหร่ หยิบขวดยาออกมาจากแขนเสื้อขวดหนึ่ง กล่าวว่า: “ฉินเฟย ได้เวลากินยาแล้วเพคะ”

ฉินโม่เอ๋อร์หยิบขวดเครื่องเครือบสีขาวขึ้นมา มองเห็นใบหน้าของหรูเสวี่ยที่เคยถูกนางทำลาย ฉินโม่เอ๋อร์ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที: “เรื่องกินยาต่อไปเจ้าไม่ต้องมาด้วยตัวเองแล้ว ข้ากินเองได้”

“นายท่านเคยสั่งไว้ว่า หลังจากที่ฉินเฟยมาถึงแคว้นฉีแล้ว ต้องกินยาเป็นระยะๆ มิเช่นนั้น......”

หัวใจของฉินโม่เอ๋อร์ราวกับมีกองไฟกำลังลุกโชน หงุดหงิดรุนแรงอย่างมาก: “นายท่านนายท่าน! เจ้าสามารถกลับไปหาท่านพ่อที่ต้าเยียนได้ตั้งแต่ตอนนี้เลย ไม่ต้องติดตามอยู่ข้างกายของข้าอีก! พวกเจ้ารอดูไปเถอะ ช้าเร็วข้าก็จะกลายเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นของแคว้นฉีแห่งนี้! อวี้ฉือกงไม่เอา มีคนประคองข้าเอาไว้ในมืออย่างทะนุถนอมมากมาย!”

พูดจบ ฉินโม่เอ๋อร์ก็โยนยาเม็ดที่อยู่ในขวดเครื่องเครือบเข้าไปในปาก จากนั้นก็โยนขวดเครื่องเครือบไปตรงหน้าของหรูเสวี่ย

หรูเสวี่ยก้มหน้ามองดูยาที่อยู่ในขวดเครื่องเคลือบถูกฉินโม่เอ๋อร์กินเข้าไปทีละคำ รอยยิ้มที่โหดร้ายค่อยๆปรากฏขึ้นมาตรงมุมปาก

ฉ่ายฉินห่อขวดอาเกตที่เลือกเสร็จ เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตู ก็เห็นฉินโม่เอ๋อร์ได้เปลี่ยนเป็นชุดที่ค่อนข้างงามเรียบไม่ฉูดฉาดแล้ว ถึงแม้จะแตกต่างจากชุดสีขาวล้วน แต่ก็มีท่วงท่าที่อ่อนช้อยนุ่มนวลจริงๆ ทำให้คนเกิดความรู้สึกชอบขึ้นมา

ฉินโม่เอ๋อร์กล่าวอย่างราบเรียบ: “สิ่งที่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงชอบเจ้ารู้หมดใช่ไหม?”

ฉ่ายฉินไม่กล้าตอบคำถามนี้อย่างง่ายดาย แต่กล่าวขึ้นมาว่า: “คนที่อยู่ในวังต่างก็รู้ว่ากุ้ยเฟยชอบอาเกต ดังนั้นบ่าวก็เลยตัดสินใจเลือกขวดอาเกตนี้มาเอง”

ฉินโม่เอ๋อร์เลิกคิ้ว กล่าวว่า: “นางกำนัลรับใช้อย่างเจ้าถือได้ว่ามีไหวพริบดี ขวดอาเกตอันนี้ถือได้ว่าเป็นของชั้นเลิศในบรรดาสินเดิมที่ติดตัวมาตอนแต่งงาน เจ้าเลือกได้เก่งมาก”

น้ำเสียงของฉินโม่เอ๋อร์ทำให้คนสับสนงุนงง ฉ่ายฉินรีบคุกเข่าลงไปบนพื้นทันที กล่าวว่า: “บ่าวไม่ทราบว่านี่เป็นของรักของฉินเฟยเหนียงเหนียง บ่าวจะเอาไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้”

ฉินโม่เอ๋อร์กล่าวขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ: “ช้าก่อน ในเมื่อเป็นของรักของข้า ข้าก็ยังสามารถมอบของรักให้แก่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงได้ จะเห็นได้ถึงความจริงใจของข้า เจ้าเก็บเอาไว้อย่างดีเถอะ อย่าให้แตกหักเด็ดขาด มิเช่นนั้น……เจ้าได้เจอดีแน่”

ฉ่ายฉินรีบร้อนกล่าวว่า: “บ่าวจะถือเอาไว้อย่างดี ไม่ให้มีความผิดพลาดแม้แต่น้อย”

ฉินโม่เอ๋อร์จับเส้นผมที่อยู่ตรงขมับของตัวเอง กล่าวว่า: “รูปร่างลักษณะเช่นนี้ของข้ามีอะไรผิดพลาดหรือไม่?”

ฉ่ายฉินส่ายหน้าซ้ำๆ: “ไม่มีเพคะ ฉินเฟยเหนียงเหนียงงดงามมาแต่กำเนิด ไม่ว่าจะใช่ชุดอะไรก็ดูดีอย่างมาก”

ฉินโม่เอ๋อร์หัวเราะคิกคัก กล่าวขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี: “เราไปกันเถอะ”

“เพคะ”

ฉ่ายฉินติดตามอยู่ด้านหลังของฉินโม่เอ๋อร์อย่างระมัดระวัง ยังมีนางกำนัลสิบคนตามหลังมาอย่างใกล้ชิด เดินตลอดทางมาถึงหน้าตำหนักเฟิงหรวน ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว