บทที่ 206 กู้ชิวเหลิ่งเป็นชายาของข้า

สีหน้าของนางกำนัลรับใช้ซีดขาว คารวะหน้าผากแตะพื้นไม่หยุดกล่าวว่า: “สิ่งที่บ่าวพูดคือความจริง! สิ่งที่บ่าวพูดคือความจริงทั้งนั้น! ฝ่าบาท! บ่าวถูกปรักปรำ! บ่าวไม่ได้ทำร้ายฉินเฟยเหนียงเหนียงนะ!”

“ลากตัวไป!”

องครักษ์สองคนลากคนทั้งคนของนางกำนัลรับใช้ลงไป จวินฉีเซิ่งนั่งนวดหว่างคิ้วอยู่บนเก้าอี้ ราวกับรู้สึกปวดหัวมาก

กู้ชิวเหลิ่งกลับกล่าวขึ้นมาอย่างธรรมดาราบเรียบ: “นางกำนัลคนนี้จับได้คนหนึ่งก็ใส่ร้ายคนหนึ่งจริงๆ อยู่ดีๆก็ดึงวี่เฟย มาเกี่ยวข้องโดยไม่มีเหตุผล ข้าก็ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกโชคดีหรือว่าสำนึกผิดดี ถ้าหากน้ำแกงหวานนี้เข้าไปในปากของข้า เกรงว่าเวลานี้คงจะมีจุดจบเดียวกับฉินเฟยแล้ว”

จวินฉีเซิ่งก็รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ รู้สึกหงุดหงิดเหลือทนขึ้นมาทันที: “พวกเจ้าทุกคนออกไปก่อน ให้ฉินเฟยได้พักผ่อนให้เต็มที่”

หยินซวงซวงกล่าวว่า: “หม่อมฉันทูลลา”

มู่หรงอี๋แอบกัดฟันเงียบๆ เพิ่งจะร่วมมือกับฉินโม่เอ๋อร์จะมาจัดการกู้ชิวเหลิ่งวันนี้ แต่แล้วยังผ่านไปไม่เท่าไหร่ ฉินโม่เอ๋อร์ก็เกิดเรื่องแล้ว จะบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับกู้ชิวเหลิ่ง ให้ตายอย่างไรนางก็ไม่เชื่อ เพียงแต่น่าเสียดาย ที่ไม่ได้ใช้ฉินโม่เอ๋อร์หมากที่ดีเยี่ยมตัวนี้ในการทำให้กู้ชิวเหลิ่งล้มลง

มู่หรงอี๋ยืนอยู่กับที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย จวินฉีเซิ่งขมวดคิ้วขึ้นมา กล่าวว่า: “เจ้ายังจะยืนอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน? ไม่ได้ยินคำพูดของข้าหรือ!”

ในอดีตจวินฉีเซิ่งไม่เคยทำให้นางเสียหน้าต่อหน้าคนนอกมาก่อน หลังจากเสียงคำรามของจวินฉีเซิ่ง มู่หรงอี๋ก็รู้สึกเสียหน้าทันที เพียงแค่กล่าวออกมาอย่างราบเรียบคำหนึ่ง “หม่อมฉันทูลลา” ก็จากไปอย่างเร่งรีบ

ก่อนจากไปมู่หรงอี๋ยังไม่ลืมถลึงตามองกู้ชิวเหลิ่งครู่หนึ่ง ทำให้กู้ชิวเหลิ่งเม้มริมฝีปากยิ้มขึ้นมา

“ดูท่าข้าจะเป็นบุคคลอันไม่พึงประสงค์อย่างมากในแคว้นฉีแห่งนี้ สายตาของกุ้ยเฟยเมื่อครู่นี้ ราวกับจะขูดเลือดขูดเนื้อของข้าออกมาเลย”

จวินฉีเซิ่งมองดูฉินเฟยที่อยู่ด้านหลังฉากบังตา แน่ใจว่าหมดสติไปแล้ว ถึงได้เอ่ยปากขึ้นมา: “ถ้าหากจวิ้นจู่ไม่รังเกียจ เราไปเดินเล่นข้างนอกดีหรือไม่?”

กู้ชิวเหลิ่งมองเห็นความจนใจจากในดวงตาของจวินฉีเซิ่ง ข้างกายของผู้ชายมักจะต้องการผู้หญิงที่ดูแลเอาใจใส่ และในใจของจวินฉีเซิ่งเวลานี้ น่าจะหวังให้นางปลอบโยน

กู้ชิวเหลิ่งเกรงว่าคงทำไม่ได้ เติมเชื้อเพลิงเข้าในกองไฟกลับมีความเป็นไปได้อย่างมาก

จวินฉีเซิ่งกลับไม่ได้คิดเช่นนี้ ในตอนที่กู้ชิวเหลิ่งไม่แสดงท่าที เขาก็คิดว่ายอมรับโดยปริยาย

ทั้งสองคนเดินมาถึงเส้นทางเล็กๆเส้นหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สีหน้าท่าทางของจวินฉีเซิ่งเหมือนกับผู้ชายที่ลุ่มหลงในความรักอย่างมาก: “ในอดีตข้าก็มีผู้หญิงที่ชอบอยู่คนหนึ่งเช่นกัน เสียดายนางดื้อรั้นยิ่งนัก นิสัยไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป ดังนั้น......”

กู้ชิวเหลิ่งก็หยุดฝีเท้าลงมาเช่นกัน หยุดอยู่ที่ใต้ต้นไห่ถัง จวินฉีเซิ่งหันหลังกลับมา กล่าวว่า: “ตอนที่เห็นจวิ้นจู่ครั้งแรก ข้ายังนึกว่านางกลับมาแล้ว นางเป็นฮองเฮาองค์แรกของข้า ชายาเอกในอดีต”

มุมปากของกู้ชิวเหลิ่งแฝงไปด้วยรอยยิ้ม: “ฮ่องเต้ฉีชอบนางมากหรือ?”

“ใช่”

“แล้วนางตายอย่างไร?”

“ฆ่าตัวตายหนีความผิด”

ไม่รู้ว่าทำไม กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกว่าผู้ชายหน้าซื่อใจคดที่อยู่ตรงหน้าคนนี้น่าขยะแขยงอย่างมาก

จวินฉีเซิ่งกลับไม่รู้สึกตัวเลย ตรงกันข้ามยังปัดกลีบดอกไห่ถังที่อยู่บนผมของกู้ชิวเหลิ่งออกอย่างแผ่วเบา กล่าวว่า: “ข้าก็ชอบเจ้าจริงๆเช่นกัน เหลิ่งเอ๋อร์ เจ้ายินดีจะแต่งงานกับข้าไหม? ข้าสามารถรับประกันได้ ถ้าหากเจ้าให้กำเนิดองค์ชาย เขาจะต้องเป็นไท่จื่อเพียงหนึ่งเดียวของแคว้นฉีอย่างแน่นอน เจ้าก็จะเป็นฮองเฮาของข้าเช่นกัน”

“ฮ่องเต้ฉีกล่าวเช่นนี้ ข้าก็ไม่เข้าใจแล้ว ในเมื่อฮ่องเต้มีความรักที่ลึกซึ้งแล้วเหตุใดถึงโปรดปรานเฉพาะฉีกุ้ยเฟยมานานหลายปีขนาดนี้? แล้วทำไมถึงจะมีนางสนมมากมายขนาดนี้ได้? ถ้าหากฮ่องเต้ฉีคิดถึงแต่มู่หรงชิว ไม่มีวันลืมเลือนจริงๆ แล้วจะชอบข้าได้อย่างไร?”