บทที่ 245 ฮองเฮาสิ้นพระชนม์

“เพียงแต่ว่า......”

กู้เจินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย กู้ชิวเหลิ่งเอ่ยถาม “เพียงแต่อะไรหรือ?”

กู้เจินเหลือบมองไปทางกู้ชิวเหลิ่งโดยมิรู้ตัว ก่อนจะละสายตาออกมากล่าวว่า เพียงแต่ข้าคิดมิถึงว่าพวกเขาจะตามมาถึงตายเยี่ยม อีกทั้งยังหาเจ้าพบ

กู้ชิวเหลิ่งมิเคยได้ยินคำมากมายเหล่านี้ออกจากปากของกู้เจินมาก่อน นางจึงกล่าวขึ้นว่า “การที่พวกเขาหาข้าจนพบ นั่นพิสูจน์ว่าพี่ชายของเจ้าเจตนาจะฆ่าเจ้าทิ้ง จึงได้ส่งแม่ทัพคนสนิทมาติดตามหาเจ้า มองดูแล้วที่ต้าโม่ของพวกเจ้าก็อันตรายยิ่งนัก”

กู้เจินกล่าวว่า “เขากล่าวว่าเจ้าฉลาด ซึ่งก็มิผิดจริงๆ”

เขาก็มิเคยเห็นสตรีที่เฉลียวฉลาดเช่นนี้มาก่อน

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ยถามว่า “จากนี้ไปเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ ติดตามจวินหวาเทียนไปอย่างงั้นหรือ เจ้าจะมิกลับไปต้าโม่แล้วอย่างงั้นหรือ?”

กู้เจินพยักหน้ากล่าวว่า “ข้ามิอยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว”

“พวกเขาฆ่าบิดาของเจ้า นั่นเป็นการแย่งชิงบัลลังก์ ต่อให้ทำเพื่อบิดา เจ้าก็มิอยากกลับไปอย่างนั้นหรือ!”

กู้เจินทำได้เพียงยิ้มออกมาบางเบา เขาตอบกลับว่า “ผู้คนในต้าโม่มิใช่พระเจ้า ระบบต่างๆ มิได้แตกต่างไปจากที่นี่ พี่ของข้าต้องการอำนาจแห่งกษัตริย์ แต่ข้ามิต้องการ ดังนั้นข้าจึงมิอยากได้ ท่านพ่อต้องการจะให้บุตรชายที่มีความกล้าหาญขึ้นมาแทนที่ แท้จริงแล้วจะเป็นข้าหรือไม่ก็มิเป็นไร อีกอย่าง บัดนี้แม่ทัพเถ่ยจี้ที่ก่อกบฏก็ได้ตายไปแล้ว ต้าโม่ที่วุ่นวายแห่งนั้นปล่อยให้ท่านพี่ไปจัดการเถิด”

กู้ชิวเหลิ่งเพียงแค่ยิ้มขึ้นเบาๆ มิได้กล่าวสิ่งใดออกมา นี่อาจจะเป็นความแตกต่างระหว่างผู้คน หากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับนางล่ะก็ นางจะพยายามทุกวิถีทางในการแก้แค้นอย่างแน่นอน

บางที อาจเพราะนางเป็นสตรีเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร

เมื่อกลับไปยังเรือนด้านข้าง พบว่าอวี้ฉือจ้านรออยู่สักครู่แล้ว ทุกครั้งที่กู้ชิวเหลิ่งเดินทางไปหาจวินหวาเทียน เขาก็จะเกิดความรู้สึกกระสับกระส่าย รวมถึงในบัดนี้ด้วย

ตอนที่กู้ชิวเหลิ่งเดินทางกลับมา นางก็หันไปพยักหน้าให้กู้เจินเป็นความหมายว่านางมาถึงแล้ว

กู้เจินหันไปก้มศีรษะเล็กน้อยให้แก่อวี้ฉือจ้าน แล้วหันหลังจากไป

อวี้ฉือจ้านเดินตรงเข้าไปเอ่ยถามว่า “สนทนาเรื่องใดกันหรือ?”

จู่ๆ กู้ชิวเหลิ่งก็ยิ้มขึ้นกล่าวว่า “เหตุใดข้าจึงมองเห็นคำว่าหึงหวงจากสายตาของเจ้ากัน”

อวี้ฉือจ้านขมวดคิ้ว กล่าวว่า “เจ้าเห็นจากที่ใด?”

“ข้าได้กลิ่นคนขี้หึง”

อวี้ฉือจ้านเอื้อมมือไปโอบกอดกู้ชิวเหลิ่งไว้ แล้วตรงเข้าไปในห้องนอนกล่าวว่า “ต่อให้ข้ามิต้องหึงหรืออิจฉา เจ้าก็มืออยู่ในมือข้าอยู่แล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งหัวเราะออกมา จีเฟิงที่บังเอิญเดินมาเห็นฉากนี้จากด้านนอกเข้า เขาก็อยากจะโทษตัวเองดวงตาตัวเองเหลือเกินที่หันไปมอง แต่บัดนี้มีเรื่องด่วนต้องรายงาน จีเฟิงแทบจะคุกเข่าลงบนพื้น

อวี้ฉือจ้านวางกู้ชิวเหลิ่งลงแล้วหันไปสนทนากับจีเฟิงที่อยู่ด้านหลังว่า “มีเรื่องใดหรือ”

จีเฟิงรีบก้มศีรษะลง ตอบว่า “ฮองเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งมิเคยเห็นฮองเฮาคนนี้มาก่อน แต่ในเวลานี้เมื่อฮองเฮาสิ้นพระชนม์ลงก็เป็นเรื่องดี

แผ่นดินใดมิอาจปราศจากแม่ของแผ่นดินได้ หากหยินซวงซวงต้องการ สามารถใช้โอกาสนี้ในการขึ้นสู่ตำแหน่งนั้นโดยง่าย

บัดนี้มองดูแล้วในวังหลัง สนมที่สามารถแข่งขันแย่งชิงตำแหน่งกับหยินซวงซวงได้ มิมีแม้แต่คนเดียว

เหลือเพียงยีชุ่ยที่อยู่ในตำหนักเฟิงหรวนคนเดียวเท่านั้น แต่ก็นับว่าเป็นผู้ไร้ประโยชน์ นับตั้งแต่มู่หรงอี๋ตายไป สตรีผู้นี้ก็ไร้ประโยชน์กับจวินฉีเซิ่งอีกต่อไป

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “ฮองเฮาสิ้นพระชนม์นั้นเป็นเรื่องใหญ่ จวินฉีเซิ่งน่าจะสั่งให้หยินเฟยไปจัดการเรื่องงานฝังพระศพแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นทั้งแคว้นจะต้องพากันไว้อาลัย ฮ่องเต้จะต้องยุติการประชุมราชวงศ์เป็นเวลาสามวัน นี่เป็นโอกาสที่ดีในการลงมือ