บทที่ 248 ข้าคือมู่หรงชิว

“เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน?”

จวินฉีเซิ่งพยายามเขย่าโซ่ แต่เขาก็มิสามารถหลุดพ้นจากมันไปได้

จวินฉีเซิ่งฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาหลายปี แต่หลังจากที่เขาขึ้นครองราชย์ก็มิได้ฝึกวิทยายุทธอีกเลย กู้ชิวเหลิ่งมองดูจวินฉีเซิ่งแล้วรู้สึกน่าขำยิ่งนัก นางกล่าวว่า “น่าเสียดายเหลือเกินที่เจ้ามิได้เอ่ยถึงเรื่องการฆ่าภรรยาของเจ้าออกมาด้วย ข้าอยากเห็นเสียจริงว่าตอนที่เจ้ายอมรับเรื่องเป็นคนฆ่ามู่หรงชิว เจ้าจะทำหน้าตาท่าทางอย่างไร”

“เจ้า...... เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

จวินฉีเซิ่งมองไปทางกู้ชิวเหลิ่งอย่างเหลือเชื่อ กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “มู่หรงชิว ข้าหมายถึงมู่หรงชิว เจ้าคงมิได้ลืมแม้กระทั่งภรรยาที่เติบโตมาด้วยกันของเจ้าหรอกใช่หรือไม่?”

มู่หรงชิว ชื่อนี้ฝังอยู่ในสมองของจวินฉีเซิ่งมาเนิ่นนานหลายปีโดยมิอาจลบทิ้งไปได้ เขาจะลืมมู่หรงชิวได้อย่างไร จะว่าไปก็มีความสัมพันธ์เป็นสามีภรรยากันถึงแปดปี แต่บัดนี้เมื่อเขาเห็นใบหน้าการแสดงออกของกู้ชิวเหลิ่ง จวินฉีเซิ่งก็รู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้คือกู้ชิวเหลิ่ง

เขารู้สึกและเชื่ออย่างนั้นโดยมิมีเหตุผล เพราะว่ามีเพียงมู่หรงชิวเท่านั้นที่ใช้สายตาแบบนี้มองเขา

“เจ้าเป็นใครกันแน่ เจ้าจับตัวข้ามาเช่นนี้ต้องการอะไร กู้ชิวเหลิ่ง ก่อนหน้านี้ข้าประเมินเจ้าต่ำเกินไป จู่ๆ เจ้ากลับมีความสามารถมากมาย นับตั้งแต่ก้าวแรกที่เจ้าเข้ามายังแคว้นฉี ก็เพื่อดึงข้าลงมาจากบัลลังก์พร้อมกับอวี้ฉือจ้านใช่หรือไม่?”

กู้ชิวเหลิ่งมองไปยังชายที่อยู่ตรงหน้านี้แล้วกล่าวว่า เจ้าเพิ่งจะรู้เอาบัดนี้ มันมิสายไปหน่อยหรือ จวินฉีเซิ่งชายเช่นเจ้ามิเหมาะที่จะเป็นฮ่องเต้ เรื่องที่จวินหวาเทียนจะเข้ามาแทนที่เจ้า มันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นในมิช้าก็เร็ว เหอะๆ เจ้าดูสภาพตัวเจ้าสิ เพื่อจะได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว เจ้าฆ่าคนมากมายเท่าไรกัน แม้แต่ลูกสาวแท้ๆ ของเจ้า เจ้าก็สามารถลงมือได้ แต่ก็อย่างว่า แม้แต่ลูกที่ยังมิได้เกิดออกมาลืมตาดูโลกของเจ้า เจ้าก็ยังกล้าฆ่าได้ แล้วมีอะไรที่เจ้ามิกล้าฆ่าอีก?”

สีหน้าของจวินฉีเซิ่งดูตกตะลึง “เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าเป็นใครกันแน่ เจ้ารู้เรื่องอะไรบ้าง!”

กู้ชิวเหลิ่งเหยียบไปที่มือของจวินฉีเซิ่งแล้วใช้แรงขยี้กดมัน จวินฉีเซิ่งรู้สึกเจ็บปวดเข้าไปในดวงใจ ความเจ็บปวดนั้นราวกับว่ากระดูกได้แตกร้าว

“ข้าเป็นใครหรือ จวินฉีเซิ่งเจ้ามิรู้จักข้าแล้วจริงหรือ? ข้าก็คือผู้ที่ถูกเจ้าเล่นกับความรู้สึกแล้วทอดทิ้งไปเมื่อแปดปีก่อน เป็นเครื่องมือให้เจ้าใช้และโยนทิ้งหลังจากหมดประโยชน์ ข้าก็คือมู่หรงชิวอย่างไรเล่า...... จวินฉีเซิ่งเจ้ากระทำทุกสิ่งอย่างมากมายเพียงนี้ ในตอนค่ำคืนเจ้ามิเคยตื่นจากฝันร้ายบ้างหรือไร ลูกในท้องของข้า ถูกเจ้าทำลายทิ้งเองกับมือ เจ้าปล่อยให้มู่หรงอี๋ทำร้ายทารุณข้าจนถึงแก่ความตาย เวลาเช่นนี้ เจ้ายังมาเอ่ยอำนาจกษัตริย์อะไรกับข้าอีก เจ้าก็เป็นเพียงแค่นักโทษที่ถูกข้ากุมขัง เจ้ามันต้องตายโดยมิต้องสงสัย!”

ตอนที่จวินฉีเซิ่งได้ยินกู้ชิวเหลิ่งกล่าวประโยคนี้ออกมา จู่ๆ เขาก็นึกได้ถึงครั้งแรกที่พบกับกู้ชิวเหลิ่ง และสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต อาฆาต ต่อมาเมื่อกู้ชิวเหลิ่งกล่าวถึงไห่ถัง ทั้งยังมีการสัมผัสกับเขาทางร่างกาย เบาะแสทุกสิ่งอย่างนำมารวมกันแล้วจึงทำให้จวินฉีเซิ่งได้เข้าใจ