บทที่ 251 คุกคาม

“คุณหนูมิสบายหรือขอรับ?”

เฉิงตู้อดมิได้ที่จะเอ่ยถาม กู้ชิวเหลิ่งเข้าไปพยุงประตูไว้แล้วรู้สึกว่าศีรษะวิงเวียน มีภาพบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่กลับถูกคำพูดเมื่อครู่ของเฉิงตู้เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่าทางดูเจ็บปวดกล่าวว่า “ข้ามิเป็นไร เจ้าจงไปพักผ่อนที่ห้องด้านข้างเถิด กลางคืนจงระมัดระวังด้วย”

“ขอรับ”

กู้ชิวเหลิ่งจุดตะเกียงขึ้น ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้มแล้ว ในวันนี้เนื่องจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน กู้ชิวเหลิ่งนอนอยู่บนเตียงมองเห็นร่างและเงาอันดูอ่อนโยนงดงามของสตรีนางหนึ่ง

หญิงผู้นั้นเรียกนางว่าเหิงเอ๋อร์ด้วยท่าทางอันอ่อนโยน กู้ชิวเหลิ่งลืมตาขึ้นทันควัน นี่คือชื่อที่ฉู่สวินใช้เรียกนางเมื่อครู่มิใช่หรือ?

กู้ชิวเหลิ่งก็นึกถึงตอนที่นางอยู่ในจวนกู้ ฉินเซียงเหลียนเคยเอ่ยถึงหยูจิ่นเหนียงซึ่งเป็นมารดาของเจ้าของร่างนี้อยู่ถึงสามคน

ในตอนนั้นนางก็สัมผัสได้ว่าเรื่องราวมิธรรมดา อีกอย่างฉินเซียงเหลียนเคยกล่าวว่าตอนที่หยูจิ่นเหนียงเข้ามาในจวนกู้ นางตั้งครรภ์ท้องโตเข้ามาแล้ว ส่วนใบหน้าของนางเมื่อมองดูดีๆ จะพบว่ามิได้คล้ายคลึงกับกู้หนานเฉิงเท่าไรนัก

หรือว่านางจะมิใช่ลูกของกู้หนานเฉิง?

ด้วยความรู้สึกสงสัย กู้ชิวเหลิ่งหลับไปอย่างระแวดระวัง อาจเป็นเพราะว่าฉู่สวินอยู่ที่ห้องด้านข้างจึงทำให้นางนอนหลับมิสนิทนัก

วันต่อมา ท้องฟ้ายังมิทันสางกู้ชิวเหลิ่งก็ลืมตาขึ้น เนื่องจากการปรากฏกายของฉู่สวินเมื่อวานนี้ นางจึงได้ทำการแขวนกระดิ่งเอาไว้ เมื่อมิมีรอยเท้าของคนอื่นภายในห้อง จึงทำให้กู้ชิวเหลิ่งถอนใจด้วยความโล่งอก

“คุณหนูตื่นแล้วหรือขอรับ?”

กู้ชิวเหลิ่งมองออกไปยังท้องฟ้าแล้วกล่าวว่า “เข้ามา”

“ขอรับ”

กู้ชิวเหลิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทำการล้างหน้าล้างตาแล้วกล่าวว่า “จัดเตรียมของเถิด เราจะออกเดินทางกัน”

“ขอรับ”

ที่ด้านนอกมีผู้คุ้มกันสวมชุดสีดำยืนขวางอยู่ตรงประตูมิเปิดทางให้แก่เฉิงตู้เขากล่าวว่า “คุณหนูกู้ เจ้านายของเราเชิญให้ท่านไปพบ”

กู้ชิวเหลิ่งมิแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นางกล่าวว่า “จงกลับไปบอกนายของเจ้าว่าพวกเรากำลังจะเดินทางและมิพบเขา”

ดูเหมือนผู้คุ้มกันชุดดำมิตั้งใจจะจากไปดังคำสั่ง เขายังคงยืนอยู่ที่นั่น แววตาของกู้ชิวเหลิ่งแสดงถึงท่าทีอันสงสัย นางรู้ดีว่าผู้คุ้มกันเหล่านี้จัดการยาก

กู้ชิวเหลิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เป็นจริงดังนั้น พวกเขาเป็นผู้คุ้มกันของฉู่สวิน จะจัดการได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร

ด้านของฉู่สวินมิรู้ว่าพาคนมามากมายเท่าไหร่ หากมีคนน้อยไปสู้กับมีคนมากก็ดูมิฉลาดนัก

แม้ว่ากู้ชิวเหลิ่งจะรู้ดีเรื่องที่ฉู่สวินคงมิทำอะไรนาง แต่เขาจะใช้กำลังหรือไม่นางก็มิรู้

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “เฉิงตู้หลีกทางเถิด ข้าจะไปกับพวกเขาเอง”

เฉิงตู้หลีกทางให้อย่างมิเต็มใจนัก กู้ชิวเหลิ่งลุกขึ้นแล้วเดินตามผู้คุ้มกันชุดดำเหล่านั้นไป ก่อนจะเอ่ยถามว่า “เจ้านามว่าอะไร”

“ข้าน้อยเสวียนอี”

กู้ชิวเหลิ่งมองไปชุดที่เสวียนอีสวมใส่แล้วหัวเราะออกมาโดยมิได้กล่าวสิ่งใดอีก

ณ ชั้นหนึ่งของโรงเตี๊ยมถูกจัดเก็บเรียบร้อย จึงทำให้กู้ชิวเหลิ่งมั่นใจยิ่งนักว่าเมื่อวานนี้ผู้คนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมล้วนเป็นคนของฉู่สวิน

ฉู่สวินนั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้นหนึ่ง เมื่อเห็นว่ากู้ชิวเหลิ่งเดินลงมาเขาก็ยิ้มขึ้นกล่าวว่า “มาสิ”