บทที่ 254 ข่าวคราวของอวี้ฉือจ้าน

เซียวอวิ๋นเซิงรู้สึกว่านี่มิใช่เรื่องที่สนใจหรือไม่สนใจ อยู่ที่ว่าเป็นไปได้หรือไม่ต่างหาก

กู้ชิวเหลิ่งเป็นไปมิได้ที่จะละทิ้งอวี้ฉือจ้านแล้วมาตกหลุมรักฉู่สวิน แม้ว่าเรื่องอื่นเขาจะมิแน่ใจนัก แต่เรื่องนี้มิต้องสงสัย

เขามองฉู่สวินมิออกจริงๆ เช่นเดียวกับที่เขามองกู้ชิวเหลิ่งมิออก จะว่าไปเขามิเข้าใจแม้กระทั่งอวี้ฉือจ้าน และท้ายที่สุดแล้วแม้กระทั่งตัวเขาก็รู้สึกโศกเศร้าด้วยกู้ชิวเหลิ่งเป็นเวลาเนิ่นนาน

ค่ำคืนอันมืดมิด ฉู่สวินมิรู้สึกง่วงนอนแม้แต่น้อย เขาได้แต่หวนนึกถึงท่าทีของกู้ชิวเหลิ่งที่มีต่อเขา ความคิดถึงคนึงหาที่เขามีต่อนางล้วนมาจากความรู้สึกตามจริง ต่อให้เขาพยายามควบคุมมันเอาไว้แต่ก็มิอาจควบคุมได้

ทว่ากู้ชิวเหลิ่งดูเหมือนจะเกลียดเขายิ่งนัก

ต่อให้เสวียนอีมิบอก เขาเองก็สามารถสัมผัสได้ แววตาอันดูถูกเหยียดหยามนั้น ช่างทำให้ใจสลายเหลือเกิน

กู้ชิวเหลิ่ง......มู่หลงชิว เหิงเอ๋อร์

ฉู่สวินยิ้มขึ้นแล้วดับไฟในห้องอ่านหนังสือ เอนกายไปที่ข้างเตียงแล้วหลับตาลง

เช้าตรู่ในวันต่อมา กู้ชิวเหลิ่งลืมตาตื่นขึ้นและพบว่ามีเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกาย

“เจ้าเป็นใคร?”

“บ่าวนามว่าเข่อเอ๋อร์ มาเพื่อรับใช้คุณหนูเจ้าค่ะ”

เข่อเอ๋อร์กล่าวว่า “ท่านอ่อนกำชับไว้ให้จัดเตรียมน้ำร้อนแก่คุณหนู บ่าวได้จัดเตรียมเอาไว้แล้ว เชิญคุณหนูลุกขึ้นไปอาบน้ำเถิด”

กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกอึดอัดร่างกายเล็กน้อย เนื่องจากช่วงนี้เดินทางค่อนข้างบ่อยและหนทางมิสะดวกนัก จึงยังมิได้อาบน้ำดีๆ สักครา

“ข้าเข้าใจแล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งลุกขึ้นยืน เข่อเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นยืนด้วย เพียงแต่นางยืนนิ่งก้มศีรษะลง

“เจ้าออกไปได้แล้ว”

“บ่าวรอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณหนูเจ้าค่ะ”

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “มิจำเป็น”

“ท่านอ๋องสั่งเอาไว้ ให้ดูแลรับใช้คุณหนูทุกระเบียบนิ้ว”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “ข้ามิชินกับการมีคนมากมายอยู่รอบข้าง เพียงเจ้าคนเดียวก็พอ แต่ว่าตอนที่ข้าผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าก็มิชอบให้ใครอยู่รอบกาย ตอนข้าอาบน้ำข้ามิชอบให้มีใครอยู่ด้วย เจ้าฟังเข้าใจแล้วหรือไม่”

เข่อเอ๋อร์ครุ่นคิดแล้วตอบว่า “บ่าวเข้าใจแล้ว บ่าวจะออกไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

กู้ชิวเหลิ่งมิได้หันไปดูเข่อเอ๋อร์อีก ภายในห้องมีเพียงนางแค่คนเดียวและรู้สึกสงบยิ่งนัก

ห้องที่ฉู่สวินจัดเตรียมเอาไว้ให้นางดูสดชื่นและสง่างาม ภายในห้องมิมีเครื่องหอมแม้แต่น้อยทำให้กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกประหลาดใจ นี่คือสิ่งที่กู้ชิวเหลิ่งชื่นชอบ แต่ฉู่สวินกลับรู้อย่างชัดเจน

เมื่อหวนนึกเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าฉู่สวินจะเป็นองค์ชายตัวประกัน แต่ได้รับการปฏิบัติติในแคว้นเป่ยอย่างมิธรรมดา เขายังเผชิญหน้ากับการลอบสังหารครั้งใหญ่ นั่นหมายความว่าอิทธิพลของเขาในแคว้นเป่ยนี้มิธรรมดา ด้วยเหตุนี้เองการที่ฉู่สวินอยากจะรู้เรื่องราวของกู้ชิวเหลิ่งในต้าเยียนก็มิใช่เรื่องยาก

ในตอนเช้าตรู่ ฉู่สวินจำเป็นต้องเดินทางไปประชุมราชวงศ์ ดังนั้นกู้ชิวเหลิ่งจึงรับประทานอาหารเช้าเพียงลำพัง เดิมทีเซียวอวิ๋นเซิงตั้งใจจะมารบกวนนาง แต่กลับถูกเฉิงตู้ขับไล่ไปเสียก่อน ในความรู้สึกของเฉิงตู้ เซียวอวิ๋นเซิงมิแตกต่างอันใดกับผู้ระเหเร่ร่อน

เซียวอวิ๋นเซิงมิใช่ผู้ที่จัดการได้ง่ายๆ เมื่อครู่ที่เขาถูกเฉิงตู้ขับไล่ออกไปจากประตูเรือน เซียวอวิ๋นเซิงจึงได้ตะโกนร้องขึ้นว่า “ข้ามีข่าวคราวของอวี้ฉือจ้านมา เดิมทีเห็นแก่ที่เรารู้จักกันจึงคิดจะบอกเจ้า ในเมื่อเจ้าให้คนของเจ้าขับไล่ข้าออกไปเช่นนี้ ข้าก็จะมิเล่าเรื่องใดให้เจ้าฟังแม้แต่คำเดียว ในแคว้นเป่ยนี้มีผู้คนที่มีความรู้มากมายมิน้อย เจ้าไปถามพวกเขาดูเอาเองแล้วกัน”