บทที่ 255 วันเกิดปีที่15

เซียวอวิ๋นเซิงมองไปทางกู้ชิวเหลิ่งด้วยความสงสัย เขากล่าวว่า “เมื่อครู่เจ้ายังไล่ให้ข้าไป บัดนี้กลับให้ข้าพาเจ้าเดินชมทั่วจวนฉู่อ๋อง กู้ชิวเหลิ่งเจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่?”

“ข้าคิดอะไรอยู่นั่นท่านเสียอ๋องน้อยเดามิได้อย่างแน่นอน แต่หากท่านมิยินดี ข้าจะเดินชมเองก็ย่อมได้ เข่อเอ๋อร์ที่อยู่ด้านนอกคงจะคุ้นเคยจวนฉู่อ๋องดีกระมัง”

เซียวอวิ๋นเซิงเหลือบมองไปยังเข่อเอ๋อร์ที่อยู่ข้างนอก โอกาสดีๆ เช่นนี้เขาจะปล่อยให้แก่บ่าวรับใช้คนหนึ่งได้อย่างไรกัน

เซียวอวิ๋นเซิงเก็บพัดแล้วกล่าวว่า “ใครบอกว่าข้ามิยินยอม ต่อให้เจ้าคิดเรื่องร้ายใดอยู่ก็มิอาจปิดบังข้าได้หรอก”

กู้ชิวเหลิ่งเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เซียวอวิ๋นเซิงรู้สึกว่ามิได้เจอกู้ชิวเหลิ่งหลายเดือน แลดูนางสูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย นางโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่

เซี่ยอวิ๋นเซิงกล่าวว่า “แม่หนูน้อย ปีนี้เจ้าอายุ 15 แล้วใช่หรือไม่?”

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้ว นางมิรู้ว่าเจ้าของร่างนี้เกิดปีอะไร วันไหน จู่ๆ เซียวอวิ๋นเซิงถามขึ้นเช่นนี้นางก็มิรู้จะตอบอย่างไร

“เซียวโหวเย๋น้อยเอ่ยถามข้าเพื่อสิ่งใด เจ้าจะให้ของขวัญวันเกิดข้าหรือ?”

“เจ้าฝันไปเถิด”

เซียวอวิ๋นเซิงเบ้ริมฝีปากแล้วเมินหน้าหนี ที่จริงเขาได้ดูวันเกิดของกู้ชิวเหลิ่งและรู้ว่ามันผ่านไปแล้ว เพียงแต่ในตอนนั้นกู้ชิวเหลิ่งอยู่ที่แคว้นฉี เขามิอาจที่จะบากหน้าไปให้ของขวัญนางได้

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา “ในเมื่อมิได้คิดให้ของขวัญวันเกิดข้า แล้วจะเอ่ยถึงมันทำไม”

เซียวอวิ๋นเซิงรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาเก็บพัดที่อยู่ในแขนเสื้อลงแล้วกล่าวว่า “ข้าก็เพียงแค่ถามดู อีกอย่างข้ามอบของขวัญให้เจ้ามากมาย เจ้าจะมาเรียกร้องของขวัญวันเกิดจากข้าอีกข้าคงมิมีให้เจ้าแล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “สิ่งที่เจ้ามอบให้ข้าเหล่านั้น ข้าเก็บเอาไว้อย่างดี และแน่นอนว่าข้าจะมิบังคับเซียวโหวเย๋น้อยมอบของขวัญให้ข้าอีก มิจำเป็น”

“ข้า......”

เซียวอวิ๋นเซิงเกือบที่จะนำพัดที่อยู่ในแขนเสื้อของตนออกมาให้กู้ชิวเหลิ่ง แต่เมื่อครุ่นคิดดูอีกที ที่แห่งนี้คือจวนฉู่อ๋อง ทุกการกระทำของเขาฉู่สวินจะรู้อย่างแน่นอน หากว่าเข้ามอบของขวัญให้แก่กู้ชิวเหลิ่ง ก็ดูเหมือนจะเป็นการแย่งภรรยาคนอื่น

กู้ชิวเหลิ่งแอบสังเกตลักษณะทั่วไปของจวนฉู่อ๋อง จึงมิได้เห็นการกระทำอันเล็กน้อยของเซียวอวิ๋นเซิง

เซียวอวิ๋นเซิงอดมิได้ที่จะเอ่ยถามว่า “เจ้าและฉู่สวินเป็นคู่หมั้นกัน แต่เจ้าก็เป็นพระชายาของอวี้ฉือจ้าน เจ้าเดินทางมาแคว้นเป่ยในครั้งนี้เพื่อสิ่งใดกันแน่”

ริมฝีปากของกู้ชิวเหลิ่งเผยอยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น “ข้ามาทำอะไรน่ะหรือ? เหตุใดเจ้าจึงมิไปเอ่ยถามสหายแสนดีของเจ้าฉู่สวินเล่า”

“หากข้าถามเรื่องใดจากปากเขาได้ ข้าจะมาถามเจ้าทำไมเล่า”

ทุกครั้งที่เซียวอวิ๋นเซิงตั้งใจจะถามคำถามนี้ ฉู่สวินก็จะเบี่ยงเบนไปที่เรื่องอื่น นอกจากเขาจะรู้ว่าฉู่สวินกับกู้ชิวเหลิ่งเป็นคู่หมั้นกันแล้ว เขาก็มิรู้เรื่องอื่นเลย อย่าได้คิดเอ่ยถามสักน้อย

กู้ชิวเหลิ่งครุ่นคิด เรื่องที่เซียวอวิ๋นเซิงถามนางเกี่ยวกับวันเกิดเมื่อครู่ ดูเหมือนนางจะนึกอะไรได้จึงถามขึ้นว่า “เซียวโหวเย๋น้อย เจ้าเคยดูฤกษ์วันเกิดของข้าหรือไม่?”

“มิ......มิเคย ข้าจะไปดูฤกษ์วันเกิดของเจ้าทำไมกัน เจ้าเป็นใครเล่า”

กู้ชิวเหลิ่งครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “อ้อ เซียวโหวเย๋น้อยมิเคยเห็นมันนี่เอง ดูเหมือนข้าจะคิดไปเอง ข้าเป็นเพียงแค่บุตรสาวของคนธรรมดา และมิรู้ว่าวันเกิดของตนนั้นคืออะไร ข้ามิเคยมีงานวันเกิดตั้งแต่เด็ก เดิมทีข้าต้องการจะเอ่ยถามจากเซียวโหวเย๋น้อยว่ารู้หรือไม่ เพื่อที่จะได้ให้ตนเองมีวันเกิดสักที ในเมื่อเซียวโหวเย๋น้อยมิรู้ ข้าคิดว่าวันเกิดของข้าคงจะผ่านไปนานแล้วกระมัง”

เซียวอวิ๋นเซิงสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกในแววตาของกู้ชิวเหลิ่งที่ไหลออกมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกใจอ่อน กระแอมออกมาแล้วโกหกว่า “จะว่าไปเรื่องวันเกิดของเจ้า ก่อนหน้านี้ข้าเคยเห็น เอ๋......ดูเหมือนวันเกิดเจ้าจะเป็นวันมะรืนนี้......”

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้วคลื่นเล็กน้อย ความรู้สึกเศร้าโศกเมื่อครู่จางหายไปทันที

ที่แท้เจ้าของร่างนี้เกิดวันที่3เดือน9