บทที่ 256 จับตามอง

เข่อเอ๋อร์ที่นำทางอยู่ด้านข้างก้มหน้าลงแล้วกล่าวว่า “ความสัมพันธ์ของเซียวโหวเย๋น้อยกับคุณหนูดียิ่งนัก”

กู้ชิวเหลิ่งหันไปมองเข่อเอ๋อร์แล้วถามว่า “เจ้าอยากจะกล่าวสิ่งใด?”

เข่อเอ๋อร์คุกเข่าลงพื้นทันที นางเอ่ยว่า “บ่าวมิได้มีความหมายอื่นเจ้าค่ะ เพียงแต่เซียวโหวเย๋น้อยกับท่านอ๋องเป็นสหายสนิทสนมกัน ส่วนคุณหนูกับท่านอ๋อง......”

“ข้ากับเขามิได้เกี่ยวข้องอย่างไรกัน เจ้าลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”

กู้ชิวเหลิ่งมิได้หันไปเหลือบมองดูเข่อเอ๋อร์อีก นับตั้งแต่ครั้งแรกที่นางเห็นเข่อเอ๋อร์ ก็รู้ได้ทันทีว่าเข่อเอ๋อร์เป็นคนของฉู่สวินส่งมาคอยจับตามองดูนาง

แต่ตัวนางในตอนนี้ต่อให้ออกจากจวนฉู่อ๋องได้ เมืองหลวงแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยคนของฉู่สวิน มิว่านางเดินทางไปที่ใด ข่าวคราวนั้นก็คงจะไปถึงหูของฉู่สวินได้

เข่อเอ๋อร์ก้มหน้าลงแล้วเดินตามกู้ชิวเหลิ่งไป นางรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก

หลายปีมานี้มีหญิงสาวมากมายที่ชื่นชอบเจ้านายของนาง แต่เจ้านายของนางกลับมิใกล้ชิดสนิทสนมกับสตรีคนใด ทั้งยังปฏิเสธหลีกเลี่ยงการแต่งงานที่ประทานให้โดยฮ่องเต้ กู้ชิวเหลิ่งเป็นสตรีคนแรกที่เจ้านายของนางพากลับมา ทว่าเมื่อครู่กู้ชิวเหลิ่งกลับบอกว่ามิได้เกี่ยวข้องอันใดกับเจ้านายของตน

เมื่อเข่อเอ๋อร์นึกถึงท่าทีอันห่วงใยของเจ้านายที่มีต่อกู้ชิวเหลิ่ง ก็มองออกว่าเจ้านายของตนนั้นมิได้เพียงเป็นห่วงเป็นใยกู้ชิวเหลิ่ง แต่แววตาเป็นเต็มไปด้วยความรักและชื่นชม

ทว่า......

เข่อเอ๋อร์มองไปทางกู้ชิวเหลิ่งใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่งนั้นมิมีความเขินอายของหญิงสาวแม้แต่น้อย ต่อให้อยู่ตรงหน้าเซียวอวิ๋นเซิง การแสดงออกก็เป็นเพียงบางเบามิมีความผันผวน หรือว่ากู้ชิวเหลิ่งจะมิได้ชื่นชอบเจ้านายของตน?

เป็นไปได้อย่างไรกัน แม้ว่าเจ้านายของนางจะเป็นองค์ชายตัวประกัน แต่ในแคว้นเป่ยเขาก็ได้รับความนับถือเป็นอย่างสูง อีกทั้งเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ มีความสัมพันธ์อัน สนิทใกล้ชิดกับราชครู ในราชสำนักมีใครเล่าที่กล้าจะขัดใจ มีสตรีคนใดที่มิชื่นชอบเขา

ในขณะที่เข่อเอ๋อร์กำลังครุ่นคิดถึงความคิดในใจของกู้ชิวเหลิ่งอย่างงุนงง จู่ๆ ตรงหน้าก็มืดสนิท นางล้มลงทันที

เฉิงตู้ออกมาจากความมืด แล้วเอ่ยถามด้วยความงุนงง “คุณหนูขอรับ คุณหนูจะ......”

“แม่นางคนนี้เฉลียวฉลาดยิ่งนัก เมื่อตอนเช้าข้าสั่งให้เจ้าไปเก็บของ จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือไม่”

“จัดเตรียมไว้หมดแล้วขอรับ”

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้า “อาศัยช่วงที่องครักษ์ของจวนฉู่อ๋องมีมิมาก รีบเดินทางออกจากจวนฉู่อ๋องกันเถิด”

“แต่ว่า...... แต่ว่าก่อนหน้านี้ผู้ที่ยินดีจะเข้ามาในจวนพร้อมกับฉู่สวินก็คือตัวท่านเอง......”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเองก็มิรู้จะทำเช่นไร ข้ารู้สึกว่าฉู่สวินจะกักบริเวณข้าไว้ที่นี่ อย่างไรก็ตาม เรามิควรอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน”

เมื่อครู่นางได้เสียเวลาไปกับเซียวอวิ๋นเซิงมิน้อยแล้ว หากว่าฉู่สวินเดินทางกลับมาจากประชุมราชวงศ์ นางก็หนีไปมิได้

เฉิงตู้มิกล้ารีรอ กู้ชิวเหลิ่งได้พิจารณาจวนฉู่อ๋องอย่างถี่ถ้วน ดังนั้นยามหนีไปจึงใช้เวลามินาน ประเดี๋ยวเดียวก็สามารถบินข้ามรั้วไปได้

กู้ชิวเหลิ่งมองไปรอบๆ องครักษ์ในจวนฉู่อ๋องหนาแน่นกว่าที่นางจินตนาการเอาไว้

กู้ชิวเหลิ่งอดมิได้ที่จะขมวดคิ้ว เพียงแค่มองดูนางก็พอจะเห็นร่องรอยขององครักษ์ลับเหล่านี้ตามมุมต่างๆ ได้ แม้ลมหายใจจะอ่อนเบาแต่นางก็มองมิผิดแน่

แค่จวนฉู่อ๋อง เหตุใดจึงมีการป้องกันที่หนาแน่นเพียงนี้ นางประเมินต่ำไปจริงๆ

“คุณหนูกู้มาทำอะไรอยู่ที่นี่?”

เฉิงตู้ได้สติกลับคืนมาแต่ยังมิทันหันหลังกลับไปมองก็ถูกเสวียนอีดึงลงไปจากกำแพงสูงนั้นแล้ว

คนที่เอ่ยออกมานั้นก็คือฉู่สวิน แตกต่างจากเมื่อวาน บัดนี้เขาสวมชุดราชวัง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้ร่างของกู้ชิวเหลิ่งสั่นสะท้าน

“ข้า......”

กู้ชิวเหลิ่งคิดมิถึงว่าจะได้พบกับฉู่สวินที่นี่ นางจึงมิรู้ว่าควรกล่าวสิ่งใดออกมา

ส่วนฉู่สวินดูเหมือนมิสนใจแม้แต่น้อย เขากระโดดเบาๆ แล้วพากู้ชิวเหลิ่งลงมาจากกำแพงสูง

กู้ชิวเหลิ่งรีบเหวี่ยงมือของฉู่สวินออกทันที ร่างของนางหมุนไปร่วงลงสู่พื้น

ฉู่สวินมองไปยังข้อมือของกู้ชิวเหลิ่ง เขายิ้มขอโทษว่า “ข้ากระทำการโดยกะทันหันไป”