บทที่ 257 ข้อห้าม

“คุณหนูขอรับ พวกเรายังจะไปต่อไหม?”

เฉิงตู้อดมิได้ที่จะถาม หากว่าต้องการจะหนีไปจริงๆ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังป้องกันตนเองมิได้ นับประสาอะไรกับการปกป้องกู้ชิวเหลิ่ง

เขาเป็นองครักษ์ลับที่เก่งที่สุดซึ่งอยู่ข้างกายจวินหวาเทียน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับองครักษ์ลับของฉู่สวิน เขากลับมิมีโอกาสชนะเลย

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “เจ้ามิได้ยินในสิ่งที่ฉู่สวินกล่าวหรือ เมืองหลวงนี้เป็นเมืองของเขา พวกเรามิมีโอกาสแม้แต่จะออกไป และดูเหมือนเขาจะมิให้โอกาสเราในการหนีจากที่นี่”

ต่อให้เป็นเฉิงตู้บัดนี้เขาก็ตระหนักได้ถึงความจริงจังของสถานการณ์ แม้ว่าเขาจะมิรู้จักฉู่สวินเท่าไหร่นัก แต่ก็พอจะเข้าใจวิธีการจัดการของคนคนนี้ เมื่อสักครู่ที่อยู่บนกำแพง องครักษ์ลับแต่ละคนซุกซ่อนตนด้วยความระมัดระวังกว่าปกติ เพียงแค่มีลมพัดผ่านก็ถูกพบได้อย่างแน่นอน

ต่อให้เป็นผู้พิทักษ์ขั้นสูงก็มิอาจหนีรอดจากการซุ่มโจมตีเช่นนี้ได้ ยิ่งมิต้องกล่าวถึงว่าคนจากภายในจะหนีไปข้างนอก

“เจ้าออกไปก่อนเถิด”

กู้ชิวเหลิ่งจำเป็นต้องคิดให้รอบคอบก่อนว่าจะออกจากจวนฉู่อ๋องนี้ได้อย่างไร ในตอนแรกเป็นเพราะคำเชิญชวนของฉู่อ๋อง ต่อให้นางรู้ได้ถึงสัมผัส และความรู้สึกที่มิดีนัก ทว่าในตอนนั้นสถานการณ์บีบบังคับ ต่อให้นางมิยินยอมก็มิอาจทำสิ่งใดได้ เพราะฉู่สวินตั้งใจจะให้นางเดินทางมาด้วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เข่อเอ๋อร์เดินตรงเข้ามากล่าวอย่างช้าๆ ว่า “คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องเชิญให้เข้าพบ”

กู้ชิวเหลิ่งหันไปมองดูเข่อเอ๋อร์ เข่อเอ๋อร์น่าจะถูกนางทำร้ายจนหมดสติไปแล้ว นางรู้สึกว่านางลงมือไปมิเบา แต่ว่าสตรีคนนี้กลับฟื้นขึ้นมาได้ในระยะเวลาอันสั้น ช่างเป็นคนมีความสามารถมิเบา

เพื่อร่างนี้แล้ว ฉู่สวินทุ่มเทมิน้อยเลยทีเดียว

“เจ้าจงไปบอกกับเขาว่าข้ามิสบาย และมิอยากเจอใคร”

เข่อเอ๋อร์ยังคงกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านอ๋องได้เชิญราชครูมาด้วย คุณหนูจะมิไปจริงหรือเจ้าคะ”

ราชครูจี้ต้าน ก็คือชายคนที่เดินทางไปพบนางยังแคว้นฉีด้วยตนเอง

กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกประหม่าโดยมิรู้ตัว ชายคนนั้นรู้ดีถึงเรื่องราวของร่างนี้ กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกสงสัย ต้องเป็นคนนี้อย่างแน่นอนที่นำวิญญาณของนางมาไว้ยังร่างกายนี้

“ไป ในเมื่อท่านราชครูแห่งแคว้นเป่ยเดินทางมา แน่นอนว่าข้าต้องไป”

“นี่คือเสื้อผ้าที่ท่านอ๋องจัดเตรียมไว้ให้ ล้วนตัดชุดพอดีตัวกับคุณหนู บ่าวเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว เนื่องจากนี่เป็นชุดของแคว้นเป่ย ดังนั้นคุณหนูโปรดให้บ่าวช่วยแต่งกายให้เถิดเจ้าค่ะ”

กู้ชิวเหลิ่งมองออกไปด้านนอกพบสาวรับใช้เดินเข้ามาจากทางประตู ทุกคนถือถาดอยู่ในมือ มีทั้งกระโปรงยาวสง่างามรูปไห่ถัง และเครื่องประดับไห่ถัง มองไปดูเรียบง่ายแต่ทุกสิ่งอย่างล้วนประณีตละเอียดอ่อน คาดว่าคงจะใช้แรงมิน้อยทีเดียวในการจัดเตรียม

กู้ชิวเหลิ่งจะชื่นชอบไห่ถัง ดังนั้นนางจึงชื่นชอบเสื้อผ้าที่ทำจากไห่ถัง แต่ถึงอย่างไรสิ่งที่นางชอบที่สุดก็ยังคงเป็นเยียนหงอันสดใส

บ่าวรับใช้แต่ละคนพากันคุกเข่าเข้ามาด้านในแล้วยกถาดขึ้นสูง โดยมีเข่อเอ๋อร์ กำลังจัดแจงเปลื้องผ้าอย่างเป็นระเบียบ

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ยถามว่า “เจ้ารู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างราชครูกับฉู่สวินหรือไม่”