บทที่ 263 จะทำเป็นเล่นได้อย่างไร

อวี้ฉือจ้านกล่าวว่า: “ฮองเฮาล้อเล่นแล้ว เรื่องแต่งงานจะทำเป็นเล่นได้อย่างไร? นี่คือภาพเหมือนของภรรยาข้า ขอฝ่าบาทกับฮองเฮาโปรดจดจำใบหน้าด้วย”

โหลวเว่ยเหิงคิดไม่ถึงว่าอวี้ฉือจ้านจะนำภาพเหมือนมาด้วย มือที่เดิมทีกำถ้วยชาเอาไว้ใช้แรงมากขึ้น นางอยากจะเห็นมากจริงๆว่า ตัวเองกับกู้ชิวเหลิ่งท่านนั้น คล้ายกันมากแค่ไหนกันแน่

ฉู่สวินสังเกตเห็นความคิดของโหลวเว่ยเหิง เม้มปากเล็กน้อย กล่าวว่า: “เซ่อเจิ้งหวาง ช่างรอบคอบเสียจริง”

“อ๋องฉู่ล้อเล่นแล้ว ไม่นำภาพเหมือนมาด้วย แล้วจะสามารถตามหาภรรยาได้อย่างไร?”

อวี้ฉือจ้านคลี่ม้วนภาพออก ผู้หญิงที่อยู่ในภาพเหมือนกับโหลวเว่ยเหิงไม่มีผิด เหมือนกันทุกประการชัดๆ

โหลวเว่ยเหิงมองดูรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกของผู้หญิงที่อยู่บนม้วนภาพ และต้นไห่ถังต้นนั้น

ไห่ถังคือดอกไม้ที่นางชอบมากที่สุด และผู้หญิงที่อยู่บนนั้น ก็เหมือนกับนางทุกประการ

เหมือนกับกำลังส่องกระจก โหลวเว่ยเหิงรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง

“เหิงเอ๋อร์?”

ฉู่สวินมองดูภาพวาดภาพนั้น หรี่ตาลงเล็กน้อย กล่าวต่อฮ่องเต้และฮองเฮาว่า: “ทูลฝ่าบาทเหิงเอ๋อร์เป็นไข้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ กระหม่อมจะส่งเหิงเอ๋อร์กลับไปเดี๋ยวนี้”

ใบหน้าของฮ่องเต้เคร่งขรึมขึ้นมา เจ้าหมอนี่คิดจะโยนภาระมาให้เขา แล้วหนีไปเอง

แต่ว่าถ้าหากตอนนี้ฉู่สวินกับโหลวเว่ยเหิงอยู่ที่นี่ มันก็อธิบายเรื่องภาพเหมือนได้ยากจริงๆ ตามนิสัยของฉู่สวิน จะต้องเกิดการทะเลาะวิวาทกับอวี้ฉือจ้านขึ้นมาแน่นอน ถึงเวลานั้นหน้าตาของทั้งสองฝ่ายก็จะดูไม่ดี

ยิ่งไปกว่านั้นฉายานามเทพสงครามของอวี้ฉือจ้านก็ไม่ใช่ของปลอม อยู่ดีๆแคว้นเป่ยจะไม่ไปยั่วยุอวี้ฉือจ้านโดยไร้เหตุผลหรอก

ถึงแม้ว่าฉู่สวินจะมีความสามารถต่อต้านอวี้ฉือจ้านได้ ฮ่องเต้ก็ไม่อนุญาตให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นอย่างเด็ดขาด

โหลวเว่ยเหิงกุมหน้าผากที่เจ็บปวดเอาไว้ คนที่เข้าไปดูก่อนไม่ใช่ฉู่สวิน แต่เป็นอวี้ฉือจ้าน

อวี้ฉือจ้านก็มองดูโหลวเว่ยเหิงอย่างไม่ละสายตา ในดวงตานั่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง และความไม่เต็มใจ

ในชั่วพริบตานี้ โหลวเว่ยเหิงแทบจะสามารถแน่ใจว่า ตัวเองคือกู้ชิวเหลิ่ง

เดินมาถึงด้านนอกตำหนัก ฉู่สวินอุ้มโหลวเว่ยเหิงขึ้นมาในแนวนอน กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวลว่า: “เมื่อคืนร่างกายถูกลมเย็นใช่ไหม? เมื่อครู่นี้สีหน้าของเจ้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“ฉู่สวิน ท่านบอกข้ามา ข้าเป็นใครกันแน่?”

ไม่ได้เรียกพี่สวิน สีหน้าของฉู่สวินซีดขาวในชั่วพริบตา ราวกับว่าบางแห่งในหัวใจแตกสลายไป

ฉู่สวินกล่าวถาม: “เจ้าเป็นอะไรไป?”

โหลวเว่ยเหิงดิ้นรนลุกขึ้นยืน ผลักฉู่สวินออกไปก้าวหนึ่ง กล่าวว่า: “ท่านบอกว่าข้าคือโหลวเว่ยเหิง? เช่นนั้นทำไมหน้าตาของภรรยาอวี้ฉือจ้านถึงได้จะเหมือนกับข้าทุกประการ? หรือว่าท่านจะบอกว่าเขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น? ดังนั้นก็เลยจะแต่งงานพาข้ากลับไป? คนที่สามารถกล่าวคำสาบานต่อฟ้าว่าจะอยู่เคียงคู่กันเป็นสามีภรรยาตลอดชีวิต หากผิดคำสาบานนี้ฟ้าดินลงโทษ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะจำภรรยาของตัวเองไม่ได้”

บนใบหน้าของฉู่สวินมีความโศกเศร้าแวบผ่านไปเล็กน้อย: “ความหมายของเจ้าคือ เจ้าสงสัยข้า?”

“ไม่ใช่สงสัย แต่มั่นใจ ฉู่สวินข้าไม่ใช่คนโง่ ถ้าหากเป็นเมื่อหลายวันก่อนท่านสามารถใช้คำโกหกมากมายขนาดนั้นมาหลอกข้าได้ แต่ว่าตอนนี้ ท่านจะใช้อะไรมาปิดช่องโหว่คำโกหกอีก? ท่านบอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมข้าถึงสูญเสียความทรงจำ และก็ไม่ได้คิดจะบอกข้าว่าเพราะอะไรฝ่าบาทต้องแต่งตั้งให้ข้าเป็นจวิ้นจู่ ท่านมีแต่ให้ความรักกับข้า แต่ความรักของท่านกลับไม่มีเหตุผลเลยแม้แต่น้อย ท่านกับข้ามีความสัมพันธ์อะไรกันแน่? เป็นคู่หมั้นคู่หมายเหมือนที่ท่านบอกจริงๆหรือ? เช่นนั้นแล้วทำไมตอนที่ข้าเห็นหน้าของท่าน มักจะรู้สึกว่าในหัวใจว่างเปล่า แต่ตอนที่เห็นอวี้ฉือจ้าน ข้าถึงมีความทรงจำนับไม่ถ้วนที่อยากจะจำขึ้นมาให้ได้?”